vrijdag 29 juni 2012

Een glimp

Al enige tijd heb ik het idee dat de grens tussen Man-ik en mij vervaagt. Man-ik's vriendin, die ik vanaf nu maar M. zal noemen - is wel zo makkelijk, minder onpersoonlijk en dat heeft ze natuurlijk ruimschoots verdiend... afijn: M. zei me laatst toen we samen een dagje uit waren dat er zoveel meer van Man-ik in mij zichtbaar is dan in het begin. En dat ze het daardoor minder moeilijk vindt om met mij te zijn. Ik ben inderdaad aan het veranderen. Ik ben minder een door een man bedachte fantasie van een vrouw. En meer een vrouw gebaseerd op Man-ik. We zijn dezelfde persoon. En dat is steeds beter te zien. Niet alleen in mij. Ook in Man-ik.

De afgelopen dagen ben ik veel aanwezig. Niet qua manifestatie, maar qua energie in Man-ik. Sinds het uitje in Utrecht ben ik eigenlijk niet meer echt weggeweest. OK, uiterlijk gezien was ik Man-ik. Van binnen voel ik me al dagen voornamelijk vrouw. Met af en toe momenten van mannelijkheid. Omdat de omgeving dat verwachtte.

De dag na de Lisa-dag in Utrecht ging Man-ik naar de sauna, met een vriend. Da's een soort jaarlijkse traditie: zweten, goede gesprekken voeren en stoere kreten slaken bij het dompelbad... En daar liep Man-ik, de hele dag naakt, maar in een mooi glad geschoren lichaam. Met mooie gladde benen, een rokjesdag waardig. ;-) Maar Man-ik probeerde niet aan rokjes te denken. Hij probeerde dat lijf mannelijk te laten bewegen, door het helemaal te vullen met mannelijke energie. En dat lukte behoorlijk goed. Tot op dat ene moment.

Man-ik lag in de tuin af te koelen na een saunagang. Bloot op een ligbed. Heerlijk ontspannen. Even niet in gesprek met zijn vriend, die verderop aan het dompelen was. Man-ik's geslachtsdeel was van alle warmte, water en ontspanning helemaal tussen zijn benen weggezakt. Man-ik legde zijn benen zonder problemen helemaal tegen elkaar, met zijn geslacht ertussen. En toen keek hij langs zijn lichaam. Hij zag een mooie gladde buik met een sierlijke taille. Mooie gladde dijen die eigenlijk best wel breed uitliepen. En tussen die buik en die benen was alleen een klein driehoekje kortgeschoren schaamhaar. En verder niks. Man-ik zag een vrouwelijke schaamstreek. Mijn schaamstreek. Ik keek mee. En ik zag het ook. Een mooi vrouwelijk onderlichaam. Mijn lichaam. We sloten onze ogen en huilden. Diep van binnen huilden we. Was het verlangen? Was het wanhoop? Was het angst? Of waren we simpelweg ontroerd door de schoonheid van mijn onderlichaam? Zo zou het ooit kunnen zijn. Als we zouden durven. Als we ons niet zouden laten tegenhouden door angst. Angst om de kinderen kwijt te raken... Angst om M. kwijt te raken... Angst dat het toch een teleurstelling zou worden - het biologische programma heeft zich al voltrokken. De stem blijft laag, de schouders breed. De brede handen zullen altijd zichtbare aders hebben. De haargrens op het hoofd is al teruggetrokken. Een geslachtsveranderende operatie draait de tijd niet terug. Had Man-ik maar de ruimte gevoeld om mij te erkennen toen hij nog een kind was... Of liever nog, voordat wij geboren werden. Misschien huilden we wel om dit besef. Het besef dat het te laat is.

Die middag in de sauna zag ik een glimp van wie ik had kunnen zijn. En misschien een glimp van wie ik zou kunnen worden. Als het niet al te laat is.

dinsdag 26 juni 2012

Kill your darlings

Aan elke Lisa-dag komt een einde. Het heeft altijd iets heimelijks om 's avonds laat, in het donker, Lisa af te leggen en Man-ik onder de make-up vandaan te poetsen. Een onvermijdelijk einde. Het startpunt van het verlangen naar de volgende Lisa-dag.

Vandaag is het extra moeilijk. Want vanavond heeft Man-ik nog een afspraak. Dus niks heimelijk in het donker. Gewoon nu. In het volle licht. En dan met een kwetsbare ziel weer de boze buitenwereld in. Een ziel die doet alsof hij een man is, maar zich nog volop vrouw voelt.

Ik wil niet. Ik wil deze Lisa-dag niet eindigen. Ik wil Lisa nooit meer beëindigen. Ik voel me nu rustig, tevreden, vol liefde voor mezelf en anderen. Okee, vanochtend toen ik de trein in ging voelde ik me allesbehalve rustig. Al die blikken, die alom aanwezige angst voor herkenning (Utrecht, tja daar ken ik wel een hoop mensen die ik liever niet tegenkom op een Lisa-dag), die onzekerheid over hoe ik er uit zie. Dat is de onwennigheid en het is de complexiteit van twee levens leven in één realiteit. Maar hier thuis is dat er nu allemaal niet. Hier en nu voel ik me compleet. Ik ben een vrouw. Helemaal. Een vrouw die zich zo moet gaan verkleden als man. En zich moet gaan gedragen als man. Ik weet dat het moet. Maar ik wil het niet.

De kleurrijke struisvogel

Vandaag is een kleurrijke dag. In de eerste plaats omdat de zon schijnt en dan alles nét een tintje mooier is. In de tweede plaats omdat ik een mooi kleurrijk shirt heb gekocht (kijk maar! vind je het wat?). En vooral ook omdat ik vandaag met A. was, een kleurrijke hartsvriendin.

In het begin van mijn ontdekkingsreis heeft A. me nog make-up- en kledingtips gegeven. Dat was heel bijzonder: Man-ik en zijn vriendin klopten bij haar aan, met een weekendtas met kleding van Man-ik's vriendin. Om een complete make-over te laten doen. Wauw! Trots en emotioneel liet ik toen Man-ik in de weekendtas achter en ging ik met Man-ik's vriendin uit eten. Ik voelde me supermooi door A.'s make-over en voelde me geliefd en helemaal erkend door Man-ik's vriendin. Die dag vergeet ik nooit meer. Sneeuw en ijs op de stoepen. Heel wat anders dan vandaag.

Vandaag was het heerlijk zonnig in Utrecht. Daar hadden A. en ik afgesproken, zo ongeveer midden tussen onze woonplaatsen in. Met de trein, blikken trotserend, kwam ik aan op het station. Na de verplichte koffie bij Starbucks (A. bleek een Starbucks-verslaving te hebben, nooit geweten), togen we de winkelstraten van Utrecht in. A. was van onschatbare waarde tijdens het shoppen. "Niet jouw kleur, je bent geen wintertype", "Dit accentueert niet de goede dingen van je lichaam", "Deze stof valt niet mooi". En natuurlijk had ze alle keren gelijk. En het grappige is, we hebben in grote lijnen hetzelfde lichaam en onze smaken komen ook een beetje overeen. Haar spijkerjack stond me ook goed. Helaas was die niet te koop... ;-)

Ook leuk: we werden door een winkelmevrouw voor zussen aangezien. haha! We zijn niet eens broer en zus...

Tijdens de lunch hebben we fijn gekletst. Nou ja, dat klinkt alsof het luchtige kletspraat was, maar dat zijn de gesprekken tussen mij en A. eigenlijk nooit. Ze gaan altijd over de kleurenrijkdom die in ieder mens zit. En hoe die kleuren soms vloeken met de omgeving. En hoe je daarin je juiste pad kunt vinden als je je eigen kleur maar kunt herkennen en erkennen. Vandaag hadden we het vooral over de kleur van mijn verlangen om zorgeloos vrouw te kunnen zijn. En over de donkere kleur van de angst om alles te verliezen wat me dierbaar is.

Ik vertelde A. hoe de screening bij het gendercentrum die angst alleen maar heeft aangewakkerd. Deze struisvogel die zo graag gezellig shopt, luncht en kletst, had haar hoofd uit de grond getrokken, rondgekeken en was zich wild geschrokken. Toegelaten worden op de wachtlijst voor de diagnostische fase in de VU is geen fun-shoppen!! Waar gaat dat heen? Kan ik alles in de juiste proporties blijven zien of wordt vrouw-zijn nu een doel op zich? Zo erg is man-zijn nu toch ook weer niet, ik heb het jaren gedaan en ben er best wel goed in geworden (hup, de struisvogel steekt haar kop weer bij de mollen). "Ja maar..." En zo gaat deze struisvogel op en neer. De psycholoog bij de VU confronteerde me nogal: al mijn argumenten om geen geslachtsoperatie te laten doen kwamen neer op angst om dierbaren te verliezen. Niet op angst om mijn mannelijk geslachtsdeel te verliezen... Struisvogeltje, haal je hoofd uit de grond en zie je verlangens eerlijk onder ogen... O help, durf ik dat? Soms zou dit struisvogeltje het liefste haar hoofd te rusten leggen, ogen dicht doen en dan wachten tot dit allemaal over was... Kan iemand voor mij deze keuze maken? Please....


zondag 17 juni 2012

Eerste stapjes

Ik schreef in mijn vorige post al dat het bezoekje aan de VU nogal wat had losgemaakt. En dan heb ik het niet over de eindeloze zoektocht naar een toilet in de centrale hal van de VU poli... Dan heb ik het over de vragenlijst die ik moest invullen in het gendercentrum. Elke vraag leek wel een verdrongen herinnering op te roepen. Zoals deze...

Daar liep ik, een mensje van een jaar of 8. Spijkerbroekje met knielappen. Zeer modieuze coltrui. Oranje of bruin, of zo. Heel elegant ;-)  Ik liep door de kamer, zoals ik al honderdduizend keer eerder door de kamer had gelopen. Althans, dat dacht ik. Maar nu zuchtte mijn vader. Hij zuchtte en riep: "Loop niet zo met je kont te zwaaien. Loop NORMAAL!". Ik schrok me wild. Mijn gedachten tolden in mijn hoofd: "Normaal? Wat is er mis met hoe ik loop? Zo heb ik toch altijd gelopen? Mag ik niet met mijn kont zwaaien? Moet ik die stilhouden? Hè? Maar hoe moet dat dan? Zo? Nee, zo lukt het niet. Zo dan? Tja... O wacht! Zo! Ja! Jee, wat gek, dit voelt zo stijf. Ja dit is vast wat hij bedoelt."

En zo stopte ik met lopen en nam Man-ik het van mij over. Wanneer Man-ik geboren is weet ik niet. Ik weet niet of ik er eerder was of juist hij. Of dat we misschien allebei tegelijk zijn ontstaan. Maar ik herinnerde me tijdens het invullen van de vragenlijst bij de VU dat ik eerder kon lopen dan hij...


zaterdag 16 juni 2012

Gendercentrum

Eindelijk gebeld, eindelijk een afspraak. Waarom stellen mensen alles dat eng is zo lang uit? Zodat het lekker eng blijft en we er nog een tijdje van wakker kunnen liggen? Maar goed. Daar ging ik dan. Of eigenlijk, Man-ik. Maar dat onderscheid begint te vervagen, heb ik het idee. Dat is fijn voor Man-ik's vriendin, omdat ze hem dan niet helemaal kwijt is als ik er ben. Maar voor het schrijven van dit blog is dat nogal onhandig. Schrijversdoodzonde nummer 1 is een onduidelijk perspectief: wie is de ik-persoon? Maar het is eigenlijk ook wel grappig om daar nu bij uit te komen, want die vraag was natuurlijk juist van begin af aan de vraag waar het hier eigenlijk allemaal om draait.

Dus wie er nu naar het gendercentrum van de VU is geweest weet ik niet. Uiterlijk Man-ik, van binnen misschien wel meer Lisa dan Man-ik had willen toegeven. Vaak is het Man-ik's angst die de kop op steekt als het over mij gaat. Maar nu was ik ook bang. Ik ben een vrouw, een identiteit. En nu ga ik naar een clubje mensen die naar me gaan kijken vanuit het perspectief van een stoornis. Genderidentiteitsstoornis is de officiële term. Ik ben toch geen stoornis? Ik ben een vrouw! Maar ja, dat ik dat denk blijkt dan natuurlijk juist een van de indicatoren te zijn voor deze stoornis. Lekker dan!

Ik ging daar heen voor een screening. Dat klinkt mooi technisch, maar is gewoon een gesprek met een psycholoog, voorafgegaan door het invullen van een flinke vragenlijst. Een gekke vragenlijst. Over hoe je je lijf ervaart en ervaren hebt als kind. Over seksuele fantasieën, seksuele ervaringen, over wat je aan je lijf zou willen veranderen. Ingewikkeld!! Want wie moet die vragen nu beantwoorden? Man-ik? Of Lisa? Ik zou heel veel willen veranderen aan dat mannenlijf waar ik in zit. Het moet namelijk een vrouwenlijf zijn. Maar Man-ik is best wel tevreden. Okee, met die kin-correctie zouden we allebei wel blij zijn, dus laten we die dan maar als eerste doen... ;-) De vragenlijst was soms heel confonterend en bracht herinneringen terug die ik had verdongen. "Pffff. Jeetje, ja dat was toen ook al zo...". "O ja dat was heel verdrietig.". Daar zal ik een volgende keer nog wel iets meer over vertellen. En misschien ook over hoe confronterend de gesprekken van andere 'patiënten' in de wachtkamer waren. Maar niet nu. Terug naar de screening zelf.

De screening ging niet over het kiezen van je operatie. O god nee, gelukkig niet. Daar ben ik nog helemaal niet aan toe. De screening is een intake om te bepalen of jouw vorm van genderdysforie 'erg' genoeg is om een behandeling bij de VU te mogen ingaan. En behandeling betekent niet dat je meteen onder het mes gaat of hormonen gaat slikken. De behandeling start met een diagnostische fase (die een jaar duurt). Om te kijken wat je verlangen precies is en hoe je daar vorm aan kunt geven in je leven. En hormonen en operaties zijn middelen om dat vrouw-zijn mee vorm te geven.

De lieve psycholoog was heel duidelijk tijdens het gesprek. Geen twijfel over mogelijk. Ik woon ergens tussen de lijn 'travestie' en 'ernstige genderidentiteitsstoornis'. Hoera! Ik besta! Waar precies zullen we nog gaan uitzoeken. Over anderhalf jaar, want zo lang is de wachtlijst!! Wegens geldgebrek! Geeft niks hoor, Man-ik en ik bungelen nog wel een tijdje in dit niemandsland. Dit land van onzekerheid en frustratie. Van angst en verdriet. Van verlangen en onmogelijkheden. In dit niemandsland waarin we alletwee bestaan, maar toch niemand zijn.