dinsdag 27 maart 2012

Ontwaken uit de roes

Eergisteren had ik een geweldige dag, heb je dat gelezen? Als ik mezelf teruglees dan schrik ik er zelfs een beetje van: wat een blije doos is daar aan het woord! Gisteren hing er de hele dag nog de roes van geluk. Je kent het wel (of misschien niet, balen zeg!): dat je na goeie seks de rest van de dag het gevoel hebt dat je nog in elkaars armen ligt. Terwijl je misschien al weer 50 kilometer uit elkaar bent. Nou, zo'n gevoel was er gisteren. Man-ik moest gewoon aan het werk, dus het was geen Lisa-dag. Maar ik was er wel voortdurend. Man-ik en ik waren samen aanwezig. Hij uiterlijk, ik innerlijk. Een warm, levend gevoel in mijn (eh, zijn) buik. De zon scheen niet alleen buiten. Voortdurend een gevoel van 'ik-mag-er-zijn'. Zelfs zonder dat ik de 'ik-mag-er-zijn'-nagellak op had die ik eergisteren had gekregen. Natuurlijk waren er ook momenten van weemoed. Ik wilde er ook graag uiterlijk zijn; dat verlangen kwam af en toe heel sterk op en temperde dan weer wat. Ook als je er niet bent, maar diep kunt voelen dat je er wel mag zijn, dan is het net alsof je er toch bent. Heerlijk.

Maar dan vandaag: andere koek. Man-ik heeft (wederom) slecht geslapen. Of misschien moet ik zeggen: ik heb slecht geslapen. Het onderscheid tussen Man-ik en mij dat ooit zo scherp en helder was, is een beetje aan het vervagen. Lastig. Ook al is het geen Lisa-dag vandaag, laat ik hier maar in de ik-vorm schrijven. Want ik voel me heel erg aanwezig. Goed, ik was vroeg wakker geworden en heel onrustig van binnen. Uit bed gegaan en meteen mijn kledingkast opnieuw ingedeeld. Want ik had zondag toch zoveel gekocht dat het allemaal niet meer lekker paste op die paar plankjes die ik in Man-ik zijn kast heb. Nu heeft Man-ik wat ingeschikt en heb ik er twee plankjes bij... jippie! Maar het voelde helemaal niet jippie. Ik voelde me moe en verdoofd. Daarna ging ik maar de was opruimen die Man-ik gisteren gedaan had. Mijn rokje, mijn string, mijn panty vouwde ik op en legde ik in de kast. En toen brak ik. Ik huilde. Bijna kruipend ging ik naar de bank en heb gejankt. Heel hard gejankt. Onbedaarlijk. Mijn bovenbuurman zou het zomaar gehoord kunnen hebben. Omdat het vandaag geen Lisa-dag is hoefde ik me geen zorgen te maken over mijn make-up. ;-) Dus dat deed ik dan ook niet. Het stroomde. Heel hard. Het deed zo'n pijn om er niet te kunnen zijn. Het leven lijkt zoveel leuker als Lisa er is.

Nu ben ik opgelucht. Janken helpt. Niet dat het verlangen en het gemis weg is. Maar er is meer rust. Anderhalf jaar geleden bestond ik niet. Was ik een ver weggestopt verlangen. Een ver weg gestopt deel van Man-ik. Nu besta ik. Ik word erkend en ik krijg de ruimte. Het is lastig dat dat naar meer smaakt en dat daar geen ruimte voor is. Het blijft schipperen. Maar het gebeurt. Lisa bestaat. Lisa is echt. Lisa mag er zijn. Ook zonder 'ik-mag-er-zijn'-nagellak. Vooruit maar weer, volhouden lieve Lisa.


zondag 25 maart 2012

Feest! (met een verrassing...)

Jippie!!! Ik ben blij!! Vandaag vierde ik mijn verjaardag, met drie vriendinnen! Het was echt heel leuk! We spraken af in Rotterdam, midden in het centrum. Natuurlijk was ik weer ontzettend gestresst: o jee, naar buiten gaan, als ik maar geen buren tegenkom in het trappenhuis... Afijn, die angst van mij ken je inmiddels wel. Ik ben toch gegaan en het was heel bijzonder. Mijn drie beste vriendinnen bij elkaar! Dat had ik nog nooit meegemaakt. Wel gek, want ze kenden elkaar ook niet allemaal even goed, zou dat wel goed gaan?? Ja natuurlijk ging het goed, want het zijn alle drie schatten!

