donderdag 24 mei 2012

Rokjesdag

Hoera! De zon schijnt. En ik mag me lekker zomers aankleden. Leuke rokjes genoeg. Maar met deze temperaturen natuurlijk geen panty! Oh, oh... hoe zit het eigenlijk met mijn benen? Met een panty aan krijg ik voortdurend complimentjes. Die benen van Man-ik zijn erg mooi als vrouwenbenen. Maar zónder panty?? Nou ja, eens kijken. Mooi glad geschoren, mooi ingesmeerd met Dove Supreme Silk Lotion (hééél subtiele glitter), teennagels gelakt. Prachtig. Prima vrouwenbenen. Okee, wel van een sportieve vrouw, maar zeker vrouwelijk. Yeah!

Nu naar buiten want ik heb een zonnebril nodig. Die van Man-ik staat me niet! O nee, daar gaan we weer. De angst vliegt me naar mijn keel. Naar buiten! Iedere keer weer stress. Bang voor herkenning, bang uitgelachen te worden, bang in elkaar geslagen te worden. Weer al die blikken trotseren die bij me binnenkomen als heavy metal... Yak! Ik wil niet. Ik durf niet. Pffff... Waarom moet ik elke keer naar buiten? Wil ik bewijzen dat ik dit durf? Mag er ook een keer een Lisa-dag zijn zonder die stress? Gewoon thuisblijven, zoals het merendeel van de vrouwen-in-mannenlichaam doet. Heimelijk. Nee! Niks heimelijk, ik ga gewoon lekker op het balkon zitten. De zon schijnt, het is rokjesdag. Ik vlei mij in de stoel op het balkon en leg mijn blote vrouwenbenen met gelakte teennagels op de balkonrand. Drankje erbij, boekje erbij (het NS-magazine is duidelijk voor vrouwen geschreven, ik lees het met plezier, terwijl Man-ik het altijd in 10 seconden doorbladert).

Maar aan al dit genieten komt een eind. Man-ik heeft nog een afspraak voor zijn werk. Aan het eind van deze middag. Om drie uur moet hij weg. Dus ik moet om twee uur weg, zodat er tijd is voor de transitie. Nagellak er af, make-up er af, kleding in de was, pruik laten luchten. Al die moeite voor zo'n korte Lisa-dag... De transitie heen en terug heeft samen meer tijd gekost dan er Lisa-tijd was vandaag. Balen! Gauw douchen... Het water klettert over me heen, ik pak douche-gel met mannengeur om de restjes geur van mijn vrouwen-deo te maskeren. En... KUT! KUT! KUT! Ik wil niet! Ik wil blijven! Ik wil altijd vrouw zijn!!! Nooit meer man zijn!!! Dit doet pijn. Vreselijk pijn. Alsof mijn levensader, mijn verbinding met de wereld van hier-en-nu, wordt doorgeknipt. "Man-ik, doe iets!". Maar Man-ik kan niets doen. Hij huilt met me mee. Ik probeer zijn hand nog te grijpen, maar ik wordt weggezogen in mijn pijn. Het laatste wat ik hoor is Man-ik, die met huilende stem zegt: "Lieve Lisa, kom je gauw weer?"...

zondag 20 mei 2012

Vrouw zijn in het donker

Na de asperges waar ik vorige keer over schreef ben ik uit geweest. Samen met Man-ik's vriendin naar de bioscoop. Heel veel blikken in de foyer, maar in de zaal was het donker. Veilig. Genoten van een prachtige film (Intouchables, ga kijken!). En genoten van het fijne contact met Man-ik's vriendin. Zij heeft mij geaccepteerd als onderdeel van Man-ik's leven. En dus als onderdeel van haar leven. Tijdens de film pakte ze mijn hand vast. Streelde hem. Als een verliefd stelletje zaten we hand in hand. Ik voelde me vrouw en ik voelde me geliefkoosd door haar. En ik vond het fijn.

Later op de avond, toen we weer thuis waren, hebben we gevreeën. Echte seks gehad, zij in haar mannelijkheid en ik in mijn vrouwelijkheid. Onze energie-lichamen kwamen samen op een manier die fysiek niet kan, maar voor ons op dat moment volledig werkelijkheid werd. Inclusief het ultieme moment. Fysiek gezien een fictie, maar volledig ervaren en beleefd in onze energie. Wauw, wat mooi...

woensdag 16 mei 2012

Strak versus stretch

Het grappige van mijn bestaan is dat ik nogal snel een grens verleg, iets voor het eerst doe of ervaar. Vandaag ontdekte ik het verschil tussen strak en stretch...

Daarnet heb ik boodschappen gedaan (1e keer!). Op de fiets (2e keer!). En ik heb een strakke rok aan (2e keer), waar ik nog niet mee had gefietst (1e keer dus!). En nee, ik ben niet gevallen (zou de 1e keer zijn). Mijn vorige keer op de fiets kon ik elegant mijn ene voet op de trapper zetten, afzetten en gaan zitten. Toen had ik een stretch rokje aan. Vandaag ging het even anders: ik zette mijn voet op de trapper, zette af, en nét iets eerder dan ik hoopte trok mijn strakke rok mijn standbeen mee. Gelukkig kon ik in één zwierige beweging op het zadel gaan zitten en fietste ik weg. Knietjes netjes bij elkaar natuurlijk, zoals een dame betaamt. Ha, als ik ze wijd uit elkaar had willen houden, had mijn rok me dat belet!

Boodschappen doen betekent vele blikken trotseren. Natuurlijk was ik blikken gewend, ik ben al vaker over straat geweest. Op straat gaan de kijkers vanzelf weg, gewoon een kwestie van doorlopen. In een restaurantje kun je niet doorlopen, maar dan zijn er maar een paar mensen die je zien en die zijn na enige tijd wel uitgekeken. Maar in een Albert Heijn? Daar zijn heel veel mensen. Snel doorlopen lukt niet als je bij de groente staat te peinzen wat je vanavond zal gaan eten (asperges voor wie het wil weten). Maar het gaf mij ook de gelegenheid eens te peilen hoeveel mensen het nu doorhebben. Minder dan 10%. De rest is ook gewoon druk met peinzen over groente, vlees of een pak volkorenpasta.

Ik voelde me trots. Voordat ik thuis wegging zag ik duidelijk een man in de spiegel. Een man in een rokje en met panty's aan en een pruik op. Oei, ik ben lelijk! Maar toen realiseerde ik me ineens, dat ik natuurlijk ook in een mannenlichaam leef. Natuurlijk zie ik dat lijf door mijn make-up heen. Okee, er is vast nog wel een mooier resultaat te bereiken met een goeie beard-cover (heb ik nog niet) en een mooiere pruik (deze was in het begin mooi, maar begint nu wel erg te pluizen en te klitten). Maar I don't care of ik nu een vrouw in een mannenlichaam ben of een man in vrouwenkleren. Dit ben ík. In míjn kleren. En wie daar een probleem mee heeft die heeft pech. Zo. Dat klinkt stoer. En zo voelde ik me ook in de supermarkt. I did it! Yeeeaaaahhh! Lisa rules!

zaterdag 5 mei 2012

Tender to my gender

Man-ik's vriendinnetje is lief voor mij. In januari had ze voor mij een film opgenomen van TV: A Girl Like Me. Vandaag hebben we die samen gekeken. Een film over Gwen die in het lichaam van Eddie geboren was. Ontroerend en schokkend. Want het loopt heel slecht af met Gwen. Eén scene raakte me enorm: Eddie was nog een jongetje van een jaar of zeven toen hij op een familiefeestje was. Zijn zusje moest van haar moeder een prachtige roze jurkje met strikken en kant aan (tegen haar zin want ze droeg liever een spijkerbroek). Toen het feest op het hoogtepunt van gezelligheid was gekomen hadden Eddie's zusje en nichtjes hem mooi gemaakt: ze hadden hem het jurkje van zijn zus aangetrokken. Vol trots lieten ze het aan de ouders zien: tadaa!! Eddie's trotse blik verdween snel toen hij de blikken van de volwassenen zag. Ik kende deze blikken. Ik kende ze maar al te goed. Ik heb ze ook gehad toen ik een jaar of zeven was. Op visite bij vrienden van mijn ouders. Hun dochter en mijn zussen hadden mij op de slaapkamer mooi gemaakt: sieraden, haarspeldjes, een jurk gemaakt van een lap stof. Ik voelde me mooi. Zo mooi had ik me niet eerder gevoeld. Totdat we naar beneden gingen en de volwassenen mij zagen: tadaa!! Verbijstering, ongemak, afkeuring. Vooral afkeuring, in de ogen van mijn vader. Zonder woorden was het duidelijk: dit is NIET GOED. Dit mag ik NOOIT MEER doen. Anders houdt hij NIET VAN MIJ.

Toen de film was afgelopen moest ik huilen. Heel lang huilen. Deze film ging ook een beetje over mij. OK, Man-ik is niet zo overduidelijk vrouwelijk in gedrag en lichaam als Eddie in deze film. Eddie is misschien 90% vrouw en 10% man. Ik waag me niet aan percentages voor Man-ik en mij, maar dat Man-ik meer dan 10% man is, lijdt geen twijfel. Maar dat ik er ook ben en dat ik écht ben is ook zeker. Toen Man-ik en zijn vriendin de film gingen kijken, was ik niet aanwezig. Na afloop van de film wel. Ik zat helemaal in Man-ik's lijf. En ik huilde met hem mee. Ik huilde omdat de film een van mijn angsten bevestigde: een vrouw in een mannenlichaam is niet 'normaal'. Gefrustreerde mensen kunnen daar raar op reageren. Elke keer als ik de straat op ga, ben ik daar bang voor. Bang dat mij hetzelfde overkomt als Gwen. In elkaar geslagen. In haar geval zelfs tot de dood er op volgde. In mijn hoofd weet ik wel dat ik niet in situaties stap waar zij wel in ging. Zij was een meisje van 17, ik ben een flink stuk ouder en wijzer. Maar toch.

De film heeft me ook laten voelen dat ik het onderzoek naar wie ik ben serieus moet nemen. To be tender to my gender. Dit is niet zomaar een fröbelig probeerseltje. Dit gaat over mijn identiteit. Dit gaat over mijn leven. Ik heb besloten om een stap te zetten waar ik al langer aan denk en waar ik bang voor ben. Maar ik ga het doen. Ik ga met een gender-psycholoog praten. Dit is te groot en te complex om alleen te dragen. Maar ik ben zo bang. "Als je een hamer bent, ziet alles er uit als een spijker", zei ooit een verstandig man tegen mij. Dus als je gender-psycholoog bent... tja, dan zie je al snel een vrouw in een mannenlichaam. Hoewel mijn hoofd protesteert tegen deze redenering, voelt het toch alsof in gesprek gaan een onvermijdelijke conclusie betekent. En daar ben ik bang voor. Ik? Tja, Man-ik, moet ik eigenlijk zeggen. Maar in deze angst smelten Man-ik en ik samen. Is er geen onderscheid meer. Man-ik en ik zijn, wij zijn, ik ben. Ik ben bang. Bang om alles te verliezen wat me dierbaar is. Mijn kinderen. Mijn vrienden. Mijn familie. En natuurlijk mijn vriendin. Die me steunt in mijn vrouw-zijn. Die groots met mij dit pad bewandelt. Die mijn handje wil vasthouden bij de gender-psycholoog. En die niet weet hoe het zou zijn als ik echt de ultieme stap zou zetten. Natuurlijk. Logisch. Volkomen terecht. En doodeng. Want ik wil haar niet kwijt.

