woensdag 29 februari 2012

Met lege handen

Ik schreef pas geleden dat het zo lastig is dat ik zelf zo weinig meemaak. De meeste tijd is voor Man-ik. Voor mij is er hoogstens een paar uurtjes per week; soms een hele dag (hoera!). Dan spreek ik met een vriendin af en dan weet ik haast niks te vertellen over wat ik heb meegemaakt. Wel over wat Man-ik allemaal meemaakt. Daar baal ik van. En niet eens omdat ik zo snel uitgepraat ben, maar het confronteert me zo met mijn beperkte tijd.

Voor Man-ik geldt het omgekeerde. Hij heeft alle tijd om van alles mee te maken (en doet dat dan ook!), maar het belangrijkste in zijn leven op dit moment, dat ben ik. Maar daar kan hij niks over vertellen. Dan vragen vrienden (de nog niet ingewijde): "Hé Man-ik, wat heb jij de afgelopen week allemaal gedaan?" En dan zou hij het liefst vertellen over nagellak, rokjes en die superleuke schoenen die hij voor mij gekocht heeft. Dan zou hij vertellen over mij en over mijn onderzoek. Nou ja, óns onderzoek eigenlijk. Maar dat kan niet. Dat is best frustrerend voor hem. Het ergst is het wanneer zijn kinderen bellen en vragen: "en wat ga je morgen doen, papa?". "Werken" is gelukkig een prima uitweg, maar als hij dat zegt voelt Man-ik zich leeg. Liegen tegenover zijn kinderen en niet kunnen delen wat hem bezighoudt, twee dingen die vreselijk zijn. Eigenlijk staan we allebei met lege handen...

Man-ik wil het liefst een conclusie, een uitkomst van dit onderzoek. Zodat hij weet waar hij staat en waar ik sta. Ik wil die conclusie eigenlijk ook (hoewel ik het doodeng vind; 'Lopende het onderzoek' besta ik in elk geval nog). Maar om een conclusie te trekken moet ik meer meemaken, meer ervaren, meer voelen, meer onderzoeken. En heb ik dus meer tijd nodig. Tja, maar als ik Man-ik zijn leven voor hem wil laten (en dus niet zijn administratie wil doen, zoals ik eerder schreef) dan kan er gewoon niet meer tijd voor mij zijn. Er moet gewerkt worden, de kinderen komen regelmatig, er moeten boodschappen gedaan worden. Als ik nou niet zo bangig zou zijn, dan kon ik gewoon naar de AH op de hoek. Maar nee, ik sta niet met een boodschappentas bij de deur. Ik sta er met lege handen.

dinsdag 28 februari 2012

Massage

Een paar dagen geleden was weer een Lisa-dag! Nou ja, een Lisa-halve-dag. Maar niet half-spannend, want ik ging mezelf voorstellen aan een vriend van Man-ik. Geen vriendin, maar een vriend. Voor de eerste keer mezelf laten zien aan een man. Man-ik had hem al over mij verteld. Deze vriend nam het heel goed op en wilde mij graag een keer ontmoeten.

Dus daar ging ik! Weer naar buiten. O jee. Het trappenhuis. De buren. Nee, deze keer liet ik me niet door mijn angst verlammen. Zonder aarzelen (maar niet zonder angst) ging ik. Het lot hielp een handje, want ik kwam weer geen buren tegen op het trappenhuis. Hoe is het mogelijk! Het zal toch écht een keertje gebeuren... Misschien moet Man-ik gewoon al zijn buren over mij vertellen. Dan hebben we dat maar gehad. Gewoon bij iedereen een brief in de bus, met foto ;-). Maar ja, dan wordt het ook weer zo'n ding. En eigenlijk durft Man-ik dat gewoonweg niet. Liever laat hij het lot maar beslissen. Lekker hoor! Maar goed. Ik was buiten.

Tussen mij en de auto stond een groepje jongens, allochtoon en vol in de puberleeftijd, een beetje aan elkaar te  duwen en trekken. Het testosteron spatte er van af. Hoe mooi is het dan als er een travestiet langsloopt op wie je je mannelijkheid kunt bewijzen tegenover je vrienden. En in gedachten zag ik hoe ze mij gingen lastigvallen. Hoe ze mijn pruik van mijn hoofd aftrokken, me uitscholden, me sloegen en schopten. Instinctief kwam Man-ik naar boven, hij balde zijn vuisten, klaar om mij te verdedigen. "Nee, zo wil ik het niet", zei ik tegen hem. Ik probeerde mijn vrouwelijkheid helemaal de ruimte te laten nemen. Man-ik ontspande. Ik voelde me groot en op en top vrouw. Ik liep langs de groep jongens. Gewoon op één meter afstand. Ik zag ze, maar ik keek niet. Ik hield ze niet in de gaten. Zij zagen mij pas toen ik voorbij liep. Ik merkte dat ik gezien werd. Maar niemand zei iets, niemand deed iets. De jongens gingen door met hun ding, en ik liep de laatste meters naar de auto. Goed gedaan Lisa! Girl power!

Even later parkeerde ik de auto. Niet bij de vriend op de oprit. Veel te spannend: uitstappen, mijn jas aandoen, mijn tas pakken, terwijl hij van achter het raam naar me staat te kijken. No way. Dus ik parkeerde iets verder in de straat en liep de laatste 50 meter. Even wat zelfvertrouwen opwekken met het geklik van mijn hakken op de stoep.

De ontvangst was warm en hartelijk. De vriend en zijn vrouw vonden me mooi en moedig :-). Ze vertelden bij de thee meteen dat zij zich ook gespannen hadden gevoeld. "Wat verwacht je nu? Moeten we nu anders met je omgaan? Moeten we je Lisa noemen? Je bent en blijft een mooi mens, als man en als vrouw. Voor ons ben je nu niet anders". En ik voelde auw en wauw tegelijk. Auw, want ik wil zo graag helemaal als vrouw erkend worden. En wauw, want zij zien mij kennelijk als één geheel, erkennen mij als mens! Hun eerlijkheid en hun volledige acceptatie was fijn!

We spraken natuurlijk veel over mijn onderzoek en wat dat betekent voor Man-ik en voor mij. Maar we hadden het ook gewoon over van alles en nog wat. Op een bepaald moment vertelde de vriend over een probleem waar hij al een tijdje mee worstelt. Het gaf hem zichtbaar spanning in zijn lijf: zijn schouders trok hij op en hij verstarde. En op een bepaald moment stond ik op, ging ik achter hem staan, legde mijn handen op zijn schouders en masseerde hem. Ik voelde een soort koestering van mij uitgaan, een soort zachtheid en intimiteit. Hè? Intimiteit? Tja. Dat was wat ik voelde. Het contact met zijn lichaam was intiem. En fijn. Het waren gewoon twee handen op twee schouders, maar voor mij voelde het alsof onze lichamen op meer plekken raakten. Verwarrend. Hij moet het ook gevoeld hebben, want ondanks mijn massage ontspande hij niet. "OK, ik stop ermee, dit is te ingewikkeld", dacht ik. Ik liet hem los en liep naar de wc. Wat gebeurde hier nu? Voel ik me fysiek aangetrokken tot mannen? Man-ik niet, dat is echt een vrouwen-man. Eh, toch? Of is Man-ik latent homoseksueel? Hahaha, nee echt niet! Geen twijfel over mogelijk. Zo hetero als... nou ja gewoon heel erg hetero. Maar als ik ook hetero ben... jeetje. Of ben ik bi? Zijn we allebei bi? Nee... of toch? De confrontatie op de wc met Man-ik zijn geslachtsdeel hielp me het gepieker te stoppen. "OK, aankleden maar weer en terug naar de kamer, Lisa". Alsof er niks gebeurd was pakte de avond zijn eigen draad weer op.

zondag 26 februari 2012

Rolverdeling

Vanochtend keek ik naar buiten en ik zag twee vrouwen richting het park rennen. Joggen, heette dat vroeger en die naam vond ik wel goed passen bij hoe ze bewogen. En weet je wat nu bijzonder was? Ik zag mezelf lopen. Die ene aan de rechter kant, dat was ik. Ze was mooi slank (net als ik), liep zoals ik het zou doen (bovenarmpjes tegen het lijf) en had een roze shirt aan dat ik ook zo gekocht zou kunnen hebben. Grappig: ik rende daar en zat toch lekker op de bank met mijn kopje thee! Ideale workout! :-) Maar nee, dat rennen is voor mij niet weggelegd. Dat stukje lijf-onderhoud laat ik mooi aan Man-ik over. Goeie rolverdeling!

