zaterdag 8 maart 2014

Machinerie

Mijn naakte lichaam warmt zich aan het hare, terwijl mijn hand zachtjes over haar rug streelt. Een intieme omhelzing zoals we die al lang niet meer gehad hadden. Haar hoofd knikt naar beneden en ik voel haar ademhaling op mijn borst. Ik kijk naar haar en zie dat ze haar tong uitsteekt. Maar in plaats van een ‘lekker pûh’, brengt ze haar tong naar mijn tepel en likt eraan. Een subtiele rilling met de gekke combinatie van ontspanning en opwinding gaat door mijn lijf. Mijn tepels zijn altijd zeer krachtige startknoppen geweest om de seks-machinerie in mijn lijf in te schakelen. Een lichte aanraking was altijd voldoende om het hele lichaam paraat te krijgen; meestal zo goed als meteen. En nu, onder invloed van Androcur, blijkt het allemaal nog steeds prima te werken. Ik voel mijn geslachtsdeel zijn positie innemen, zij het iets minder snel dan ik gewend was.

Terwijl ik geniet van de seks, observeer ik mezelf (laat dit een waarschuwing zijn voor iedereen die overweegt zijn bewustzijn te gaan ontwikkelen: het kan nooit meer uit!). Ik merk dat mijn lichaam zich nog prima laat verdoven met de zachte, zoete smaak van de endorfine, oxytocine, prolactine en andere –ine’s die mijn lijf aanmaakt. Het is ook duidelijk dat er één gebruikelijk ingrediënt wat onder­vertegenwoordigd is: de testosteron. Het opgejaagde, dierlijke, monomane gevoel dat seks vaak met zich meebrengt ontbreekt nu. Het is heerlijk om mezelf niet meer met allerlei mind-games in het gareel te hoeven houden om te voorkomen dat de seks binnen twee minuten is afgelopen. Ik geniet er van. Maar na een tijdje realiseer ik me dat ik juist andere mind-games moet gaan inzetten om er voor te zorgen dat er überhaupt nog een apotheose komt. Een gekke gewaarwording. Eentje die me doet terugdenken aan vroeger, hoe ik me als puber en als twintiger geen raad wetend met mijn lijf ook mentaal moest oppeppen om tot prestaties te kunnen komen. En hoe ik me tijdens mijn jaren als dertiger – in weerwil van grote angst en onzekerheid – dan eindelijk een weg had gebaand naar ontspannen seks, en uitgroeide tot die viriele man waar ik nu in mijn transgenderproces zoveel last van heb. En dan zijn we nu weer terug bij af: de seks gaat niet meer vanzelf. Maar gelukkig weet ik hoe ik daar mee om moet gaan, dankzij mijn ervaringen als puber. Gelukkig is er nu geen schaamte voor mijn lichaam en voor mijn geslachtsdeel meer. Gelukkig weet ik nu dat het komt door een pilletje. Een pilletje dat mijn mannelijke seks-machinerie moet ontmantelen, maar daar nog niet helemaal in is geslaagd.

En wanneer ik weer naast M. ga liggen en mijn arm om haar heen sla, dommel ik in. Dat stukje van de hormoon-machinerie werkt in elk geval ook nog steeds goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten