maandag 30 juli 2012

Van moeder op zoon

Een van de eigenschappen van internet is het vluchtige karakter. Wat vandaag nieuws is, is morgen prehistorie. Dus een blog mag alleen gaan over wat er vandaag is. Ik ga zondigen tegen die regel. Ik heb tijdens mijn offline periode tijdens de vakantie wel aan mijn blog geschreven. Gewoon ouderwets. Met papier en een pen. Jeweetwel, zo'n staafje dat je in je hand houd om over een papieren oppervlak te laten glijden, zodat het een soort slakkenspoor achterlaat. Meestal blauw, soms zwart, heel soms een andere kleur. Zo'n slakkenspoor noemt men een handschrift. Ik ga nu mijn papieren verhaal overtypen, om het alsnog met jullie te delen. Achteraf. Om een beetje te maskeren dat ik daarmee zondig tegen de regels van het internet, zal ik de datum van de blogpost aanpassen aan de datum waarop ik de tekst in slakkenspoor schreef. Dan lijkt het op het eerste gezicht allemaal gewoon in orde. Niet verder vertellen hoor! ;-)

O ja, voordat ik begin moet ik nog iets nuanceren. In het begin van mijn blog schreef ik over mijn angst voor ontdekking. Mijn angst dat mijn mannelijke identiteit ontdekt wordt en ik niet meer zelf over mijn eigen coming-out kan beslissen. Daarom gebruik ik ook de naam 'Man-ik' en niet de naam die mijn ouders aan de man in mij hebben gegeven. Daarom blijf ik oppervlakkig over feitjes uit mijn persoonlijke leven. Zo schreef ik al een paar keer over mijn kinderen. Gevoelsmatig klopt dat wel, maar technisch gezien niet. Ik heb één kind, een zoon. En een stiefkind, de zoon van M. De afgelopen weken was ik alleen op vakantie met mijn zoon, die ik S. zal noemen. Mannen onder elkaar. Hoogtepunt van de vakantie met mijn zoon waren de drie dagen waarin we in een kano door een Scandinavisch merengebied zijn gepeddeld. Tent in de boot, wildkamperen in the-middle of nowhere. Met elke avond een kampvuur als apotheose. Tijdens die drie dagen schreef ik dit:

Drie dagen wildkamperen, met de kano. Mannelijkheid bewijzen en S. leren hoe je kunt leven onder primitieve omstandigheden. Hygiënenormen terugschroeven, en je behoeften verengen tot het contact met de natuur, het weer en de steekvliegen. Peddelen, kamp maken, eten koken en kampvuur-management. Mannelijke oergevoelens komen boven. Tja, oergevoelens? Of toch aangeleerd? Ben ik nu man aan het spelen of ben ik dit zelf? Geef ik deze ervaringen door aan S. omdat ik het echt belangrijk vind of omdat ik denk dat ze verbonden moeten zijn aan man-zijn? Ik geniet van het leraarschap, ik geniet van de natuur en ik geniet ervan om dit samen met S. te beleven. Maar er blijft een leegte aan kleven. Een geforceerd 'doen' in plaats van 'zijn'.

Ik mis mijn borsten, lange nagels, mooi zijn, mezelf verzorgen. Ik voel verdriet. Alsof deze vakantie met S. de laatste is, in deze vorm. Mijn laatste kans om vanuit mijn man-zijn S. wat mee te geven. Is dat volgend jaar voorbij? Wat verlies ik op het pad naar vrouw-zijn? En moet dat? Wil ik dat? Wat wil ik daar nu in? Ben ik mijn vrouw net zo aan het 'doen' als mijn man? Wie ben ik eigenlijk? Ben ik die cameleon zonder eigen kleur?

Ik voel gemis. Ik mis mezelf en mijn echtheid. Mijn echte rol naar S. Geen leraar. Geen chagrijnige piekeraar. Maar ontspanning. Mag dat? Mag ik vanuit ontspanning zijn vader zijn? Zijn moeder? Mag ik ik zijn? Het is toch niet aan vaders voorbehouden om hun zoon hun eerste zakmes te geven? Dat mogen moeders ook. En tja, ben ik ineens zijn moeder geworden als ik vrouw wordt? Of blijf ik zijn vader? Ik wankel in onzekerheid.

Ik zou S. zo graag vertellen wat me bezighoudt, maar met zoveel twijfel in mijn verhaal maak ik hem alleen maar in de war. Ik wil hem niet in verwarring brengen. Ik wil veiligheid voor hem. Dat hij steviger zichzelf mag voelen dan ik dat doe. Ik wil dat hij gelukkig wordt, met innerlijke rust. Ik hou van hem.


woensdag 18 juli 2012

Een Theorie Over Mij

Ook al had ik in mijn vorige post al afscheid genomen voor de vakantie, schrijf ik vandaag toch nog op mijn blog. Op de valreep. Ik moet namelijk iets kwijt. En dan is dit blog een makkelijk podium.

De afgelopen dagen zijn pittig geweest. Sinds zondag, sinds de Transvisie vrouwengroep, is het verlangen om er helemaal te zijn erg groot. Via Facebook houd ik nu contact met mijn nieuwe vriendinnen. Ik heb me de laatste dagen heel veel vrouw gevoeld. Zelfs Man-ik's loopje naar de supermarkt was vrouwelijk. Ik zat helemaal in zijn lijf. En Man-ik dacht deze keer: "fuck it! Ze hoeft niet weg. Zij is ik. Dus als zij mij naar de supermarkt wil lopen, mag ze dat!" Maar ondanks deze manmoedige houding, zaait Man-ik vooral twijfel. Met een grote, samenhangende theorie. Een Theorie Over Mij.

"Lisa is een vlucht. Lisa is een nagenoeg onbeschreven blad dat niet alle shit heeft meegemaakt die ik heb meegemaakt in mijn leven. Ze is onbeschadigd omdat ze er nooit was. Altijd buiten schot bleef. Daarom is het fijn om Lisa te zijn. Een schone lei, een nieuwe start. De ultieme vlucht. Lisa is een coping-mechanisme. Een manier om om te gaan met een hele oude, hele grote pijn. Die pijn die telkens voelbaar is als ik in mijn lijf neerdaal, als ik ga aarden en ontspannen. Vreselijke pijn, die ik liever niet wil. Niets beters dan naaldhakken om je nog verder van de aarde te verwijderen.
En dan die gevaarlijke stap naar de VU. Naar psychologische hulp. Een proces om het verlangen een vorm te geven. Maar moet je een vlucht die verpakt is als een verlangen wel vorm gaan geven? Moet je niet naar de onderliggende pijn toe om échte bevrijding te realiseren? Psychologen willen behandelen, daar worden ze tegenwoordig voor opgeleid. Niet zoeken naar dieperliggende oorzaken, maar oplossen. Fixen. Psychoanalyse is uit, cognitieve gedragstherapie is in! En dan lig je daar na anderhalf jaar behandeling bij de VU, hooguit 15 gesprekken met de psycholoog rijker (Freud zou er van gruwen), op de operatietafel. En wordt je mannenlijf een vrouwenlijf.

En dan? Genezen? Gelukkig? Dan start je échte leven als Lisa. Geen weg meer terug. Vanaf dat moment ben jij aan het stuur. Vanaf dat moment wordt jouw onbeschreven blad beschreven. En dan gaat de dieperliggende pijn een nieuwe uitweg zoeken. Gaat een oude wond opnieuw om aandacht vragen. En dan zal je hele systeem op zoek moeten naar een andere manier om deze pijn te ontvluchten. Hoera! Een nieuw coping-mechanisme wordt geboren!"

Tja. Mooie theorie. Okee, het is geen onzin. Man-ik snapt hoe mensen in elkaar steken. Zo kan het er aan toe gaan in een mensenbrein. Maar dat het geen onzin is, betekent nog niet dat het klopt... (Cruijff zou het gezegd kunnen hebben). Is dit werkelijk bij mij aan de hand? Ben ik alleen maar een vlucht, geen diepere kern? Het cynisme waarmee Man-ik zijn Theorie Over Mij verwoordt suggereert ook een lading die onder de oppervlakte blijft. Ook een vlucht. Man-ik is gewoon ontzettend bang.

Maar hoe komen we er nu achter wat hier werkelijk aan de hand is? Niet via het hoofd, dat is inmiddels wel duidelijk. Volgens mij kun je zowieso weinig persoonlijke problemen oplossen via het hoofd. Daar zijn de meeste problemen immers gemaakt en zoals Einstein al zei kun je problemen niet oplossen op het niveau waarop ze gecreëerd zijn. We moeten naar het hart. Ik moet samen met Man-ik gaan voelen. Open, nieuwsgierig en onbevooroordeeld. Maar hoe doen we dat? Telkens komt daar die pijn. Pijn van afwijzing, pijn van eenzaamheid. Pijn van het gevoel er niet bij te horen. Ik hoop dat ik door die pijn heen, mezelf mag leren accepteren. In alles wat ik ben. Daarbij verbleekt de vraag of ik man of vrouw ben wel een beetje. Dit is het hogere doel. En ik hoop dat ik de komende tijd mag ontdekken of vrouw worden een belangrijk middel is om dat doel te bereiken. Of dat Man-ik gelijk heeft. En het een vlucht is. Ik wil de Theorie Over Mij gaan herschrijven. Ik wil een Theorie Over Mij die me écht helpt de weg te vinden naar het Leven Van Mij.

maandag 16 juli 2012

Spijbelen

Jippie! Vandaag spijbel ik. Of eigenlijk spijbelt Man-ik. Gisteren had ik een fijne Lisa-dag. Zo fijn dat ik er niet mee wilde stoppen. Ik wilde blijven. Niet mijn borsten afdoen, niet mijn kleren weer in de kast doen (okee, in de was. Is wel zo hygiënisch...). Weet je wat ik deed? Ik ging met mijn borsten aan naar bed! Was wel gek om met borsten te slapen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet zo lekker heb geslapen, ik was al vroeg wakker. Maar het was wel een fijne verrassing toen ik wakker werd: mijn nagellak zat er nog op, mijn borsten waren er nog. Dus, het was een kleine stap naar wéér een Lisa-dag! Alleen: één probleempje. Man-ik had een afspraak in zijn agenda staan :-(

"Zal ik? Durf ik? Nee dat is echt te gek. Echt onverantwoordelijk. Of toch? Zo'n belangrijke afspraak is het niet. Kan best op een ander moment. Ja, Lisa zijn ook. Toch? Ja maar...", zo dreinde het kleine meisje in mij tegen de verantwoordelijke man in mij. En weet je: het kleine meisje heeft gewonnen! Vandaag is weer een Lisa-dag. :-)  En die afspraak? Afgezegd. "Sorry ik voel me vandaag een beetje teveel vrouw", had Man-ik kunnen zeggen. Dat deed hij dan toch maar niet. "Ziek" is altijd een prima smoes. En vandaag is er geen kans dat ze Man-ik ineens op een terras zien zitten! Haha, dit is leuk! (Okee, ik moet dit niet te leuk gaan vinden. Alleen vandaag spijbelen, Lisa!).

Een goede reden voor een extra Lisa-dag is dat vrijdag Man-ik's kinderen komen. Ze gaan samen op vakantie! Hartstikke leuk natuurlijk! Maar dan is er dus een paar weken geen ruimte voor mij... Ik neem dus ook eventjes een blog-break. Ik zie jullie in augustus weer!

zondag 15 juli 2012

Samenzijn (2x)

Man-ik en M. werden vanochtend loom en laat wakker en hebben heerlijk samen ontbeten. Jeweetwel, broodjes uit de oven, gekookt eitje, verse fruitsalade en een enorme sloot thee, jammie! Daarna ging M. uitgebreid in bad en ging Man-ik onder de douche. Om alles goed te scheren om mij weer onder al dat lichaamshaar vandaan te toveren. De hele transitie van Man-ik naar mij (en terug) is een intiem proces. De zachte aandacht en toewijding tijdens het scheren en de keiharde confrontatie met de mannelijkheid tijdens het afplakken van het geslachtsdeel. Het op zijn plek krijgen van de siliconenborsten en het aandachtig aanbrengen van mascara. Voortdurend bungelend tussen man en vrouw. Altijd intiem en soms emotioneel. Een ladder in mijn panty heeft me ooit al in huilen doen uitbarsten... Dit is nou niet het soort moment waarop je pottenkijkers wilt hebben.

Maar vandaag was anders. M. was lief en zacht naar mij. Ik verlangde ernaar om hierin samen met haar te zijn. Om de werkelijke intimiteit van dit proces met haar te delen. Behalve één moment: Het Afplakken. Belangrijk om een nare bobbel in mijn rokje te voorkomen. Is het vernederend? Is het onsmakelijk? Ik weet het niet. Maar het afplakken van het geslachtsdeel is een te intiem moment om met haar te delen. Dit is het moment waarop ik het breekbaarst ben. Dit wilde ik ook vandaag alleen doen. Zonder haar in mijn buurt. Dat begreep ze. Zonder dat ik dat had uitgesproken. Na dat moment, toen ik mijn billenbroekje aan had gedaan ("mooie kont, schatje") zijn we ons allebei verder gaan aankleden en verzorgen. En kwamen we elkaar een paar keer tegen tussen badkamer en slaapkamer. Telkens zag ze mij incompleet; zonder borsten, zonder pruik. Een halffabrikaatje. Een man op weg naar vrouw. En het was ongedwongen. Dat M. en ik dit op deze manier konden delen voelde zo fijn! Het maakte de pijn die ze een paar dagen geleden uitsprak niet anders. Het maakte mijn angst haar te verliezen niet anders. Maar soms smelt alle liefde en zachtheid die er is samen in één punt, in één moment. Dat moment was vanochtend. Tijdens de transitie. Echt samen.

En toen op pad. Naar de Vrouwengroep van Transvisie, in Amsterdam. Doodeng. Ik wilde al zo lang 'lotgenoten' ontmoeten, maar toen het moment eenmaal daar was, toen was ik natuurlijk doodsbang. Waarom? Denk je echt dat ze je uitlachen? Dat ze je niet serieus nemen? Dat ze je afwijzen? Tja. Ik zie wel dat die angst irreëel is, maar kennelijk maakt dat de angst nog niet minder. 'Just by knowing' is niet voldoende om hier overheen te stappen. Maar goed. Ik ben mans genoeg (haha) om me daar overheen te zetten, dus voor ik het wist zat ik daar. In de ruimte bij Transvisie. Aan een grote tafel, met vijftien stoelen. Aanvankelijk nog maar voor een deel gevuld, maar beetje bij beetje druppelden alle stoelen vol. En toen keek ik om me heen en ik zag mezelf. Ik zat vijftien keer naar mezelf te kijken door de ogen van een buitenstaander. Ik zag mannen. Allemaal mannen die zich als vrouw voordeden. Pfffff... Dus zo zie ik er uit. Okee, ze waren niet allemaal zo vrouwelijk gekleed en opgemaakt als ik (sommigen zelfs met ongeschoren kaken!!). Maar toch. Dit is hoe ik ook ben. Een man in vrouwenkleren. Pffff.

Ja maar wacht even! Hier klinkt mijn opvoeding! Hier klinkt 'de norm'. Hier klinkt de stem van oppervlakkigheid, niet bereid om dieper te kijken, het oordeel al klaar. Maar onder die oppervlakte? Daar zijn we allemaal mensen die zo graag willen leven wie we zijn. Willen uiten wat we voelen. Van binnen zijn we allemaal mensen die erkend willen worden in hun diepste verlangens. En weet je? We zijn hetzelfde. Met al deze mensen hier aan deze tafel, deel ik een verlangen. Het verlangen om de vrouw die van binnen leeft ook een plek te geven in de buitenwereld. Niet voor iedereen is deze plek even groot. Niet voor iedereen is het even duidelijk wat die plek moet zijn (ik spreek hier vooral even voor mezelf). Maar het was fijn om te horen dat wat ik voel ook door anderen gevoeld is. Dat wat ik meemaak, anderen ook hebben meegemaakt. Dat waar ik bang voor ben, anderen ook angst inboezemt.

Sorry meiden. Sorry dat ik me liet overvallen door het dogma van de maatschappij en jullie niet direct zag voor wie jullie zijn: moedige vrouwen die tegen de stroom in zichzelf hebben geaccepteerd. Dit confronteert me weer met mijn eigen onvermogen om mezelf te accepteren. Pfff. Ik ben er nog niet.

vrijdag 13 juli 2012

Vreemdgaan

Mijn relatie met Man-ik is een hele rare. Op een bepaalde manier gezien, zijn Man-ik en ik twee personen. Op heel veel manieren zijn we één. We weten alles van elkaar. We kunnen in elkaars gedachten en elkaars gevoelens kruipen. Waar Man-ik is, ben ik ook (wel stiekem natuurlijk, op de achtergrond!). Andersom ook; Man-ik is altijd bij me. Ik heb je al eerder geschreven hoe zijn angsten soms lastiger voor mij zijn dan mijn eigen angsten.

Man-ik is veel met mij bezig. Hij maakt tijd in zijn agenda zodat ik mezelf kan manifesteren. Daar bovenop ben ik veel in zijn gedachten en emoties aanwezig. Behoorlijk veel, de laatste tijd. Gesprekken bij de VU en bij Transvisie hebben behoorlijk wat in beweging gezet. Het verlangen is enorm aangewakkerd door de ruimte die Man-ik aan mij heeft gegeven.

Al die aandacht voor een vrouw die eigenlijk niet eens echt bestaat. Alsof Man-ik vreemd gaat met een andere vrouw. Zo voelt het voor M. Ze mist Man-ik als partner, zegt ze. "Lisa is gewoon keiharde concurrentie". Ik pak haar tijd met Man-ik af. Ik slurp zijn aandacht op. Misschien is de uitkomst van dit hele proces wel dat Man-ik straks niet meer bestaat. Dat ik zijn plaats in dit leven ga innemen. Dat is haar angst.

Want het betekent natuurlijk niet automatisch dat ik ook zijn plaats in ga nemen in de relatie met M. Ik hou mezelf voor dat dat natuurlijk wel gewoon kan. Ik wil het ook graag. Ik hou van M. Er is niet veel verschil tussen wat zij voor Man-ik betekent en wat ze voor mij betekent. Zij is zijn muze, mijn voorbeeld. Zij is zijn maatje, mijn vriendin. Zij is zijn seks-bom, wij hebben al een paar keer heerlijk gevreeën. Ik hou van haar en wil graag met haar blijven. Maar dat is niet vanzelfsprekend.

Een paar dagen geleden is M. boos geworden op Man-ik. Omdat hij haar voor mij heeft ingewisseld, zo voelt het voor haar. Ze was boos. Heel boos. Ze was boos op Man-ik omdat hij vreemdgaat met mij. Ze was eigenlijk ook boos op mij. Zo voelde het voor mij. Boos op dat ik besta en hoe ik haar droom met Man-ik aan het verstoren ben. In het begin heeft ze mij enorm gestimuleerd om me te laten zien. Toen voelde ik als 'iets voor erbij' om het maar zo te zeggen. Maar nu Man-ik mij zo serieus aan het nemen is, ben ik voor haar een keiharde bedreiging geworden. M. heeft veel te verliezen. Ze is gek op Man-ik en hij betekent veel voor haar. Hij is voor haar een grote steun in haar eigen trubbels. En trubbels is een understatement (verder zeg ik er hier niks over, dat gaat alleen M. aan). Neem van mij aan dat ze steun, troost en liefde nodig heeft. En Man-ik geeft haar dat. En hij geeft haar veel plezier en inspiratie. Misschien is hij ook wel haar muze (kan dat eigenlijk wel? Een muze is toch vrouwelijk? Nou ja, dat is bij Man-ik dan eigenlijk ook weer niet zo ver van de waarheid...).

Ik snap M.'s boosheid. Heel goed. Man-ik snapt het ook. Eigenlijk was het fijn dat ze haar boosheid zo direct uitsprak naar Man-ik. Dat deed ze nooit eerder op deze manier. En nu lag het op tafel. En kon Man-ik haar laten weten en laten voelen dat hij haar begrijpt. En dat hij haar verdriet voelt. En dat hij het niet voor haar kan oplossen. En dat hij hoopt dat ze hierin samen mogen optrekken.

En ik? Ik stond erbij en ik keer er naar. Voor mij voelde haar boosheid natuurlijk bedreigend. Ik dacht: "hup, weer een extra reden voor Man-ik om kritisch te zijn over mij. Weer een gewichtje erbij aan de verkeerde kant van de weegschaal". Tja. Maar ik snapte haar zo goed. Ik voelde zo met haar mee. Ik voelde me schuldig, dat ik haar Man-ik aan het kapen ben. Ik kon me toen niet in het gesprek mengen. Maar ik wil graag hier tegen haar zeggen: lieve M., het spijt me dat ik je pijn doe. Ik wil graag dat jij gelukkig bent. Ik wil dit graag met jou aangaan. Maar ik snap heel goed als je, nu of later in het proces, er geen heil meer in ziet. Ik voel je verdriet. Ik snap je verdriet. Ik hou van jou.

woensdag 11 juli 2012

Echt wel!

Laatst schreef ik dat de zoektocht naar wie ik ben misschien wel een kip-ei puzzeltje is: je komt er nooit achter wie er eerst was en wie er uit voortgekomen is. Toch hoop ik dat het anders is. Dat ik ga ontdekken wie er eerst was: Man-ik of Lisa. Dan weet ik eindelijk wie ik echt ben.

Tja. Echt. Wat is echt? Laatst sprak Man-ik met een vriend over Lisa en deze hele zoektocht. Man-ik en hij zijn al ruim 15 jaar bevriend. Hij vroeg zich af: "Maar als jij dan Lisa blijkt te zijn, en Lisa beweegt anders, denkt anders en praat anders, met wie ben ik dan tot nu toe bevriend geweest? Was dat dan allemaal wel echt?". Auw.

Man-ik en ik zijn in zekere zin dezelfde persoon. Het is echt niet zo dat alle nare eigenschappen van Man-ik verdwenen zijn bij mij. Was dat maar waar, dan zou de keuze in dit proces misschien wel makkelijker zijn. Dat zou een kadootje zijn: nooit meer chagerijnig, nooit meer tobberig, nooit meer teruggetrokken en onzeker. Zo werkt het niet. Helaas.

Ben ik dan een andere versie van Man-ik aan het naspelen? Ben ik Lisa aan het 'doen' of ben ik het echt? Of was ik al die jaren Man-ik aan het 'doen'? Ik heb het niet gedroomd dat Man-ik zijn manier van lopen besloot aan te passen, om afwijzing van zijn vader te voorkomen. Ik heb het niet gedroomd dat Man-ik vroeger met de Barbie's van zijn zussen speelde, en na verloop van tijd met Johny Action poppen speelde. Echte stoere soldaten op barbieformaat, die je ook kleren aan en uit kon trekken. Met allerlei leuke accessoires erbij (geweren, messen, rugzakken, petten... echt gezellig!). Toch met poppen spelen, maar dan zonder gemopper van papa. Ik heb het niet gedroomd dat Man-ik telkens opnieuw mij wegduwde, om maar zo goed mogelijk te voldoen aan de norm. En ja, als je maar lang genoeg oefent in gedrag, dan wordt het heel gewoon, misschien wel authentiek gedrag. Want tja, ben je je gedrag? Of ben je wat je voelt? Voor de buitenwereld ben je je gedrag, lijkt me. En al dat mannengedrag dat Man-ik heeft laten zien, heeft altijd bepaald wie hij is. Net zo als mijn gedrag nu ook bepaalt wie ik ben. Voor de buitenwereld.

Maar voor mij? Ben ik wezenlijk anders dan Man-ik? Nee. Ik ben echt. Echt wel! Net zo echt als Man-ik. We zijn hetzelfde. Alleen onze eigenschappen lijken van prioriteit te verschillen. Alsof een dirigent dezelfde partituur speelt met een orkest met een heel andere bezetting. Dan klinken de strijkers ineens minder massaal en komt de harp duidelijker uit de verf. Maar het blijft dezelfde symfonie. Ik ben echt. Mijn voorkeur voor bloemenpatroontjes is echt. Mijn positievere, luchtiger kijk op de dingen is echt. Niet om Man-ik te ontkennen of te compenseren. Niet om Lisa te 'doen'. Maar om mezelf te zijn.

zondag 8 juli 2012

Plaatselijke depressie

Ik werd wakker, keek naar buiten. Het druilde van de regen. Grijs en kil. Een depressie boven de Noordzee veroorzaakt hier regen. Hoera! Ik voel me goed... Vandaag voel ik me beter dan de afgelopen week. De lichte depressie in mij begint op te klaren. Tja. Depressie. Zo mag ik het  toch wel noemen. Toen Laura van Transvisie mij er eergisteren naar vroeg moffelde ik het weg:  "het gaat nu even niet zo lekker". Is dat een understatement? Het hangt van je referentiekader af. Jaren geleden heeft Man-ik een burn-out gehad. Zo heftig dat er zelfs een suïcidepoging bij kwam kijken. Dus een beetje somberheid is al snel een kleurige regenboog in vergelijking tot wat er toen gebeurd is.

Maar eerlijk is eerlijk: ik was licht depressief de afgelopen week. En nu is die regenbui eindelijk aan het stoppen. De wolken worden iets lichter, het geluid van de regen wordt speelser, twinkelender. En eindelijk hoor ik weer vogeltjes kwetteren, niet langer overschreeuwd door de herrie van de geselende regen. De regenjas kan nog niet uit, maar ik kan weer naar buiten. Kaplaarzen aan en lekker in de plassen stampen.

Waarom gaat het nu beter? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Depressies, somberheid, dipjes zijn nu eenmaal dingen waar je doorheen moet. Waar je geen einde aan ziet komen als je er in zit en waar je ineens verbaasd van wakker schrikt als het voorbij is. Graag zou ik weten wat het standaardrecept is om zo'n dip zo snel mogelijk op te lossen. Helaas. De ervaring leert dat ik alles wat ik daarvan weet altijd vergeten ben als ik midden in een hoosbui zit. En terugkijkend kom ik er meestal ook niet achter wat deze keer de truc geweest is. Misschien waren het de gele tulpjes die ik gekocht heb, en die nu hier op tafel erg succesvol zijn in het opfleuren van de kamer. Misschien was het de Lisa-dag gisteren waar ik zo naar hunkerde (eindelijk weer eens Lisa-tijd!). Misschien waren het de telefoongesprekken met M. en met lieve vriendin L. Misschien was het het gebed gisterenavond. Jahaa niet schrikken lieve mensen, een echt gebed, wie had dat gedacht! Man-ik heeft een afkeer van kerkelijke instituties, gelooft niet in God. Maar gisterenavond hebben Man-ik en ik samen gebeden. Aan God.

Dat was niet het plan, we geloven immers niet in God. Toen ik de eerste zin van het gebed hardop uitsprak richtte ik me dan ook tot de Kosmos. "Lieve Kosmos, ik bid tot u..." en toen proestte ik het uit van het lachen... Dit slaat werkelijk nérgens op!! Nu snap ik in één klap waarom mensen ooit de God-metafoor hebben bedacht. Het zou maar een melige bende worden in de kerken als iedereen tot de Kosmos ging bidden! Bidden aan de Kosmos werkt niet. Die abstracte kosmos geeft me een sterk gevoel van alom aanwezige verbondenheid; daarbij voel ik me nietig; daarbij voel ik respect voor de oneindige eeuwigheid die de kosmos verbeeldt. Maar ik voel geen liefde. Geen menselijke liefde. Liefde die ik zo graag wil voelen. Om mijn gebed vanuit mijn hart te laten stromen en niet vanuit mijn hoofd. Okee, bidden aan God dan maar. Niet aan een manspersoon met een lange baard op een wolk. Maar wel een entiteit die als mens aanvoelt. Waar ik menselijke liefde voor kan voelen. Waar ik mijn hart voor kan openen.

En zo bad ik. Samen met Man-ik. Hierin waren we een. We baden om steun in het vinden van helderheid op dit pad. Om moed om onze angsten in de ogen te kijken. En om steun aan de kinderen zodat zij kunnen dragen wat dit proces voor hen ook moge brengen. Het gebed bracht een ontlading van verdriet en een golf van energie door mijn lijf. Jeetje. Lang niet meer zo'n sterke energie gevoeld. Het duurde maar kort. Maar het was hevig.

Na het gebed kwam ik weer met een smak in de aardse realiteit van de transitie. Lisa moest weer de kast in. Van buiten moest het er allemaal weer op z'n Man-ik's uit gaan zien. Toen ik even later in bed lag, voelde ik het lichaam. Het fysieke mannenlichaam waar ik in woon. Ik was eventjes thuis in dat lichaam. Niet meer afgesplitst. En nu? Nu is het ochtend. Buiten regent het. In huis zit Man-ik te typen. Binnen in hem ben ik bezig mijn blog te schrijven. Ik stuur zijn vingers over het toetsenbord. En toch voel ik mijn vrouwenlichaam. Ik voel mijn borsten. Ik ben zo blij met mijn borsten. En ik ben nog blijer met de rust die ik nu voel. De depressie trekt over. Ik weet niet wat voor weer het nu gaat worden. Maar ik voel kalmte om het tegemoet te treden.

zaterdag 7 juli 2012

Zijn kant van het verhaal

Vandaag is het een Lisa-dag. Hiep hiep... Tja. Soms zie ik duidelijk Lisa in de spiegel, vandaag zie ik overduidelijk Man-ik er doorheen schijnen. Waarom is deze Lisa-dag anders dan de meeste andere Lisa-dagen? Het is hetzelfde lijf met dezelfde kleren (nou ja niet letterlijk, ik pak natuurlijk niet elke keer hetzelfde setje van bovenaf de stapel in de kast...ik ben geen man...) en dezelfde make-up. En toch beleef ik mezelf nu anders. Ik ben blij met de vrouw die ik in de spiegel zie. Ik ben blij met mezelf. Maar Man-ik schijnt er doorheen. Dringt zich aan me op. Alsof ik hier niet van mag genieten. Alsof ik de realiteit niet mag vergeten. Man-ik is somber. Hij twijfelt. En hij vindt dat het tijd wordt voor een tegengeluid.

Dit blog laat mijn kant van het verhaal zien. Wat ik meemaak, wat ik beleef. Daarin is niet veel ruimte voor hoe Man-ik het beleeft. Als ik kijk naar de vraag waarmee dit blog ooit begon: "welke rol mag ik spelen in het leven van Man-ik?" dan is voor mij het antwoord eenvoudig: "de hoofdrol!" Ik wil graag voluit leven, helemaal en altijd vrouw zijn. En dan zijn er eigenlijk geen twijfels over de volgende stappen: hormonen, opereren en gelukkig zijn! Maar Man-ik denkt daar anders over. Heel anders.

Waarom besta ik? Ben ik gecreëerd omdat Man-ik een verklaring nodig had? Een verklaring voor het gevoel er niet te mogen zijn? Zo van: "dat mijn ouders mij niet zien staan ligt niet aan mij, ik ben eigenlijk een meisje. Ik kan er ook niks aan doen in het verkeerde lichaam te zitten." Of had Man-ik een vlucht nodig? "Weg met die jongen, want die is toch niet goed. Kijk eens wat een leuk meisje het eigenlijk is?" Of dacht Man-ik: "als ik niet in staat ben om van mezelf te houden, moet ik maar iemand bedenken om van te houden". Allemaal logische verklaringen. Allemaal heel goed mogelijk, zo kan dat gaan in het brein van een klein verdrietig jongetje. Man-ik weet genoeg van psychologie om kritisch te zijn op mijn bestaan. En ik snap wat hij bedoelt. Misschien ben ik niet in het verkeerde lichaam geboren. Misschien ben ik een gedachte. Een mentale constructie van de kleine Man-ik om de verwarrende, pijnlijke wereld van toen beter te begrijpen. Misschien is het hier hetzelfde als met de kip en het ei, maar Man-ik peinst zich suf over de vraag wie er eerst was: hij of ik? Of zoals ik al eerder schreef op dit blog: ben ik een sub-persoonlijkheid van Man-ik of is hij er een van mij?

Man-ik is vrij stellig: de heftige, grote stap van een geslachtsverandering moet je niet nemen als je daarmee vlucht in je zelfgecreëerde sub-persoonlijkheid. Die stap moet je nemen als je uit je mannelijke sub-persoonlijkheid wilt stappen en terug bij je bron wilt komen. Anders pakt het misschien wel desastreus uit: hormonen, opereren en ongelukkig zijn. Diep ongelukkig.

Dit tegengeluid laat Man-ik me voortdurend horen. En steeds harder. Misschien wel omdat mijn verlangen steeds groter wordt. Mijn verlangen er helemaal en altijd te zijn. En ook al leven we dan met zijn tweeën in dit lichaam, het voelt heel eenzaam in dit dilemma. Ik krijg troost en liefde en steun uit mijn omgeving. Dankjewel M., ik hou van jou. Dankjewel lieve vrienden en vriendinnen. Maar niemand kan dit voor mij dragen. Dat moet ik zelf doen. En dat is om het maar even met Man-ik's woorden te zeggen fucking zwaar!

vrijdag 6 juli 2012

We noemen hem Lisa

Vanochtend heb ik een gesprek gehad met Laura van Stichting Transvisie. Ik wil graag meedoen aan een gespreksgroep, ik heb behoefte aan lotgenoten-contact. Laura was heel zorgvuldig, kalm en betrokken. Fijn. Zeker omdat ik op dat soort momenten nogal kwetsbaar ben. Ik was er als Man-ik, niet als Lisa. Dat is wel handig, want Man-ik is er heel goed in om dan op alle vragen heel goed feitelijk en gestructureerd antwoord te geven, zonder er een emotioneel en warrig drama van te maken. Er waren geen verrassende, overrompelende vragen bij. Tja, we zijn hier al een tijdje mee onderweg, dus de meeste dingen hebben we ons al wel eens afgevraagd, toch?

Maar toch, als Man-ik dan alles zo beknopt (om niet te zeggen: zakelijk) op een rijtje zet voor Laura, dan dendert er toch een heftig beeld op je af uit de spiegel. Het beeld dat ik er altijd al geweest ben, van jongs af aan, en dat ik altijd door Man-ik ontkend ben omdat dat de veiligste keuze was. Wat een diepe treurnis als je dat allemaal gedaan hebt om (tevergeefs) goedkeuring van je vader te krijgen en om te zien dat je moeder je telkens weer (tot op de dag van vandaag!) het gevoel geeft dat je niet gewenst bent. En tja, dan houdt ook Man-ik, met zijn grote vermogen tot reflectie en analyse het niet droog...

Trouwens wel grappig dat Laura hem steevast met mijn naam aansprak. Daarvan raakten Man-ik en ik allebei een beetje de kluts kwijt. Als onze wankele identiteit al niet eens meer afhangt van of we een rokje dragen of een broek, wat is dan onze houvast? Die uiterlijke toeters en bellen zijn zo ontzettend fijn om het allemaal nog een beetje te snappen. Ik zag het geboortekaartje al voor me: Hoera, een zoon! We noemen hem Lisa!

Maar goed, Laura heeft me uitgenodigd voor de 'startersgroep' van Transvisie Zorg. Dat is een door haar begeleide gespreksgroep met lotgenoten. En ik heb me voorgenomen om binnenkort ook de 'zelfhulpgroep' te bezoeken. Die is niet therapeutisch, gewoon lotgenoten die ervaringen uitwisselen...en kleding! ;-) Dank je Petra Marie Claire, voor die tip!

donderdag 5 juli 2012

Bult

Het is warm en klam. Ik zit thuis. Ik kijk naar de bult in mijn onderbroek. Man-ik's onderbroek. Man-ik's bult. Het zit daar maar. Als een soort schreeuwende aanklacht tegen alles wat ik voel. "Je bent een man", schreeuwt die lul. "Kijk maar!", jengelen die ballen plagerig. Het is niet van mij. Het schreeuwt tegen mij, maar ik ben het niet. Ik kijk naar mijn borsten. Ik zie een bh, met siliconen-vullingen er in. Ik zie de huid van mijn borst naar boven geglooid, boven de bh omhoog komen. Ik weet dat het mijn borstspier is, die door de siliconen naar boven geduwd wordt. Het is nep. Allemaal nep. Ik kijk naar de huid, de welving in het schaarse licht. Ik zie mijn borsten. Mijn echte borsten. Dit ben ik.

Ik ben al een week chagrijnig. Voel me niet op mijn plaats. Ik probeer de pijn, de frustratie toe te laten. Ik voel dat die in mijn lijf zit. Maar het komt er niet uit. Zodra er iets van de pijn voelbaar wordt, blokkeer ik. Weg ermee! Wegstoppen die gevoelens! En zo leef ik al de hele week in een soort verdoving. Ik verlang zo naar mijn vrouw-zijn. Er was geen tijd voor. Geen ruimte. Het mocht niet. Zoals het al mijn hele leven niet mocht. Ik hoor de stem van mijn vader, schreeuwend tegen de tv: "Gatver! Vieze flikker. Gatverdamme! ..." Ik zag Jos Brink, in een tutu door het beeld dansen. Hilarisch voor het publiek in de studio. Totaal abject en fout voor mijn vader. Een droom en een verlangen voor het zevenjarig jongetje dat ik toen was. Een droom die ik uit angst voor mijn vader toen maar besloot ver weg te stoppen. Onder een loodzwaar luik ergens diep in mij. Ditzelfde luik waaronder ik nu mijn pijn heb verstopt.

En nu zit ik hier. Met mijn siliconen borsten die zo bij mij horen. Verder nog gewoon Man-ik, maar wel met mijn borsten. Ik smachtte zo naar troost. En nu voel ik het gewicht van de troost tegen mijn hart. Een mooie cup C. Die bult in Man-ik's boxershort schreeuwt nog steeds. Probeert me van de wijs te brengen. Ik moet mijn best doen om niet gek te worden. Om geduld te hebben. Nog anderhalf jaar wachtlijst. Pfff. Ik zie er als een bult tegenop.

I want it all, and I want it now!