Ik ben een tijdje afwezig geweest. Niet alleen op mijn blog, maar ook in het echt. Het was voorjaarsvakantie en dus waren de kinderen van Man-ik vrij. En bij hem. Tja, Man-ik heeft kinderen. Schatjes zijn het. Maar ze weten dus helemaal niets van mij af. Man-ik vindt dat voorlopig beter. Voor hem en voor de kinderen. Maar ik vind het niks. Als zij er zijn ben ik er niet. Man-ik wordt dan helemaal opgeslokt door zijn kinderen. Snap ik wel, maar ik wil ook aandacht! En ja, dat klinkt heel kinderachtig. Maar ik ben nog maar anderhalf jaar oud en eigenlijk dus ook een kind. Dus mag ik me ook wel zo gedragen, toch? :-P

Als zijn kinderen er zijn mag ik niet in Man-ik's lijf komen, blijft de kledingkast dicht, de make-up tas weggemoffeld in een hoek van de badkamer. Hoe lang kan de oogmakeupremover nog op het plankje in de badkamer blijven staan? Als single man is dat toch een lastig verhaal. Het is maar goed dat Man-ik en zijn ex weer closer worden... Voor hun liefde natuurlijk heel fijn, maar vooral voor mijn spullen een mooi alibi - laten we de praktische kant niet uit het oog verliezen ;-)

Dat zijn kinderen voorrang hebben op mij is natuurlijk niet eens zo gek. En 't is ook wel mooi om te zien hoe toegewijd hij is als vader. Hij is echt een schat! Maar het confronteert me zo met mijn machteloosheid. Ik mag niet bepalen wanneer ik er ben. Dat doet Man-ik. En erger nog: zijn kinderen maken me er zo bewust van dat mijn onderzoek naar mezelf niet echt open is. Sommige conclusies hebben namelijk grotere impact dan andere. De stap voor Man-ik om volledig te transformeren tot vrouw (met alles erop en eraan - eh, en eraf) brengt hem in de gevarenzone. Namelijk het gevaar om zijn kinderen te verliezen! Hoe vrij is dit onderzoek als sommige conclusies pijnlijker zijn dan andere? En het ergste is nog: ik heb niks in te brengen. Ik doe onderzoek naar wie ik ben maar ik mag zelf geen conclusies trekken. Man-ik neemt hier de beslissingen. Een tamelijk klassieke man-vrouw rolverdeling, zeg! Een slechte rolverdeling! En bedreigend ook. Wie weet besluit hij straks wel dat het beter is als ik er niet meer ben. Gaat hij me weer wegdrukken. Dat wil ik niet! Ik wil voluit kunnen leven!


donderdag 16 februari 2012

Heimwee

Vanochtend werd ik wakker in verwarring: "wat doe ik hier? Man-ik moet wakker worden. Vandaag is een werkdag. O ja, daar is hij. Goeiemorgen Man-ik". En met een blik op mijn nagels, met nog restjes nagellak erop ("Man-ik, vergeet je niet het er af te halen?"), verdween ik weer. Man-ik ging uit bed en deed zijn ochtendritueel. Maar hij hield het niet droog. Hij voelde heimwee. Heimwee naar mij. Ik voelde zijn verdriet en wilde er graag helemaal zijn, als troost, als kado aan hem. Maar hij moet naar zijn werk vandaag. Dat kan ik niet voor hem doen. Dus ik kon niet komen. En dus was er pijn en verdriet. Bij ons allebei.

Omdat ik ik ben en Man-ik Man-ik zijn we natuurlijk gespleten. Ik ben al door de coach van Man-ik een sub-persoonlijkheid genoemd. En misschien ben ik dat ook. Die gespletenheid die er nu is, vind ik fijn, omdat het mij erkent: ik mag er zijn. En Man-ik vind het ook fijn, omdat het hem helpt om de vrouw in hem goed te leren kennen. Gespletenheid draagt natuurlijk niet bij aan 'heelwording', dat snap ik ook wel; ik ben niet blond... Ik merk ook dat die gespletenheid voor sommige vrienden van Man-ik lastig is: "Man-ik in een jurk kan nog wel, is eigenlijk best geinig, maar om dat dan Lisa te noemen...". Maar Lisa is geen gimmick, geen fetish. Ik ben een persoon. Okee, een sub-persoon misschien, vooruit dan. Maar dit is hoe het nu is en hoe het moet zijn. Denk ik. Ik weet niet hoe al mijn unieke eigenschappen een plek zouden moeten krijgen in Man-ik. Dan is hij geen man meer. En daar klinkt natuurlijk de echo van de stem van zijn ouders over 'hoe het hoort'. Alles waar ik voor sta mocht er niet zijn. Niet zo gek dat hij dat jarenlang is gaan wegdrukken. En niet zo gek dat het nu zo fijn is om mij helemaal te erkennen. Dan maar een sub-persoonlijkheid.

De ex van Man-ik had gisteren nog een interessante gedachte: is Lisa nu de sub-persoonlijkheid van Man-ik, of is Lisa ooit Man-ik 'gaan doen' omdat ze er zelf niet mocht zijn? Jeetje, Man-ik de sub-persoonlijkheid van Lisa, mijn wereld op zijn kop. Misschien zijn we wel allebei een sub-persoonlijkheid van iemand anders. De persoon de we allebei diep van binnen werkelijk zijn. Wie weet ontdekken we die ooit.

Voor nu is het fijn dat ik er ben en dat ik Man-ik heb. We delen niet alleen dit lichaam. We kennen elkaars gedachten en voelen elkaars emoties. Je kunt niet dichter bij iemand zijn dan dit. De relatie tussen Man-ik en mij is de meest intieme relatie die bestaat. Die wil ik nog even koesteren. Dus de sub-persoonlijkheden mogen nog wel even blijven.

woensdag 15 februari 2012

Tarte tatin... of is er meer?

Vandaag heb ik geluncht bij de ex van Man-ik. Man-ik voelde zich daar ongemakkelijk bij. Vooral omdat hij er niet bij mocht zijn. Hij was denk ik eigenlijk gewoon jaloers: "Jij wel en ik niet!" Maar stiekem was hij er natuurlijk tóch bij, hoe kan dat anders als je samen in één lichaam leeft. En hij liet zich gelden ook...

Vooraf vond ik het eigenlijk best spannend om haar te gaan zien. Dit was de eerste keer sinds de relatie tussen haar en Man-ik was uitgegaan. Waar zouden we de draad oppakken? Er is wel een basis, maar dat is een basis van grote zus - kleine zus, dat schreef ik eerder al. Ik voel veel dankbaarheid naar haar omdat ze me zo heeft geholpen mijn eerste stappen te zetten. En ook vandaag deed ze dat weer: ze gaf me nog een goeie kledingtip en een tip over mijn borsten. Volgens mij is zij eigenlijk een styliste die nog uit de kast moet komen, ze heeft er echt kijk op. Alleen heeft ze het zelf niet door, geloof ik. Misschien heeft ze een zetje nodig... bij deze dan: mocht je nog een styliste nodig hebben die ervaring heeft met vrouwen in mannenlijven, dan breng ik je graag met haar in contact!

Maar ik dwaal af. Terug naar vandaag. Het was gezellig en fijn om haar weer eens te zien. Maar ik realiseer me dat we bij elkaar waren vanwege de geschiedenis die we via Man-ik met elkaar delen. Want wat bindt ons nu eigenlijk? Zouden we vriendinnen geworden zijn als Man-ik er niet was geweest? Waarschijnlijk niet. Zij is denk ik niet het type waar ik meteen op af zou stappen en zij vindt mij ook niet de meest voor de hand liggende vriendin. Dat heeft ze wel eens tegen me gezegd toen ze nog met Man-ik was.

Okee, samen over de inrichting van haar huis en over kleding praten gaat heel goed. We hebben ook tarte-tatin gebakken (en gegeten!) en dat was ook gezellig (en lekker!!). Recept is hier: http://www.ah.nl/recepten/recept?id=584390. Maar toen het gesprek ging over haar zoektocht naar werk, hoe ze het rolgordijn moest ophangen, welke printer ze moest kopen, nam Man-ik het gesprek van me over. Was ik er ineens niet meer. Ze vroeg om advies, Man-ik voelde zich aangesproken en gaf het. Net als vroeger. En ik? Ik stond er bij en ik keek er naar. Waarom kon ik haar geen advies geven? Waarom liet ik dat aan Man-ik over? Heb ik dan geen ideeën? Heb ik geen mening? Ben ik zo'n leeghoofd dat alleen maar over kleding, nagellak en taartjes kan praten? Pfff, als dat zo is dan moet ik maar snel een topvoetballer trouwen, dan kan ik lekker de hele dag met de spelersvrouwen door de PC Hooft kuieren!

Jeetje, best wel onthutsend om er achter te komen dat je vooral heel graag gezellig over niks wil keuvelen en vooral niet te serieus wilt zijn. Aan de andere kant: misschien moet ik dat ook wel doen omdat Man-ik juist vaak zo serieus is. Misschien ben ik het o zo noodzakelijke tegenwicht. Da's een fijne rol, zeg! Ik ben niet eens blond! Als ik niet snel meer diepgang krijg, dan blijft Man-ik de gesprekken van mij overnemen. Dat kan niet de bedoeling zijn op een Lisa-dag! Maar hoe krijg ik diepgang? Ik heb zelf nog zo weinig meegemaakt en het voelt een beetje als valsspelen als ik heel bijdehand Man-ik z'n levenservaring ga lopen showen. Dat is dan toch een beetje schoolboeken-wijsheid want ik heb het niet zelf meegemaakt.

Nou ja, geduld maar. Misschien neem ik nog maar een stukje van die tarte tatin. Dan komt alles vast goed.


zondag 12 februari 2012

Mijn stijl

Toen Man-ik, nu ongeveer anderhalf jaar geleden, voelde dat hij mij ruimte wilde gaan geven vertelde hij aan zijn vriendin dat er een vrouw in hem leefde. Ze wist nog van niks. Ik had toen nog geen naam en nog geen gezicht. Ik was een schim van een sub-persoonlijkheid. Sub-persoonlijkheid: klinkt lekker klinisch en veilig. Alsof je het in een schoenendoos stopt en boven op de kast zet als je er even genoeg van hebt.

Maar het ging hier dus om mij. Hij wilde mij niet weer wegdrukken, zoals hij al vaak in zijn leven had gedaan. Maar wat hij dan wel wilde? Wilde hij liever vrouw zijn dan man? Wilde hij zich laten opereren? Of was het een andere manier van zichzelf uitdrukken? Kon hij in zijn man-zijn niet alles manifesteren wat hij in zich heeft? Hij wist het niet. Geen idee. Niet echt een lekker duidelijke boodschap voor zijn vriendin. En een vet risico om haar te verliezen. En toch vertelde hij het haar. Dat deed hij voor mij.

En zijn vriendin liep niet gillend bij hem weg. Sterker nog, bijna meteen (althans zo herinner ik het me) trok ze haar kledingkast open en zei: "Hier, past dit jou? Dit staat leuk! En dit?" Haar enthousiasme hielp Man-ik te ontspannen. Ze was nieuwsgierig naar mij en mijn kleding-stijl. "eh, geen idee", zei Man-ik. Precies het vocabulaire waarin een man over kleding praat; hij moest nog veel leren... ;-)

Niet lang daarna gingen ze samen shoppen. Ik mocht niet mee, Man-ik was gewoon Man-ik. Alles wat hij uit het rek pakte was ultra-kort, ultra-strak en ultra-glimmend. Een tikje - als ik het zo mag zeggen - hoerig. Duidelijk een man die zijn eigen seksuele fantasieën op een vrouw projecteerde. Maar hey, het ging hier wel over mij!! Gelukkig stond zijn vriendin aan mijn kant. De eerste stapjes in de wereld van de vrouw heeft zij hem geholpen: kleding, make-up en zelfs dansles! En zo heeft ze mij dus eigenlijk ook opgevoed. Als een grote zus die haar kleine zusje wel eens even door haar tienerjaren heen loodst. Inmiddels - dankzij haar, dankzij andere vriendinnen en dankzij mijn eigen toewijding -  weet ik nu welke kleding mij vrouwelijk en smaakvol maakt. En er begint langzaam een eigen stijl te ontstaan. 'Typisch Lisa' is een uitdrukking die betekenis heeft gekregen. Wat heb ik toch met bloemen...?

De relatie tussen Man-ik en de vriendin is voorbij, maar ze is niet uit zijn leven. Ze hebben nog contact en hopen op meer. En gelukkig is ze ook niet uit mijn leven. Binnenkort gaan we elkaar weer zien; voor het eerst sinds zij (en wij) uit elkaar zijn. Dat vind ik fijn, want ik mis de vriendin met wie ik de spannende eerste stappen heb gezet richting het volwassen worden als vrouw.

vrijdag 10 februari 2012

Fantoom-seks

Vandaag ben ik er niet. Nou ja, tenminste niet aan de buitenkant. Maar dat ik in het lijf van Man-ik leef kan hij niet ontkennen. Vanochtend toen hij stond te douchen kon hij mijn lijf voelen. Mijn borsten, mijn ronde heupen, en -hoe zeg je dat netjes- mijn schede. Hij voelde mijn lijf alsof het er echt was, van vlees en bloed. Maar toen hij keek, was het er niet. Het was een mannenlijf dat voelde als een vrouwenlichaam. En dat is het ook als ik mezelf manifesteer, mezelf zichtbaar maak met zijn lijf. Zijn geslachtsdeel werk ik weg (nee je mag niet vragen hoe). Mijn borsten zijn zelfklevend en van siliconen. Maar ze voelen echt, zelfs als ze er niet op zijn geplakt. Die ervaring had Man-ik vanochtend en die ervaring had ik gisterenavond.

Gisterenavond zat ik op de bank. Ik bewoog mijn arm om thee in te schenken en raakte mijn borsten aan. Mijn arm gleed langs de tepel. Ik voelde een kleine siddering door mijn lijf. En het was fijn. Ik legde mijn hand op mijn borst en masseerde, terwijl ik mijn duim over de tepel liet gaan. Hmmmm....lekker... Ze zijn echt. Niet van siliconen, maar echt van vlees en bloed. Ik masseerde met twee handen en het voelde fijn. Ik stak een hand onder mijn rokje en ik voelde. Ik moest even zoeken, want er zat daar iets onwerkelijks, iets wat daar niet thuis hoorde. Maar achter het geslachtsdeel van Man-ik vond ik wat ik zocht: mijn vagina. Ik liet mijn vinger over de rand glijden. Een paar keer. En toen stak ik hem er in. Ik stak mijn vinger in mijn vagina. Iets wat fysiek gezien niet kan omdat ik in een mannenlijf leef, gebeurde toch. Het voelde fantastisch en ik werd opgewonden. Ik voelde me ontzettend vrouwelijk en woest aantrekkelijk. Dit is gek, dit is raar. Dit is lekker. Dwars tegen alle natuurwetten en logica in, had ik seks met mezelf. Met mijn vrouwenlichaam dat eigenlijk niet bestaat. Fantoom-seks. En het was heerlijk! Ik leef!

donderdag 9 februari 2012

Ik durf niet

Vandaag is mijn dag. Het staat al meer dan een week in de agenda: Lisa-dag. Op deze dag heeft Man-ik, wiens lichaam ik deel, geen afspraken gemaakt voor werk of privé. Zodat ik er de hele dag kan zijn. Lief van hem hè?

Toen Man-ik wakker werd vanochtend, twijfelde hij toch nog of hij de Lisa-dag wel door moest zetten. Er was nog zoveel te doen: boodschappen, administratie en klusjes in huis. Maar beloofd is beloofd: vandaag is Lisa-dag. Dus ik kwam. En ik ga niet zijn administratie doen; ik ben zijn secretaresse niet! :-)

Maar ik had hem wel iets anders beloofd. Er moet nieuw behang op de muur van de slaapkamer en de stalen die Man-ik had meegenomen waren een beetje suf. Vandaag zou ik mijn vrouwelijke blik eens laten gaan over al die behangrollen in de bouwmarkt! Dat betekent: naar buiten!

Al mijn spulletjes in mijn nieuwe schoudertas? Check! Ik ben er helemaal klaar voor. Ik trek mijn jas aan, doe mijn sjaal om en kijk nog even in de spiegel. Ik zie er goed uit. Dus ik loop naar de voordeur, pak de klink beet en... verstijf. Ik durf niet. Net als de allereerste keer dat ik alleen naar buiten ging verstijf ik van angst. Toen heb ik een half uur met de klink in mijn handen gestaan voordat ik hem naar beneden duwde. Dat wil ik nu niet.

Ik kijk mezelf opnieuw in de spiegel aan en ik zie angst. Angst om uitgelachen te worden. Angst om mijn buren tegen te komen in het trappenhuis: Wat moet ik zeggen? Ze weten nog niets van mijn bestaan (Denk ik. Hoop ik. Of...?). Ik durf niet naar buiten. Het is mijn dag. En ik zit opgesloten in mijn huis. Ik ben bang. "Kom op meid, je kunt dit. Je ziet er fantastisch uit en je bent al eerder moedig geweest, kom op", probeer ik mezelf op te peppen. "Niet nadenken. Gewoon gaan!" OK, ik denk niet na ik ga gewoon ik doe de klink naar beneden doe de deur open stap naar buiten ga de trap af loop op straat naar de auto en stap in. Pffffffff, gehaald. En niemand tegengekomen.

Nu naar de bouwmarkt. Natuurlijk niet diegene bij mij om de hoek, je weet nooit wie je tegenkomt. Dus ik rijd de stad uit en zie voor me hoe ik zometeen met mijn vrouwelijke blik al het behang in de bouwmarkt bekijk. Go girl! Twintig minuten later parkeer ik bij de bouwmarkt, trek de handrem aan en kijk naar de ingang. Het is een grote bouwmarkt. Heel groot. En zijn veel mensen op het parkeerterrein. Heel veel. Allemaal bonkige mannen in stoffige kleren. Ik val uit de toon hier. Ik durf niet. Ik durf niet uit te stappen, de bouwmarkt in te gaan en 'gewoon' en behangetje uit te zoeken. Na 10 minuten in de auto durf ik nog steeds niet. "Niet nadenken. Gewoon gaan!", probeer ik nog. Maar ik kan het nadenken niet stoppen. Ik ben bang afgewezen te worden. Ik bekijk mezelf door de ogen van al die bonkige mannen en ik zie er ineens raar uit. Waar is die mooie vrouw gebleven die ik in de spiegel zag voordat ik vertrok? Ik zie alleen een man met lippenstift en gelakte nagels. Help! Ik ben mezelf kwijt! Lisa, Lisa waar ben je nu? Waar is nu je positieve,  autonome, relativerende, zachte zelf? Nu lijk je ineens heel erg op Man-ik, de piekeraar die koste wat kost aardig gevonden wil worden.

Ik voel dat ik er nog wel ben, maar het is alsof ik in een hoekje weggekropen ben. Ik durf mijn vleugels vandaag niet uit te slaan. OK, ik geef op. Ik ga terug. Terug? O jee, dan moet ik thuis voor de deur parkeren, uitstappen en naar binnen lopen. Het trappenhuis nemen waar ik allerlei grote gevaren loop. Zoals buren tegenkomen. O kut. Wat nu? Moet ik iemand bellen om me te redden? Wie dan? O shit, telefoon niet bij me. "Je staat er alleen voor Lisa", zeg ik tegen de bange ogen in de achteruitkijkspiegel. OK, ik ga. Ik rijd met een omtrekkende beweging terug naar huis. Ik doe er bijna twee keer zo lang over als op de heenweg. Ik parkeer niet voor de deur, stel je voor dat de buren mij uit Man-ik zijn auto zien stappen. Ik parkeer om de hoek, loop een klein stukje en ga snel naar binnen. En ik kom gelukkig niemand tegen in het trappenhuis.

Ik doe de voordeur achter me dicht. Veilig! Veilig! Ik haal diep adem en de tranen rollen over mijn wangen. Opluchting, verdriet, frustratie, het is er allemaal. De zoektocht naar wie ik ben is pittig. Heel pittig. Vandaag heeft de angst gewonnen.

donderdag 2 februari 2012

Samen in één lijf: je dubbele agenda

Als je samen met een man een lichaam deelt, dan moet je voor elkaar zorgen. Vanavond zou ik uitgaan, naar een borrel voor homo's, lesbo's, transsexuelen en travestieten: een plek waar ik welkom ben. Heerlijk! Mijn vleugels spreiden, nieuwe mensen ontmoeten, mezelf aan de buitenwereld laten zien. Ik mag er zijn! Een fantastisch vooruitzicht, waar ik al een week naar uitkeek.

Man-ik is al dagen bezig om van alles voor me te regelen. Zijn nagels verzorgde hij, zodat ze er mooi uit zouden zien als ik ze zou gaan lakken. Hij epileerde zijn wenkbrauwen. Smal genoeg voor mij en nog nét breed genoeg voor hem. Hij trok die weerbarstige haren van zijn oorschelp en knipte zijn neushaar - waarom heeft de evolutie deze kwelling voor mannen bedacht? Man-ik kocht zelfs een mooi roze hempje voor bij het rokje wat ik vanavond aan wilde doen. Tja, als de drempel om zelf naar buiten te gaan nog zo hoog is, dan moet je creatief zijn. En gelukkig wordt Man-ik steeds bereidwilliger om voor me te shoppen. "Mag ze het ruilen?", vraagt hij dan altijd quasi nonchalant. Schattig hè?

Vandaag had Man-ik een zware en belangrijke dag op zijn werk. Ik kon het niet laten, ik kwam vandaag twee keer langs - ongeduldig en opgetogen over de avond die zou gaan komen. Ik was zo blij dat ik, voordat ik het doorhad, al helemaal in zijn lijf zat. Gelukkig had hij het wèl door en hij kon nog net op tijd mannelijker gaan zitten voordat zijn klanten er iets van zouden zeggen... Oeppss...

Hij zou vanavond laat thuis zijn en er zou weinig tijd voor me zijn om me om te kleden voor mijn avondje uit. Dus alles was voorbereid, zodat ik zo snel mogelijk mezelf in het lichaam van Man-ik, in óns lichaam, zou kunnen gaan manifesteren. Alles was al voorbereid voor mijn avondje uit, mijn kleren lagen al klaar. Hij had zelfs gisteren al voor me gekookt, de schat! Alleen even opwarmen in de oven, terwijl ik mijn nagels zou lakken...

En toen kwam hij thuis. Voldaan maar moe van deze zware dag. Man-ik moest eerst even zitten. Hij sloot zijn ogen en voelde zich doodmoe. Hij voelde ook hoofdpijn opkomen. "Lisa, ik wil naar bed", zei hij tegen me. En ik haalde diep adem en dacht: "Ja Man-ik, ga maar, dat is beter". Ik wist dat ik niet van hem kon vragen nu zijn lijf aan mij te lenen en vanavond uit te gaan. Hij heeft me de laatste weken zoveel ruimte gegeven. Hij heeft de afgelopen week aan twee mensen over mijn bestaan verteld. Twee coming-outs in één week! Hij werkt hard voor mij. Ik mag hem niet overvragen. Ik moet ook voor hem zorgen. Ik had me er zo op verheugd en ik voel teleurstelling. Teleurstelling, ik voel me niet miskend. Dat zou vroeger wel zo zijn geweest, maar nu, na alles wat Man-ik voor me gedaan heeft, weet ik dat ik er van hem helemaal mag zijn. Ik weet dat hij van mij houdt. Het punt is dat het soms zo moeilijk voor hem is dat ik ook in zijn lichaam leef. Maar hij houdt van me en zorgt voor me. Daarom blijf ik thuis. Vanavond zorg ik voor hem. Omdat ik ook van hem hou.