maandag 23 april 2012

Voetbal

Het is schoolvakantie, dus even geen ruimte voor mij. Man-ik neemt zijn vaderrol deze week fulltime op zich. Gisterenavond ging hij met zijn zoontje voetballen in het park. Met takken twee doelen gemaakt op het grasveld en voetballen maar. Even een mannending doen. Niks voor vrouwen. Of toch?

Ze waren lekker aan het voetballen en Man-ik stond voor. En toen kwam zijn zoontje vol in de aanval, recht op Man-ik's doel af, hij schoot, en de bal vloog in een strakke lijn naar het doel. Man-ik kon de bal nog nèt stoppen met zijn hand. Goeie redding! Maar hoe! Met de elleboog in de heup, de hand naar buiten gedraaid, de vingers gespreid en met een klein elegant hupje. Verwijfder kon een doelman niet zijn. Man-ik zat in die impulsieve reactie helemaal in mijn energie. Ik zat helemaal in zijn lijf. Was ik stiekem toch aan het meevoetballen. Eigenlijk had hij nog moeten roepen: 'o, nee, mijn nagel gescheurd!' Het zag er vast raar uit. :-)

Man-ik zijn zoontje keek er niet raar van op. Kinderen zijn oneindig sensitief en hij heeft allang door dat zijn vader niet de meest mannelijke man op aarde is. En toch is Man-ik zo bang dat zijn zoontje te weten komt over mij. Misschien heeft mijn penvriendin gelijk en zou het voor hem geen probleem zijn. Misschien zou hij niet eens verbaasd zijn. Waar is Man-ik nou zou bang voor?

dinsdag 17 april 2012

Wat een schatje!

Sinds kort heb ik mailcontact met een lotgenoot. We zijn nog niet echt penvriendinnen (bestaat dat woord eigenlijk nog wel?), want we hebben nog maar twee keer heen en weer gemaild. Maar het voelt heel fijn om met iemand te mailen die precies begrijpt hoe het is om niet herkend te willen worden en om twee levens tegelijk te leven. Die ik niks hoef uit te leggen over complexe gevoelens en verlangens die ik zelf nog maar half snap. Zij heeft ook een blog (blog Eileen Fisher) en heeft daar prachtige foto's en zelfs filmpjes van haar uitstapjes. Iets wat ik niet durf, bang voor herkenning. Wat ik dan weer wel durf is vanuit mijn huis op stap te gaan, iets dat zij absoluut niet zou doen. Niet dat het mij makkelijk afgaat, dat heb je inmiddels wel kunnen lezen, maar toch. Gek he? Op internet wil ik anoniem blijven, maar in het echte leven weten Man-ik's vriendin, enkele andere vriendinnen en zijn buurman al van mijn bestaan. Da's toch best wel een coming out. Waarom dan zo bang voor herkenning? Tja, internet vergeet nooit iets. Wie weet wie dit ooit allemaal nog gaan zien... mijn kinderen bijvoorbeeld.

Mijn penvriendin (vind 't toch wel leuk om haar zo te noemen) zei al dat kinderen hier vrij makkelijk mee omgaan. Ze geloven tenslotte ook in Sinterklaas. Maar Sinterklaas is iets extra's in hun leven. Een vader die eigenlijk een vrouw is? Dan raken ze een vader kwijt... Tja, ik weet het niet. Ik ben zuinig op de tere kinderziel en dat lijkt me voorlopig verstandig. Er is geen enkele reden om het nu te gaan vertellen. Misschien later, ooit....

Afgelopen zaterdag was Roy op tv, bij Villa Achterwerk. Roy is een jongen van twaalf die vertelde over Nathalie. Nathalie was ooit zijn vader, leeft nu als vrouw, en wordt door Roy nu 'Nana' genoemd. Roy laat ons Nana zien en interviewt haar voor ons, zodat we beter gaan begrijpen hoe het voor Roy is om Nana in plaats van papa te hebben. Nana vind ik niet zo heel erg inspirerend in haar antwoorden, maar de opgewektheid, totale acceptatie en grote liefde die Roy voor zijn Nana laat zien is echt ontroerend. Kijk maar... Wat een schatje!

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

donderdag 5 april 2012

Toch maar niet uit

Een borrel. Je moet er maar zin in hebben. Vanavond had ik dat duidelijk niet. Al die mensen die hun best doen om zo hard mogelijk zo weinig mogelijk te vertellen, nee dank je. Vanavond ging ik liever naar die echte Lisa-vriendin. De vriendin die wel Lisa kent, maar niet Man-ik. Die vriendin die mijn vriendin is om wie ik ben. En niet omdat ze het allemaal zo dapper vindt van Man-ik. Maar ja....die vriendin is er niet.

De borrel waar ik naar toe zou gaan is een borrel voor gay, lesbo, bi en transgenders, zeg maar allemaal mensen die op de een of andere manier buiten de gebaande paden zijn gelopen als het om hun sexe of hun seksuele voorkeur gaat. Precies de club waar ik het minste kans loop om afgewezen te worden. Ik ben eerder naar zo'n borrel geweest, verderop in de stad, maar vanavond zou ik in mijn eigen buurtje gaan. Nooit geweten, maar als je er op let dan blijken die borrels echt overal te zijn.

Maar ik ging dus toch maar niet. Ik ging wel naar buiten, met mijn hele handtas vol tegenzin. Ik ben door mijn buurt gelopen en dat was eng. Alle andere keren dat ik het huis uit ging, ben ik snel in de auto (of op de fiets) gestapt om ver weg te gaan. Maar nu door mijn eigen buurt lopen, waar ik allemaal mensen tegen kan komen die Man-ik in mij kunnen herkennen. Pfff, best eng. Misschien wilde ik daarom niet naar de borrel, ik ken namelijk enkele lesbo's in de buurt, en je zult net zien dat ik ze daar tegenkom... Dus na een rondje door de buurt gelopen te hebben, ging ik toch maar weer naar huis (wel verplicht een paar straten om gelopen, kom op Lisa, je durft het!).

Okee, okee, ik heb het ook door: het zijn allemaal smoezen. Ik ben gewoon toch wel heel onzeker. Zeker nu. Ik heb pas de foto's gezien van mijn dagje shoppen met vriendinnen. Het is duidelijk te zien dat we het gezellig hadden en het is ook duidelijk te zien dat ik in een mannenlijf rondloop. Jeetje, wat is dat duidelijk te zien, zeg. Natuurlijk wist ik dat wel, maar ik heb mezelf aardig kunnen wijsmaken dat ik er toch altijd wel mooi en vrouwelijk uitzie. Maar ja, is dat nu wel zo? Fijn, nu is niet alleen Man-ik bang als ik over straat ga (bang voor herkenning), maar durf ik zelf ook niet meer omdat ik mezelf lelijk vind. Dit gaat niet echt lekker de goede kant op...

maandag 2 april 2012

Mijn eerste foto

Mijn blog is een beetje saai. Okee ik heb hem een prachtige achtergrond gegeven. En grappig: laatst gaf ik een vriendin een kadootje en ze zei: "mooi kadopapier. Komt me zo bekend voor...". Tja, met een scanner en mooi kadopapier kun je ook een blog heel mooi inpakken ;-)

Maar verder is de blog wat saai. Ik wil jullie al heel lang laten zien hoe ik er uit zie. Maar dat is lastig, want Man-ik wil niet dat iemand hem herkent. En ik wil niet op de foto met een zwarte balk voor mijn ogen, ik ben geen crimineel!

Maar soms maakt iemand een foto die wél kan. Zoals deze, genomen tijdens het shoppen vorige week. Daar loop ik, met een van mijn vriendinnen in Rotterdam. Je raadt vast wel wie van de twee ik ben... Leuk he?

Ik heb ook maar een fotootje van de heerlijke high-tea geplaatst bij de post van het feestje!