dinsdag 25 maart 2014

Alles is goed

In het verleden belemmerde het werk van Man-ik mij vrij vaak om mezelf als Lisa te manifesteren. Daar heb ik regelmatig mijn beklag over gedaan op dit blog. Ik durfde mezelf nog niet als vrouw te laten zien in de werkomgeving van Man-ik. En dus mocht ik op die dagen niet zijn wie ik wilde zijn. Omdat het werk nu eenmaal voor het meisje ging.

Vandaag was ook een werkdag. En nu was ik opnieuw ontevreden. Maar niet omdat ik Man-ik moest blijven, maar juist omdat ik Lisa moest worden. Vandaag was namelijk een vrijwilligerswerkdag. Deze avond zou ik weer gastvrouw zijn voor Vier het Leven. Maar ik had er geen zin in. Dat lag niet aan de voorstelling die we zouden bezoeken (Karin Bloemen rocks!) maar ik wilde mezelf niet verliezen in het masker van Lisa dat de laatste maanden steeds ongemakkelijker was gaan zitten.

Overdag werkte ik thuis – gewoon als Man-ik in zijn androgyne huiskloffie – aan offertes en een visiestatement voor een opdrachtgever. Maar aan het eind van de middag kwam het moment dat ik me echt moest gaan omkleden. Toen het moment daar was, bleek de aarzeling van eerder deze dag verdwenen. Geen verzet, maar ook geen verlangen. Het moest gewoon, dus deed ik het. De neutrale, geaarde en kalme staat van de afgelopen weken bepaalde ook nu mijn gevoelswereld. Of het nu komt door de afwezigheid van testosteron of door de helende werking die mijn verblijf bij Persia West op me maakte weet ik niet. Maar de laatste weken kan ik loslaten. Eindelijk loslaten. De jachtige fysieke verlangens die als een voortdurende ruis door mijn leven klonken, zijn verdwenen. Er is nog fysieke opwinding, er is nog libido. Maar ik kan het net zo makkelijk weer voorbij laten gaan. Loslaten. Alle ideeën van hoe mijn toekomst moet zijn (Lisa! Nee, Man-ik! Nee, toch Lisa!) kan ik loslaten. Alle ideeën van hoe ik me als man hoor te gedragen kan ik loslaten. Alle ideeën van hoe ik vrouw moet zijn kan ik loslaten. Alles is goed.

Toen ik onder de douche vandaan kwam en mijn gezicht in de spiegel bekeek, zag ik tot mijn vreugde dat de jennerige baardschaduw zich vandaag koest hield. Het verhogen van de flitssterkte bij mijn vorige IPL behandeling leek vruchten (of moet ik zeggen: haren) af te hebben geworpen. En ik zag dat de huid in mijn gezicht fijner was geworden. Minder poriën, minder talg. Testosteron, wat heb je me al die jaren aangedaan? Het was duidelijk: mooie huid, geen baardschaduw: hier was geen dikke laag make-up meer nodig. Heerlijk! Toen ik nog eens keek zag ik dat mijn wangen wat ingevallen waren. Dit benadrukte mijn jukbeenderen (waar ik als vrouw al regelmatig voor gecomplimenteerd was), maar ik zag ook een hoekig kaakbeen. Duidelijk een mannelijkere kaak dan voorheen. Het verlies aan spiermassa (twee kilo inmiddels) door de testosteronblokkers begon zich kennelijk ook in mijn gezicht af te tekenen. Maar het was goed. You win some, you lose some. Over een kwartier zou ik Lisa zijn. Op mijn manier. Op de manier van vandaag. Het was zoals het was. Alles was goed.

Mezelf verbazend over mijn relaxte houding, maakte ik mezelf op en kleedde me aan. Er was geen stress over of ik er wel vrouwelijk genoeg uitzag. Geen jachtig gevoel dat er eerst dingen anders moesten worden dan ze waren. Geen ontevredenheid die mijn aandacht in de toekomst en het verleden duwde. Ik was gewoon hier. Als Lisa.

En zo voelde ik me de hele avond. Ik bewoog en sprak ontspannen. Als Lisa. Met de vrouwelijkheid die me aangeboren is en met de nieuwe gewoontes die me inmiddels vertrouwd zijn. Zonder innerlijke kramp dat het niet klopte wat ik deed. Dat ik er nog niet mooi uitzag en dat er eerst van alles moest gebeuren voordat ik er mocht zijn. Dat ik geen echte vrouw was. Pfff, geen echte vrouw? Ha! Ik ben een natural woman! Met flair en plezier bewoog ik me als vrouw door deze avond. Zo ontspannen was ik nog niet eerder als gastvrouw. Er hoefde niks anders. Alles was goed.

Ik ben een vrouw. Ik heb een mannenlichaam. Ik ben een man. Het is allemaal waar. En het is ook allemaal tegelijk waar. Met de praktische beperking dat ik het niet allemaal tegelijk kan manifesteren. Maar ik kan Lisa laten zien als ik wil en ik kan Man-ik laten zien als ik wil. Lisa is niet weg als Man-ik er is en Man-ik is niet weg als Lisa er is. Wat dit voor de toekomst betekent weet ik niet. Er is geen toekomst. Er is alleen hier en nu. En hier en nu is alles goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten