zondag 2 maart 2014

Authentiek

Soms neem ik afstand van alle beslommeringen van mijn zoektocht en kijk ik naar mezelf. “Wie is Lisa eigenlijk?”, vraag ik mezelf dan wel eens af. Wat voor vrouw is ze? Wat is haar persoonlijkheid? Ze is kwetsbaar, gevoelig, aarzelend en onzeker. Als een klein meisje. En zo noem ik haar dan ook vaak. Het gekke is, dat dit kleine meisje al heel lang bestaat. Ik was haar al toen ik nog een klein jongetje was. Ik was toen namelijk ook kwetsbaar, gevoelig, aarzelend en onzeker. Destijds plakte mijn omgeving daar labels op die hen het gevoel gaf dat ze me begrepen: ik was ‘verlegen’, ik was ‘een stil water met diepe gronden’, ik had ‘een rijke fantasie’. Maar in werkelijkheid was ik een onbeschreven blad – klaar om gevormd te worden door het leven – dat wat langer blanco bleef omdat het niet beschreven wilde worden met een leven in het verkeerde geslacht. En dat onbeschreven blad ben ik nu weer. Klaar om gevormd te worden door het leven. Met als verschil dat ik nu veel ervaring en wijsheid met me mee draag die ik bewust kan gebruiken om het Lisa-blad te vullen. Kort gezegd kan ik Lisa maken hoe ik haar wil hebben.

Is dat nep? Nee hoor. Althans niet nepper dan die zogenaamde ‘authentieke’ Man-ik die ik lange tijd was. Die Man-ik was gewoon slechts een construct van ideeën, waarden, attitudes en gedragingen die anderen me hebben voorgedaan, opgelegd, ‘gewoon’ hebben laten vinden en soms zelfs met emotionele chantage door mijn strot hebben geduwd toen ik nog te kwetsbaar was me ertegen te verweren. Mijn Man-ik-identiteit was een samenraapsel van omgevingsinvloeden die in mijn aangeboren biotoop zich tot een bepaalde neiging, een bepaalde stijl vormden. Dit noemen we ook wel ‘opvoeding’, soms wel generaties lang doorgegeven. Een van de onthutsende inzichten van mijn genderzoektocht is de ontdekking dat er weinig ‘intrinsiek eigens’ is aan een identiteit. Het is voor het grootste deel ontleend aan anderen. En het is vrijwel allemaal in één klap niet langer vanzelfsprekend als je overweegt in het andere geslacht te gaan leven.

Het is tegenwoordig mode om te werken aan zelfrealisatie. Authentiek zijn, jezelf zijn, wordt gezien als hoogste goed. In de praktijk wordt het naar mijn idee vaak gebruikt als excuus om geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor onbewuste conditioneringen: ‘Ik ben lekker mezelf en zo ben ik nu eenmaal’. Maar juist omdat die zogenaamde authenticiteit niet van jezelf is, moet je verantwoordelijkheid nemen voor wat die zogenaamde authenticiteit teweeg brengt in de wereld. Als een ouder die verantwoordelijkheid neemt voor een kind dat snoep steelt, andere kinderen slaat of een bal door de ruit van de buren trapt. Hoewel het ook mode lijkt om je daar als ouder niet langer druk om te maken.

Ons zogenaamde authentieke zelf is een construct. En een construct kun je herconstrueren. Alleen blijkt dat een stuk lastiger als je al een half leven hebt geleefd dan wanneer je nog een onbeschreven blad bent en je in de meest ontvankelijke eerste zeven jaar van je leven bent. Op latere leeftijd vraagt het discipline en toewijding. En vooral toestemming. Toestemming aan jezelf. Toestemming om je eigen identiteit bewust te construeren. Dat is niet nep; dat is een natuurlijk proces. Alleen dan zonder onbewuste en onwenselijke invloed van mensen uit de omgeving die hun eigen pijn, frustraties en rare gewoonten onbewust aan je opdringen.

Het Lisa-blad is nog behoorlijk onbeschreven. Mijn vrouwelijke identiteit is pril en volop in beweging. Maar als je goed kijkt is het blad waarop ik het verhaal van Lisa schrijf niet ongebruikt. Het verhaal van Man-ik staat er ook op; aan de achterkant. De doorgedrukte inkt is zichtbaar. Het blad van Lisa is dus niet blanco. Er is mannelijke historie die ervaringen en inzichten bevat waar Lisa van kan profiteren. Maar ook veroorzaakt de doorgedrukte inkt van het verleden ruis in het Lisa-verhaal. En hoe meer ik schrijf aan het Lisa-verhaal, hoe meer de schaduw van Man-ik naar de achtergrond verdwijnt, zonder ooit helemaal te verdwijnen. Mijn taak is het om in beweging te blijven. Om vooral ook nieuwe ervaringen op te doen waar Lisa uit mag groeien. Nieuwe ervaringen die mengen met oude inzichten. En zo creëer ik mezelf. Een zogenaamde authentieke zelf die net zo weinig authentiek is als alle andere identiteiten op deze wereld. Met dit verschil: ik weet het.

Misschien vraag je je af (deze vraag werd me onlangs zelfs min of meer letterlijk gesteld): “Waarom maak je dan geen Man-ik II als je toch alles zelf kunt creëren? Waarom kies je voor een pad met zulke verstrekkende gevolgen?”. Weet je, tien jaar geleden ontwaakte ik. Toen startte mijn proces van bewuste persoonlijke ontwikkeling en zoals dat meestal gaat startte het met een persoonlijke crisis. Sindsdien heb ik met veel aandacht en toewijding Man-ik geherdefinieerd door bewuste keuzes te maken in gedrag omdat ik me steeds bewuster werd van allerlei (voorheen onbewuste) nare patronen in mijn gedrag en in mijn denken. Voor een deel was ik daarin succesvol en voor een deel bleef het vechten tegen de bierkaai. Een hond verliest nu eenmaal niet snel zijn streken. Het verleden is sterk. In het afgelopen decennium hielp ik Man-ik II in het zadel en dat was een verrijking en een verdieping van mijn leven. En het was juist tijdens dit proces, tijdens de regeringsperiode van Man-ik II, dat een diep verlangen in al haar helderheid opstond, veel helderder dan het ooit daarvoor was geweest: Lisa. Een diep verlangen om vrouw te zijn. De eerste vrouwelijke premier van mijn land. En net als een echte politicus is Lisa I misschien niet helemaal authentiek, maar er zit net als bij echte politici wel een mens achter. En dat mens dat is mijn ware zelf. Een innerlijke Boeddha die Lisa I en Man-ik II ontstijgt. Wie heeft er authenticiteit nodig als er een ware zelf is?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten