zondag 9 maart 2014

Brokjesdag

Het felle licht en de geluiden op straat verraden het al: vandaag is rokjesdag! Dit ongewoon vroege lenteweer lokt vrouwen die het aandurven de straat op in een rokje en met blote benen. Het treft, want ik heb prachtige benen, leuke rokjes én geen Man-ik afspraken vandaag! Dus laat die rokjesdag maar komen. Zou je denken. Maar terwijl ik uit bed stap voel ik een bui hangen. Niet meteorologisch – nee, deze dag kan qua weer niet stuk – maar emotioneel.

Terwijl ik onder de douche sta onderzoek ik mijn gevoel: voel ik me vrouwelijk? Nee. Voel ik me mannelijk? Mwa, niet heel erg. Wil ik vandaag Lisa zijn? Mijn hart springt niet op bij deze vraag, maar ach, waarom ook niet? Het is tenslotte rokjesdag. Dus ik pak mijn scheermes en haal de haren van mijn gezicht. Ik kom onder de douche vandaan, droog me af en kijk in de spiegel. Klopt het nog? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Ik maskeer mijn mannengezicht met make-up, althans de basislaag. Of eigenlijk zijn het meerdere lagen; je krijgt een baardschaduw en een mannelijke grove huid er niet zomaar onder hoor. Na de basislaag ga ik me aankleden, om daarna mijn ogen en mond op te maken. Vraag me niet hoe die volgorde er ooit is ingesleten, maar zo gaat het prima.

Ik loop de slaapkamer in en open de kledingkast. Ik kijk, en heb werkelijk geen idee wat ik aan moet trekken. Nu is dat voor mij heel gewoon, maar deze keer komt het niet voort uit een verlangen àlles wel te willen dragen. Werktuiglijk kies ik een jurkje. Ik doe mijn bh aan, mijn borsten, ik moffel mijn mannelijkheid tussen mijn benen en ik trek een slipje en het jurkje aan. Ik zet mijn pruik op en loop terug naar de badkamer om in de spiegel te kijken. Ik kijk en schrik van mijn doodse blik. En ik schrik van waar die doodse blik naar kijkt. Een man in een jurk. Ik kijk nog eens goed. Nee, het ziet er prima uit. Op zich zou ik als Lisa zo prima over straat kunnen. Ware het niet dat ze leeg is. Een omhulsel. Dit is niet wie ik vandaag ben. Het klopt niet.
Ik trek alles weer uit en smijt het de slaapkamer in. En terwijl ik in de badkamer voorovergebogen boven de wastafel mijn make-up van mijn gezicht was, huil ik tranen van eenzaamheid. Of het nu door de testosteron-blokkers komt of door een dieper proces van heelwording door mijn reisje naar Engeland weet ik niet. Maar ik voel Lisa niet meer. Ik had dit gevoel vrijdag ook al, maar vandaag is het heel heftig. Ik ben niet de man die ik ooit dacht te zijn. Maar mag ik nu ook al niet meer de vrouw zijn die ik dacht daarvoor in de plaats te stellen? Een intens gevoel van wanhoop maakt zich van mij meester terwijl ik diep, lang en hard huil. Wat een mooie rokjesdag had kunnen worden, is nu in duizenden brokstukjes uiteengespat. Brokjesdag…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten