vrijdag 31 augustus 2012

Het is lente

Het is nu heel eventjes droog buiten. Maar het is grijs, guur en de echo van de hoosbui van zojuist klinkt nog in mijn oren. Herfst zou je zeggen. Maar nee hoor. Het is lente. Nou ja, buiten niet. Maar op het kaartje dat hier voor me ligt staat het duidelijk: lente. Spring. Printemps. Frühling. Ik ben een lentetype!

De afgelopen week heb ik het verjaardagscadeautje verzilverd dat ik van een goede vriendin had gekregen (nogmaals dankjewel A.!): een kleurenanalyse! En de conclusie is dus lentetype: warme ondertonen, heldere kleuren. Vastgesteld door een kleuranalist: dat klinkt nogal laboratoriumachtig, maar dat is gewoon een mevrouw die allerlei lappen stof over je schouders drapeert en je zo laat zien welke kleuren de uitstraling van je gezicht goed doen en welke niet. Voor mij nogal onwennig. Ik heb in mijn mannelijke opvoeding nooit geleerd te benoemen of iets nu turkoois, aquamarijn, korenbloem of cyaan is. Blauw, heette dat altijd. In onze cultuur is het ambitieniveau voor mannen ten aanzien van kleurnuances zo ongeveer het niveau van de Dick Bruna kleuren.

Maar daar zat ik dan, met vier lappen blauw over mijn schouders. Okee, ik kon wel zien dat mijn uitstraling nogal flets werd van de koele kleuren. Duidelijk geen winter- of zomertype. Maar het duizelde me meteen al. Gelukkig werd ik er gedurende de sessie wel iets beter in. In elk geval herkende ik me duidelijk in de warme kleuren (herfst- en lentetype) en kon ik soms ook wel zien dat de hardere, donkere kleuren (herfsttype) me wat ouder maakten. Lente dus. Maar wel schrikken, want daar zitten kleuren bij waar ik tot nu toe altijd met een grote boog omheen liep in de kledingwinkel... En mijn kledingkast gaat ook regelmatig door andere seizoenen heen. Ik voel een shop-dagje aankomen! ;-)

Ik was best zenuwachtig voor de analyse. Om samen met een vreemde heel precies in de spiegel te kijken hoe ik er uit zie, brrr. Als ik zo lang in de spiegel kijk, dan kom ik er niet onderuit om de man in mij te zien. Een confrontatie die ik niet fijn vind. Weg met die illusie dat ik een supermooie vrouw ben... Dus ik had me vooraf natuurlijk zorgen gemaakt. Maar gelukkig was het Nog Erger: de make-up moest er af!!!! Ja, ik had me opgemaakt; ik ga niet zonder make-up de straat op. Ik had het bewust zo subtiel mogelijk gedaan en qua ogen en lippen was dat goed gelukt. Maar de analyse-mevrouw wilde mijn huid zien. Mijn hele eigenste echte huid. Dus de foundation moest er af. Pfff, schaamte, paniek, van alles kwam naar boven. De baardschaduw was bijna een klap in mijn gezicht. Een sterkere confrontatie met mijn mannelijkheid kon haast niet (nou ja, ik weet er nog wel eentje, maar die zul je niet zo snel in het openbaar doen). Ik had me voorgenomen niet te gaan huilen en gelukkig waren de analysemevrouw en A. en M. (die er allebei bij waren) er relaxt onder. Ik hield het droog.

En toen zag ik ineens, kijkend naar de bovenste helft van mijn gezicht, hoe mooi ik ben zonder foundation. Veel natuurlijker, veel meer uitstraling. Veel meer ik. Maar ja, die baard... En als ik die wegmoffel met foundation en poeder, dan moet ik meteen mijn hele gezicht doen. anders ziet het er wel heel raar uit... Ik denk dat ik, als ik eenmaal geen baardgroei meer heb, veel minder make-up zal gebruiken. Lekker naturel. Fris als de lente!

maandag 27 augustus 2012

Ik wil wel eerlijk zijn in alles maar niet eenzaam zijn

Voor mijn eigen ongeduld en voor iedereen om me heen die me dierbaar is:

"En ik loog me door het leven heen
En tot gister ging het goed
Zal je zeggen waar het fout ging
Als ik weet hoe het verder moet

Ik vraag alleen maar wacht op mij
't Kan alleen maar beter gaan
Ik wil eerlijk zijn in alles
En dan naast je mogen staan"


met dank aan Acda & De Munnik, Wacht op mij

maandag 20 augustus 2012

Gretigheid en aarzeling

Vandaag ging Man-ik naar de huisarts. Een verwijsbriefje halen zodat de psycholoog zijn facturen kan sturen naar de zorgverzekeraar. Gewoon een administratieve handeling, nodig om het Nederlandse zorgsysteem te laten draaien. Man-ik hoefde geen advies, geen diagnose, geen compassie. Alleen een stempeltje. Prima, deze huisarts is toch altijd heel zakelijk. Kortaf bijna. Ze lijkt niet geïnteresseerd in haar patiënten, niet in Man-ik in elk geval. Hij heeft tot nu toe dan ook nooit de behoefte gevoeld om het met haar over mij en over dit zoekproces te hebben.

Maar deze keer was anders. Het nieuws van mijn bestaan was Man-ik al vooruitgesneld, dankzij de VU. Die had (om de wachttijd van anderhalf jaar maar een beetje te vullen) alvast maar zijn dossier opgevraagd. Kennelijk kon dat niet wachten. Dus hoefde Man-ik geen ingewikkelde opening te zoeken, om zijn eigen schaamte heen laverend, om het zijn huisarts te vertellen. Sterker nog: het leek wel alsof er een andere huisarts tegenover hem zat. Geen scepsis, geen gereserveerdheid... haar ogen twinkelden, straalden. Ze zag Man-ik's schaamte, maar haar nieuwsgierigheid was onverbiddelijk: "Heb je dit gevoel al je hele leven? Wat moedig van je dat je dit doet. Of voelt het alsof je niet anders kunt? Weet je zoon er al van?". Deze gretigheid was bijna ongepast. Alsof ze blij was nu eindelijk een patiënt te hebben die iets interessants heeft. Geen verkoudheidje of huiduitslag. Geen standaard akkefietje met een standaard lapmiddeltje. Maar een ECHT DING. Daar had ze die acht jaar voor op de universiteit gezeten! Daar was ze arts voor geworden! Dit wilde ze van dichtbij meemaken! Man-ik antwoorde beleefd, kort en zakelijk. Zoals hun verstandhouding tot nu toe altijd was. Hij zag geen aanleiding dat nu ineens te veranderen.

Na dat bezoekje aan de huisarts ging Man-ik naar een vriend. Een goede vriend die nog niets van mij weet. Man-ik aarzelt al een tijdje. Hij wil graag open zijn naar zijn vriend, maar is bang voor zijn reactie. Man-ik was niet voor mij naar hem toegegaan. Deze vriend heeft vorige week te horen gekregen dat hij een groot gezwel in zijn hoofd heeft. Wat het precies is kunnen de artsen nog niet zeggen. Maar het is heftig nieuws. Levensbedreigend. Man-ik wilde bij hem zijn. Hem steunen. In de gewijde sfeer van contact die er vanmiddag was, kwam bij Man-ik steeds opnieuw het verlangen op om over mij te vertellen. En steeds opnieuw liet Man-ik het moment voorbij gaan. Klem tussen de behoefte echt open te zijn en zijn schaamte. Met verlammende dialogen in zijn hoofd: "Okee, mijn verhaal is levensbepalend, dat van hem is levensbedreigend. Dat is nu belangrijker". "Ja maar misschien is dit wel de laatste kans, wie weet hoe dat gezwel zich ontwikkelt". "Als je nu over jezelf begint, ben je egocentrisch". "Misschien geeft het hem welkome afleiding van zijn eigen situatie"... ach, je kent dit soort zeer nuttige, originele en constructieve gedachten vast ook wel. Het gevolg was in elk geval dat Man-ik telkens zijn mond hield. Zijn vriend weet nog steeds niks van mij. Man-ik voelt zich daar rot over. Al anderhalf jaar houdt Man-ik in het contact met deze vriend iets achter. En dat wringt. Deze zelfbescherming voelt als een soort verraad aan de vriendschap. En dat knaagt. En voortdurend op je hoede zijn ("Praat ik mijn mond niet voorbij? Vermoed hij nog niks?") vreet energie. Het dragen van zo'n groot geheim is een vorm van masochisme: je kiest er zelf voor maar het is tamelijk pijnlijk. Wat een bevrijding moet het zijn als je het punt bereikt waarop je jezelf toestaat gewoon van de daken te schreeuwen: "Ik wil een vrouw worden!"

zondag 19 augustus 2012

Moeilijk doen over tien stukjes

Daarstraks schreef ik over de fijne avond met M. We genoten van elkaar. We voelden veel verbinding, het ging heel natuurlijk. Op sommige momenten was M. zich niet meer bewust van het feit dat Man-ik een rok en hakjes aan had. Niet bewust van het feit dat ik er was ook al gedraag ik me soms echt anders dan Man-ik. Dit is allemaal al zo gewoon geworden dat het niet meer opviel. Wat een zaligheid en ontspanning!

Natuurlijk had deze avond ook emotionele momenten. De last van dit proces drukt zwaar op mij en soms wordt ik er zwaarmoedig van. M. weet er op dit moment beter in te staan dan ik. In alle rust zei M. tegen mij: "Volgens mij is het duidelijk wat je moet doen. Waarom doe je steeds zo moeilijk?"

Tja. Ik doe moeilijk. Ik ga het niet ontkennen. Lees het blog er maar op na: ik blijf heen en weer schommelen tussen ja en nee. De laatste tijd gaat bijna elke blogpost over twijfel. Over de pijn van de onzekerheid. Over niet weten wie ik ben en wat ik moet doen. Dus doe ik maar moeilijk.

Raar eigenlijk. Waarom kan ik niet er vol overgave voor kiezen om vrouw te zijn? Er is iets wat me tegenhoudt. En eigenlijk is dat inmiddels wel zo helder als wat. Zal ik het voor jullie (voor mezelf?) maar eens samenvatten? Zonder tegengeluid of nuance? Hier komt-ie dan:
  1. Ik ben bang mijn dierbaren kwijt te raken: S., M. en haar zoontje, goede vrienden;
  2. Ik ben bang S. zoveel pijn te doen dat ik hem voor het leven beschadig;
  3. Ik schaam me voor S., voor mijn ex (gek genoeg), voor mijn moeder, voor mijn vader, voor mijn vrienden;
  4. Ik ben bang dat de transformatie tot vrouw me niet de innerlijke rust geeft die ik zoek;
  5. Ik ben bang een lelijk gedrocht te worden, geen echte vrouw;
  6. Ik kan de hormonen en operatie niet rijmen met mijn levensvisie dat je een lichaam moet eren, niet vergiftigen of verminken. Man-ik vind een piercing al een aantasting van de schoonheid van een lichaam;
  7. Een stemmetje in mij zegt dat échte zelfrealisatie, échte zelfontwikkeling, te maken heeft met zelfacceptatie. Niet met het proberen je omgeving en je buitenkant aan te passen. Te fixen;
  8. Ik vertrouw mijn mind niet. Ik weet hoe een mind je van alles kan laten geloven om je te sturen in het door het ego gewenste (vermijdende) gedrag. Dit gedrag is misschien (waarschijnlijk?) een coping-mechanisme voor een diep trauma, een diepe pijn. Het is een surrogaat-expressie van een werkelijk verlangen. Het is een vlucht;
  9. Ik kan het verlangen vrouw te zijn eigenlijk niet uitleggen. "Het voelt goed" is misschien toch een wat magere argumentatie voor zo'n grote beslissing, of niet?
Ik schrijf vaak over míjn grote wens voluit te leven en Man-ik zijn angsten en tegengas. Maar dat is niet eerlijk tegenover Man-ik. Hij wil óók voluit leven en heeft zich daarin juist altijd belemmerd gevoeld. Belemmerd door de drang om mij te ontkennen. En nu hij mij eindelijk écht heeft erkend, blijk ik groter dan hij hoopte. Blijkt mijn levensdrang sterker dan hij dacht. Het liefst zou Man-ik ontdekken dat ik gewoon een uiting ben van een onverwerkt kindertrauma. Even uithuilen bij de therapeut en dan kunnen we verder met het leven. Dan hoeven we al deze pijn en angsten niet te trotseren. Maar ja...

Dit is het. Dit zijn de stukjes van de puzzel. Nu moet ik hem alleen nog even maken. Ik hoop dat mijn nieuwe psycholoog mij hiermee kan helpen.

Een puzzel met tien stukjes (één wens en negen tegenstemmen), dat moet toch te doen zijn?

Gat in de markt?

Vrijdag was ik bij M. Spontaan. Het was een onverwachte Lisa-dag, omdat Man-ik's zoon een dagje later zou komen omdat hij 's avonds een feestje had. Meteen claimde ik die dag! De enige tegenprestatie was dat ik voor Man-ik nog eventjes wat zou werken (gewoon veilig thuis, hoor! Achter de computer!). Maar ja, eigenlijk had ik daar geen zin in. Juist als er gewerkt moet worden is het fijn om mijn wereld en die van Man-ik nog eventjes klinisch te scheiden ;-)

Om de tegenzin te voeden ging ik maar de hele dag met M. bellen. Telkens spraken we weer een volgende 'koffiepauze' af, als excuus om te bellen. Heel gezellig! Zo gezellig dat ik aan het eind van de middag het verlangen niet kon weerstaan om naar haar toe te gaan. Sinds de vakantie waren we nog niet samen geweest en dat wilde ik graag. Ik kan niet verwachten dat M. met mij meegroeit in dit proces als we niet vaak samen zijn. Ook zij moet Lisa leren kennen en wij moeten ook een relatie ontwikkelen. En ontdekken hoe dat is: twee vrouwen in één relatie.

Dus het was een leuke en nuttige spontane actie! Alleen in alle spontaniteit waren we even vergeten: M.'s zoontje zou die avond gebracht worden voor het weekend (welkom in de wereld van samengestelde gezinnen...). Hij is een vrolijke peuter, leuk! O. O jee. Niet leuk... Hij kent mij niet. O nee, ik moet weg! Hij mag mij niet zien! Man-ik moet komen... Ik weet zeker dat hij direct Man-ik in mij zou herkennen; ooit had hij ook in één seconde Man-ik herkend toen deze als zwarte piet op hem af stapte. Nee. Geen coming-out nu! Of toch? Is dit dan het zetje wat ik nodig heb? Voor het blok staan is soms nuttig. Maar nu? Nee. Nee. Nee! Een lichte paniek donderde over me heen.

Gelukkig wist M. raad: "ik vraag of hij wat later kan komen, zodat hij snel in bed kan. Dan kan jij even in de hobbykamer wachten". Even was daar een impuls: ik laat me toch niet wegduwen? Maar het was snel duidelijk. Dit is een goed plan. We hadden een fijne avond, M. en ik. Twee vrouwen samen in één relatie. Ineens voelde het minder onvoorstelbaar dan het ooit was. Ooit wist ik zeker dat ik haar zou verliezen. Dat ze alleen met Man-ik een relatie zou willen en niet met mij. Nu leek het ineens misschien toch mogelijk. We fantaseerden er zelfs over dat we een afdruk van Man-ik's piemel zouden maken en deze dan als dildo zouden laten afgieten ... dat zou een heerlijk souveniertje zijn waar we samen veel plezier van zouden kunnen hebben! Bestaat deze dienst al of is dit een gat in de markt?

PS: ja dus... http://www.shopwiki.nl/l/Eigen-Dildo-maken

donderdag 16 augustus 2012

Verdieping

Een verdieping hoger. Daar zit ik nu. Op het dakterras van mijn bovenburen. Terug van vakantie. S. is weer bij zijn moeder. Zelf heb ik alleen een klein balkonnetje, dus toen mijn buren het gebruik van hun dakterras aan Man-ik aanboden tijdens hun vakantie (op voorwaarde dat hij de planten die er op staan zou verzorgen), twijfelde hij geen moment. En aangezien deze buren van mijn bestaan weten (omdat ik mezelf met mijn onhandige gemuts ooit buiten had gesloten, weet je nog?), zullen ze het toch niet erg vinden dat ik er ook gebruik van maak. Heerlijk om buiten te zijn, zonder blikken van andere mensen. Zonder angst om andere buren in het trappenhuis tegen te komen. Ik hoef niet langs voordeuren van onderburen, niet over straat langs hangjongeren, niet op de fiets. Gewoon één trap op en naar het dakterras. Heerlijk! Helaas komen de buren dit weekend weer terug :-(

Vanochtend was ik bij een psycholoog. Niet zomaar eentje, maar eentje die veel ervaring heeft met het begeleiden bij genderidentiteitsproblemen. Deze psycholoog gaat mij helpen. Helpen bij mijn zoektocht naar een antwoord op de vraag: wil ik als vrouw leven? Zodat ik in elk geval precies weet wat ik wil als ik door de wachtlijst van het VU heen ben. Ik heb vertrouwen in deze psycholoog. Hij snapt de impact die identiteitsvraagstukken hebben. Ja ik ben inderdaad al tijden ontzettend moe. En ja, de stemmingen gaan inderdaad nogal heen en weer, op het depressieve af soms. En ja, ik wordt er nogal onzeker van, vooral als ik in mijn mannelijke identiteit ben. Man-ik is soms weer net het kleine onzekere jongetje dat hij in zijn pubertijd was.

Dus nu zijn we allebei een beetje een puber. Hij is teruggevallen en ik ben nooit verder gekomen. Jaren ontwikkeling en groei heb ik gemist al die tijd dat ik opgeborgen zat in een schoenendoos op de hoogste, donkerste plank in de kast op de zolderverdieping in Man-ik zijn binnenste. Dus toen ik anderhalf jaar geleden mezelf in het licht zette, was ik een klein meisje. Een klein meisje dat inmiddels voorzichtige stappen in haar pubertijd aan het zetten is. Een wankel meise zonder duidelijke koers. Soms de volwassen vrouw, soms de naïeve machteloze kleuter. Daartussen schommelend zoals dat nu eenmaal gaat tijdens een pubertijd. En Man-ik schommelt nu dus lekker met me mee. Ik zou vrolijk kunnen doen en zeggen: Gezellig zo samen! Maar het is best pittig zonder vaste grond onder je voeten.

Ik hoop dat deze psycholoog deze twee pubers in mij kan begeleiden. Kan helpen richting te vinden. Verdieping kan brengen in mijn inzicht in wie ik ben en wie ik mag zijn. Kan helpen rust te vinden. Ik heb er vertrouwen in. En ik ben tegelijk doodsbang voor alles wat komen gaat.

zondag 5 augustus 2012

De Centrale Vraag

Ik zou graag willen weten hoe andere genderdysforen zichzelf ervaren. Ik wil mijn beleving toetsen, ijken. Voor mij is het belangrijk om te weten of anderen met dezelfde vrouw-beleving als ik de stap naar geslachtsaanpassing nu juist wel of juist niet hebben gemaakt. Wat zouden anderen in míjn plaats doen? Welke rol zouden zij hún vrouwelijkheid geven? En ja, ik kan de kritiek al horen: "als een ander in de sloot springt, doe jij het dan ook?". Natuurlijk is dit mijn eigen pad, met mijn eigen beslissingen. Maar afstand nemen van je eigen binnenwereld en deze aanschouwen, lukt nu eenmaal goed door de ogen van anderen.

Ik krijg ook afstand als ik diep naar binnen ga. Dan kan ik ook naar mezelf kijken. Weg uit mijn hoofd, naar het gevoel. Naar mijn spirituele lichaam, zo je wilt. Ik vertelde je al eens dat het me nog niet was gelukt om op dat diepe niveau het antwoord te vinden op mijn vraag: "Ben ik een vrouw?". Ik dacht tot nu toe altijd dat ik dus nóg beter moest gaan voelen. Nóg beter leren naar mijn hart te luisteren. Misschien is dat zo. Maar misschien zit het anders. Misschien is er op dat allerdiepste niveau helemaal geen onderscheid tussen man-zijn of vrouw-zijn. Op dat niveau ben ik een mens. Een mens met eigenschappen en voorkeuren waar we in onze sociaal culturele conditioneringen de labels 'man' en 'vrouw' op geplakt hebben. Diep in mij, in mijn kern, ben ik een mens. Geen man, geen vrouw. Maar juist allebei of juist geen van beide.

Maar als dat zo is, dan is mijn onderzoek geen diep zijns-vraagstuk. Mijn verlangen gaat dan dus over expressie. Niet wie ik ben, maar hoe ik me wil manifesteren. Is dit vorm? Ja. Is dit oppervlakkig? Bezien vanuit mijn spirituele kern wel. Maar vanuit mijn kern is bijna alles in dit aardse bestaan oppervlakkig. Is bijna alles een pose, een rol. En in zekere zin een gekozen rol. Als kind besluit je om je te gaan gedragen naar de wil en de verwachtingen van je ouders. Als volwassene plooi je je ook nog naar de verwachtingen van je omgeving. In je werk, in je relaties. Niet kritiekloos of hersenloos. Je kiest. Je kiest een vorm om te uiten wat je belangrijk vindt. De een doet dat bewuster dan de ander, maar iedereen kiest. Waarom kun je dan niet ook kiezen om als vrouw te leven. Niet omdat je dat in je allerdiepste kern bent, maar omdat die levensvorm, die expressie, bij je past. Omdat die prettiger voor je is. Omdat je daar meer geluk en innerlijke rust aan ontleent. Vanuit een meer alledaags, meer aards perspectief kun je dit omschrijven met: "ik ben een vrouw in een mannenlichaam." Maar vanuit je diepste kern bezien is het een expressie.

Misschien vind je dit maar een woordenspel. En dat is het feitelijk natuurlijk ook. Maar ik ben me gaan realiseren dat de centrale vraag in mijn zoektocht niet moet zijn: "Ben ik een vrouw?". De centrale vraag moet zijn: "Hoe vrouwelijk wil ik leven?".

donderdag 2 augustus 2012

De code en de karikatuur

Man-ik is tijdens de vakantie met S. een karikatuur van een man geworden. Mopperig, een lage persoonlijke hygiëne en als hij er niet op let gedraagt hij zich primitief en asociaal naar anderen. Apenrots gedrag. Het woeste Scandinavische land waar hij nu met S. is, maakt iets primitiefs in hem wakker. Niet fijn. Is het daarom dat Man-ik ernaar verlangt om mij toe te laten? Om af te zijn van die nare sfeer? Hoe dan ook, ik wil het ook. Ik wil mezelf manifesteren. Na anderhalve week übermannelijkheid wil ik lichaamshaar scheren, wenkbrauwen epileren en wil ik mijn borsten voelen. Vandaag gleed ik met mijn hand in mijn broek en ik voelde een teleurstelling dat daar een piemel zat. Zo'n lelijke amorfe lap vlees. Ik wilde mijn kut voelen, mijn clit voelen en er mee spelen. Ik wilde mezelf bevredigen.

Helaas, geen ruimte voor mij op deze vakantie. Hoewel... als klein teken van protest had ik een pet van M. in Man-ik's bagage gestopt. Een vrolijke, kleurrijke, typisch vrouwelijke pet. S. fronst een beetje als Man-ik hem op zet. Zo lonkt Man-ik naar mij. En mag ik even knipogen naar de werkelijkheid. De werkelijkheid van een man die met zijn zoon op vakantie is. Een man die zo graag aan zijn zoon wil laten zien dat het hele genderonderscheid een conditionering is. Een sociale, cultureel bepaalde afspraak. Een code waaraan je je kunt houden omdat dingen dan soms makkelijker gaan. Een code die je sociale acceptatie brengt, maar die je weg kan drijven van wie je zelf werkelijk bent. Een code die je, als je het lef hebt, naast je neer mag leggen om uitdrukking te geven aan wie je bent. Cross the boundaries! Be you!

En tegelijk is daar de man die bang is. Bang is om zich echt te laten zien aan zijn zoon. Maar deze pet, en af en toe wat terloopse opmerkingen over hoe de 'man/vrouw-code' werkt, zijn eerste voorzichtige stappen.