Wat een feest om met elkaar een paar uur te shoppen. Samen kleding uitzoeken. Samen in een pashokje, ook gezellig! Ik heb mooie dingen en gekke dingen aangehad. En natuurlijk ook wat gekocht! En een van mijn vriendinnen heeft dezelfde lengte als ik en ook wel een beetje hetzelfde postuur. Dus we gaan kleding ruilen! En ze wil me zelfs graag eens in haar trouwjurk zien... Wauw. Dat is echt super! Dat voelt wel als heel intiem, je trouwjurk delen met je vriendin. Tenminste dat lijkt me. Ik heb geen trouwjurk, dus ik weet het niet uit ervaring. Toen Man-ik ooit trouwde mocht hij geen jurk aan van zijn vrouw ;-)

Het shoppen liep natuurlijk uit de hand. Qua tijd dan, niet qua geld. Ik had Man-ik een behoorlijk budget afgetroggeld en ik heb goed in de uitverkoop geshopt, dus ik heb nog niet een fractie opgemaakt. Maar niet tegen hem vertellen, dit bewaar ik alvast voor de volgende keer!! ;-)

Na het shoppen hebben we samen een high-tea gedaan bij Dudok. Lekker! En fijn, ik heb van de meiden kadootjes en lieve woorden gekregen. En natuurlijk drie keer gejankt... Meiden, bedankt voor jullie barbie-pop, 'ik-mag-er-zijn'-nagellak, het boekje 'Wat wil de vrouw?' en een enorme dosis liefde. En mag ik iemand voordragen voor een lintje? Dan is dat de vriendin van Man-ik. Ze geeft zoveel steun en ruimte aan mij. Alle tijd dat ik er ben, kan ze niet met Man-ik zijn. Ik zie dat ze dat soms moeilijk vind en er is soms subtiel verzet. Maar altijd vind ze in haar liefde voor Man-ik de bron voor een vriendschap met mij. Heel knap. Zonder haar was ik misschien niet zover gekomen op mijn pad. Dan had misschien Man-ik's angst de overhand gekregen en was ik nooit tot bloei gekomen. Ach, misschien had ik dan toch mijn weg wel gevonden. Maar ik ben blij dat het op deze manier is gegaan!

En toen naar huis. Helemaal vol en moe van deze dag. Auto parkeren, uitstappen, achterportier opendoen om mijn jas te pakken. Met het portier open doe ik de auto op slot, stop de sleutel in mijn tas op de achterbank, zodat ik mijn handen vrij heb om mijn jas aan te doen. Ik trek mijn jas aan, stoot tegen het portier... en bam! Dicht... met mijn tas met huissleutel én autosleutel er nog in. Kut. O KUT... Stomme muts! Daar sta ik dan! Met niks anders dan de kleren die ik aan heb. Kleren waarin ik niet wil dat mijn buren mij zien. En ik kan mijn huis én mijn auto niet in zonder hulp. De hulp is dichtbij, maar het voelt als de Himalaya oversteken. Namelijk, de bovenburen vragen. Zij hebben mijn sleutel. Shit. Shit. Shiiit! Ik heb geen keus. Ik moet nu mijn grootste angst confronteren: meet the neighbours. Ik loop de hoek om naar huis en zie mijn bovenbuurman voor de deur bezig spullen in zijn auto te laden. Ik loop naar hem toe en probeer zo neutraal mogelijk te zeggen: "hoi buurman, ik heb een probleem". Hij kijkt me aan. Kijkt nog eens en nog eens en zegt: "O hoi, ben jij het? Ik had je niet herkend". Hij lacht me niet uit, begint niet te slaan of ongemakkelijk naar me te staren. Het is heel normaal dat ik hier zo sta. Om de stilte te verdrijven leg ik hem mijn probleem maar uit. Vervolgens lopen we samen naar boven om de sleutel op te halen, hij doet mijn voordeur open en ik haal met reservesleutels mijn spullen weer uit de auto. Eind goed al goed. Vraagt hij op de trap nog: "en hoe heet je nu?". "Lisa", zeg ik met een zucht van opluchting. "O, Lisa", zegt hij neutraal. Neutraal en betrokken. Als het neutraler zou zijn, dan zou het onverschillig worden. Maar dat was het niet. Het is kennelijk heeeeel gewoon dat je onderbuurman in een rokje door je trappenhuis loopt. Nou, als dat zo is, dan moet ik er maar vaker op uit gaan!! Dankjewel buurman voor dit mooie kado. Echt passend op een dag als vandaag!



vrijdag 23 maart 2012

Boos!

Vannacht heeft Man-ik maar een uur of vijf geslapen. Zijn hele lijf zat vol met onrust en hij wist niet wat het was. Hij had daar eigenlijk al een week last van, maar het werd steeds erger. Vandaag ontdekten we wat het was. Of eigenlijk: wie het was.... Ik was het! Het was mijn boosheid. Ik voel me nog steeds weggedrukt, ik mag er nog steeds niet zijn. Man-ik zegt wel dat hij mij alle ruimte wil geven, maar hij liegt. Hij ruimt te weinig tijd voor me in en als hij dan tijd heeft gereserveerd, dan is hij toch te druk of te moe of weet ik veel wat voor smoes nu weer. Ik ben het zat! Ik eis mijn ruimte verdorie!

Het toppunt van de smoezen was dat hij deze week ziek is geworden. Koortsig, snotterig en een duffe kop. Maar mooi dat hij mij feestje niet gaat verknallen. Overmorgen ga ik met vier vriendinnen lekker shoppen en doen we een high-tea! Om mijn verjaardag te vieren. Okee, die is al weer een tijdje geleden, maar toen zat een van de meiden nog in het gips. En nu loopt ze weer. Dus, eropuit Lisa!

En beste Man-ik: voor jou is het tijd om je loyaliteit weer aan mij te tonen. Sinds dat laatste gesprek met je coach is die helemaal weg. En dat pik ik niet. Zondag wordt mijn dag en geen kerel die dat van me afneemt! Dus Man-ik: stoppen met zielig doen en twee nachten goed slapen zodat jouw lijf, ons lijf, fit is voor zondag. Mijn dag!


donderdag 15 maart 2012

1 + 1 = 0

Man-ik zit vol vertwijfeling, met gelakte nagels, op de bank. Waar is Lisa toch? Vanavond zou ik uitgaan en Man-ik heeft zijn lichaam voor me beschikbaar gesteld, de nagels al een tijdje niet gevijld, dus ze zijn lekker lang. Zo lang dat zijn klanten al de hele week naar zijn nagels kijken. En natuurlijk niks durven te vragen ;-)  Maar ik kom niet. Een paar dagen geleden schreef ik over mijn baaldag. Dat ik niet wilde komen omdat ik boos was op Man-ik en de coachsessie die hij had gehad. Maar nu? Baal ik? Wil ik niet? Nee, ik wil wel! Maar het lukt me niet. Het lukt me niet om te komen. Ik ben de uitgang kwijt, en Man-ik de ingang. Ik kom niet en hij kan met niet oproepen. En Man-ik wil niet opnieuw als man-in-een-jurk over straat. Hij wil dat Lisa over straat gaat.

Tijdens de coachsessie heeft Man-ik een intense, diepe ervaring gehad. Misschien zijn we tijdens die ervaring samengevallen. Twee subpersoonlijkheden eindelijk verenigd. Hoera, de verlichting is nabij... :-(  Nou lekker dan! In één klap mijn onderzoek weg, in één klap ben ik weg! Alles weg. Ook het vertrouwen van Man-ik dat hij ergens heen gaat. Want zonder conclusie over mij en de rol die ik in zijn leven mag spelen, blijft Man-ik richtingloos achter. Met lege handen. Want wat is nu het grote verhaal achter zijn leven? Wie is hij nu? Hij is een onderzoek gestart en heeft geen antwoorden gevonden. Het is gewoon ineens over. Hij kan alleen de oude draad van zijn leven weer oppakken. Bij gebrek aan iets beters. De som der delen is nul.

Misschien is dit een fase in het proces. Misschien komt het weer terug. Misschien kom ik weer terug. Ik wil dat heel graag. En Man-ik ook. Zonder mij is er geen onderzoek. We hechten alletwee aan dit onderzoek. Ik om een andere reden dan hij, maar goed, we zijn partners in crime. Help! Ik wil mijn onderzoek terug! Ik wil mijn leven terug! Ik wil mezelf terug!

zondag 11 maart 2012

Baaldag

Ik kan me zo verheugen op een Lisa-dag. Eindelijk weer mijn vleugels spreiden, me helemaal manifesteren, helemaal vrouw zijn met alles er op en er aan. Vandaag moest zo'n dag worden, maar het liep anders.

Man-ik stond op, nam zijn ontbijt, douchte en scheerde zich goed. Heel goed: spiegelgladde kin, borst en benen. Onderarmen mooi getrimt, handen, bovenarmen en oksels kaal. Ik zou er perfect uit gaan zien vandaag. Maar ik kwam helemaal niet. Man-ik stond onder de douche en ik kwam niet. Hij trok mijn kleren aan en ik kwam niet. Hij deed mijn make-up op...en ik kwam niet. Daar stond Man-ik, voor de spiegel en hij zag een man in een panty en een rokje. Een man met een pruik. Hij zag er belachelijk uit. "Lisa, waar ben je nou?", vroeg hij. Ach, wat klonk hij wanhopig. Hij zou zo uit gaan, of eigenlijk: ík zou uit gaan. Sjiek lunchen ('tis weer Restaurantweek!) met de vriendin van Man-ik. Maar ik kwam niet. Nu moest Man-ik zelf gaan, in mijn kleren. Hoe genant.

Eerst dacht ik dat ik de ingang naar zijn lichaam niet kon vinden. Later zat ik wel in zijn lichaam, maar kon ik niet in zijn hoofd komen. Het lijf bewoog zoals ik, maar ik was het niet zelf. En nu de dag inmiddels bijna voorbij is, realiseer ik me wat het probleem was. Ik baal. Ik baal, ik baal ik baaaaaaall!!!

Die stomme Man-ik was gisteren bij zijn coach. En heeft daar een 'prachtige ervaring' gehad. Tijdens de sessie kon hij voor het eerst zichzelf voelen, zijn eigen ik. Fysiek voelbaar, voor het eerst zo duidelijk voelbaar. Hij voelde zichzelf en zijn omgeving en de heldere grens daartussen. Geen onduidelijke brei meer, zoals dat altijd voor hem was. Inderdaad prachtig... Dat gevoel ging over; al vrij snel na de coachsessie begon zijn grens weer te vervagen. Maar hij was ergens geweest waar hij nooit eerder was! En daar was hij ontzettend blij mee... Maar ik niet! Helemaal niet! Het voelt voor mij alsof daar voor mij geen plek is. Alsof ik niet kan bestaan in een Man-ik die zichzelf kan voelen. De bodem lijkt weggeslagen onder deze arme sub-persoonlijkheid. Help ik ben weg! Help ik ga dood, en dat terwijl ik net geboren ben!!

pfff, okee, nu nog niet. Ik ben er nog. Sterker nog, terwijl ik dit schrijf ben ik helemaal in Man-ik, zowel in zijn lijf als in zijn hoofd. Ik kan het nog. Maar voor hoe lang? Ik vind het doodeng. Ik vind het eng dat Man-ik over een tijdje weer naar die coach van hem gaat, ik vind het eng dat hij daar misschien zichzelf gaat vinden. Ik gun het hem, ik gun hem rust en geluk. Maar ik dan? Getver, ik wil me niet opofferen. Ik baal. Omdat ik weet dat hij het goede pad bewandelt. En omdat ik dat liever niet wil. Ik baal om mijn eigen egoïsme. Bleeeeh...

dinsdag 6 maart 2012

Tikkertje

Vandaag was een Man-ik dag. Tenminste, dat dacht hij! ;-) Net onder de oppervlakte was ik er en lag ik op de loer. We speelden namelijk tikkertje vandaag. Had ik bedacht. Man-ik had ik niks gevraagd, die moest meedoen of hij wilde of niet. Af en toe kwam ik gewoon tevoorschijn; dan kwam ik helemaal in zijn lijf. Dat wilde hij niet, want zijn klanten waren er bij. En precies voordat hij me kon wegduwen, ging ik weer weg. Hahaha, gemist!

Tijdens zijn pauze ging hij voor mij lippenstift kopen. Ik had alleen maar van die volle kleuren en ik wilde graag een subtielere kleur hebben. Man-ik toog dus naar de Etos in het winkelcentrum vlak bij het kantoor van zijn klant. Hij liep naar binnen en neusde wat rond bij de make-up. Kwam er een allervriendelijkste winkelmevrouw naar hem toe, met een toon van 'alles komt goed, maakt u zich geen zorgen': "ik kan u vast wel ergens mee helpen". En Man-ik keek haar recht aan en zei doodleuk: "Nee hoor dankjewel, ik kom er wel uit hoor." Ze keek naar hem, met in haar blik eerst verwarring, vervolgens ongeloof en tot slot respect. Volgens mij snapte ze het. En ze ging snel weer weg. En zo ontsnapte Man-ik aan haar. Hahaha, ook gemist!

Eenmaal weer thuis: tijd om hard te lopen. Ik schreef eerder al dat het wel fijn is dat Man-ik sport, dan hoef ik het niet te doen. Maar vandaag speelde ik tikkertje, dus ging ik stiekem mee. En ja hoor: tikkie! Daar ben ik weer. Helemaal in zijn lijf. En Man-ik duwde me deze keer niet weg, hij liet me toe. Jeetje dat moet er raar uit hebben gezien, daar op die dijk. Een man die hardloopt alsof het een vrouw is!! :-)

Voor een Man-ik dag vond ik dit wel een hele leuke. Moeten we vaker doen!