En zo maakt mijn hoofd alles groot en eng. Zo groot dat ik het niet meer kan hanteren en dat ik lamgeslagen achterblijf. Dat wil ik niet. Dus: ik neem de hand van mijn vriendin en zet de volgende stap. De gender-psycholoog. Maandag maar eens op zoek.

woensdag 2 mei 2012

1000 ogen kijken

Vorige week wilde ik er elke dag zijn, maar dat kon toen niet. Vandaag zou eindelijk mijn dag zijn, maar ja, nu durfde ik niet. Ik voelde me lelijk en ik was bang. "Ik ben geen vrouw, ik ben een man met panty's en een rokje aan..." Tja, als je dat van jezelf vindt, waarom zou je er dan nog aan beginnen? Dan ga je niet je hele lijf uitgebreid scheren, je gezicht poederen, je geslachtsdeel wegmoffelen, siliconenborsten in je BH stoppen, je nagels lakken en een pruik opzetten. Maar ja, wanneer het verlangen er is als er geen ruimte voor is, dan moet je verlangen maar veinzen als er wel voor ruimte is. Want er is al zo weinig Lisa-tijd. Fake it till you make it. En gelukkig: de momenten dat ik me helemaal vrouw voelde, dat ik tevreden was over hoe ik er uit zag, kwamen toch nog vandaag. Maar het was wankel. Zeer wankel.

Ik zou naar buiten gaan, ik had mijn zinnen gezet op het kopen van kleding. Reclame-folders van kledingwinkels liet Man-ik vroeger altijd onaangeroerd, maar sinds ik in zijn leven ben, kijkt hij ze in. En ik kijk dan over zijn schouder mee. En zo zag ik eerder deze week leuke kleding die ik móest gaan passen. Vandaag was de dag.

Maar op het moment dat ik klaar was om de deur uit te gaan, durfde ik niet. Ik voelde me lelijk en mannelijk. Iedereen zou me uitlachen... "Fake it till you make it", dacht ik ineens. Of eigenlijk: "Fuck it till you make it". Schijt aan anderen. Schijt aan mijn onzekerheid. Ik ga toch! En zo liep ik daar, in de drukste winkelstraat van de stad. En ik voelde me alleen. Alleen met mijn angst en onzekerheid. Op zoek naar die ene winkel in die lange straat, net zo onvindbaar als het zelfvertrouwen dat ergens diep in mij moest zitten.


Ik voelde 1000 ogen naar mij kijken. Blikken van ontzetting, afkeuring en bewondering vlogen mij aan. Pfff, afsluiten, focus op de horizon, niemand aankijken. Ook niet die mooie vrouw die ik nu passeer. He? Die mooie vrouw praat met een mannenstem!! Zou dat ook...? Gauw omkijken! Nee, durf ik niet. Door blijven lopen en blik op oneindig houden. Jeetje, waarom heb ik niet omgekeken? Zal ik alsnog? Nee, nu is het te laat. Ooooh, ik had een zielsverwant kunnen ontmoeten. Dan hadden we samen deze 1000 ogen kunnen trotseren. Dan had ik me vast zekerder gevoeld... Mijn zelfvertrouwen is nog steeds zoek. De winkel ook. O, wacht: hier is-tie! De winkel dan, hè...

Even later: doel bereikt en geslaagd: tadaa! Ik ben blij met mijn nieuwe aanwinsten: een leuk vestje en een leuke rok. Die wil ik graag even showen, natuurlijk. Dus toen ik thuis kwam heb ik foto's van mezelf gemaakt, om aan mijn vriendin te mailen. Best een gedoe, zonder statief en zonder afstandsbediening op je camera. Maar het is gelukt. Soort van. En weet je? Ik deel ook een foto met jullie. Mijn gezicht is hier niet zo herkenbaar op, dus ik waag het er op. Wat vinden jullie? Een geslaagd setje?