dinsdag 4 maart 2014

Driestemmig

Het is voorjaarsvakantie en dat betekent dat S. bij mij is. Een van de weinige momenten in het jaar dat we meer dan tweeëneenhalve dag samen zijn. Het is heerlijk om dieper in onze wederzijdse liefde te zakken dan mogelijk is in een weekend. Meestal heeft zo’n langere periode samen ook een keerzijde: ik mis dan Lisa. Ik kan haar er immers niet laten zijn als S. er is. Eerst was dat omdat S. niets wist van haar bestaan en mijn zoektocht. En nu is dat omdat hij heeft aangegeven haar niet te willen zien. Hij wil liever het onschuldige beeld van zijn vader zoveel mogelijk intact laten. Maar of dat nog lang vol te houden is? Nu het geheim geen geheim meer is, houd ik minder regie op het tegenhouden van kleine signalen. Hij heeft mijn nieuwe naam echt al een aantal keer voorbij zien komen. Als hij terloops over mijn schouder meekijkt als ik mijn mail bekijk, dan ziet hij in Outlook duidelijk een Lisa-account staan. En toen hij een paar dagen geleden een pakketje bij de deur in ontvangst nam omdat ik onder de douche stond, moet hij duidelijk de adressering gezien hebben: Lisa.

Pas geleden hadden we een mooi gesprek over mijn proces. Hij stelde vragen en ik gaf antwoord en stuurde een beetje richting de volgende vraag. Samen maakten we Lisa een stuk concreter voor hem. Toen besloot ik om een foto van Persia West te gebruiken om hem te laten zien hoe een transgender er uit ziet (alsof we allemaal hetzelfde zijn, haha, maar je begrijpt wat ik bedoel). Voor een foto van mezelf vond ik het toen nog te vroeg. Stap voor stap dan breekt het lijntje niet.

Maar deze week, nu we weer zo intens van elkaar genieten, komt telkens een stem in mij op. Het is de stem van Bas, mijn psycholoog, die bij ons vorige gesprek er weer op aandrong dat het toch echt tijd werd om S. een foto te laten zien. Ik begrijp waarom hij dat zegt en hij heeft me in het verleden erg geholpen door me een duwtje in de rug te geven (met het vertrouwen dat dat goed zal gaan). Ik neem hem dan ook serieus. Maar ik voel ook druk. De druk om resultaten te laten zien, wanneer ik hem vrijdag weer spreek. De druk om te voldoen aan zijn verwachting. Als secundair transgender (met ook een ontwikkelde identiteit die past bij mijn biologie) is het mijn tweede natuur geworden om te voldoen aan verwachtingen van mijn omgeving en het blijkt lastig om die impuls om te buigen. Maar wat wil ik zelf? Naast de stem van Bas hoor ik nog een stem: de stem van mijn angst die het liefste wil dat alles blijft zoals het is. De stem die net als S. liever het onschuldige beeld zoveel mogelijk intact wil laten.

En er is nog een derde stem. Gedrieën tetteren die stemmen naar hartenlust door elkaar. Als de drie tenoren samen zingend en tegelijk – uit ijdelheid – strijdend om zoveel mogelijk individuele aandacht. Die derde stem is van mijn grote ik, mijn geweten, mijn hart. Natuurlijk is het een goed idee om te doen wat je hart je ingeeft, dus zou ik naar die derde stem moeten luisteren. Het punt is alleen dat die derde stem niet zo duidelijk is.

Deze week met S. is fijn. Ik voel me echt zijn vader en ik voel me gelukkig. Op momenten als deze voel ik haast geen genderdysforie: ik kan ook geluk ervaren als man. En eerlijk gezegd waren er ook weinig momenten dat ik pijn voelde omdat ik niet Lisa kon zijn. Dat doet de twijfel over mijn proces en mijn keuze meestal wel sterk oplaaien. Nu lukt het me deze week vrij aardig om in het hier en nu te blijven en te genieten met S., dus blijft die twijfel ook eventjes achterwege. Die twijfel gaat immers over de toekomst en daar ben ik nu eventjes niet mee bezig. Maar daarmee is de reden om S. een foto van Lisa te laten zien ook volledig weggevallen. We zijn in het hier en nu en genieten van elkaar. Is dit struisvogelpolitiek? Of is dit mijn hart volgen?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten