maandag 31 maart 2014

Minder! minder! minder!

Ik slaap de laatste nachten niet zo best. Het past bij de natuurlijke golfbeweging van het leven (of de soms ontregelende golfbeweging van míjn leven). Misschien heeft het te maken met het darmonderzoek dat ik vandaag moet ondergaan. “Niks aan de hand”, heb ik mezelf steeds voorgehouden (in weerwil van de ongeruste blikken van mijn huisarts over het bloed bij mijn ontlasting). Maar misschien houdt het me onbewust toch uit mijn slaap.

‘Darmonderzoek? Hoort dat bij hormoonbehandeling?’, hoor ik je zeggen. Nee hoor. Transgenders hebben ook gewoon andere kwaaltjes hoor. En bij mij is dat het bloed dat ik sinds een jaar zo af en toe bij mijn ontlasting heb. Mogelijk een teken van ernstige problemen, maar daar ga ik niet van uit omdat ik verder geen symptomen van ernstige problemen heb. Maar, zoals ik al zei: misschien houdt het me onbewust toch uit mijn slaap. En ik weet dat als ik moe ben, dat mijn emotionele stabiliteit minder is. Dat mijn weerbaarheid om om te gaan met tegenslagen minder is. En dat mijn oordeelsvermogen (en mijn vermogen om goed te voelen wat ik wil) ook minder is. Eigenlijk leef ik voor spek en bonen als ik zo moe ben. Dan sta ik een beetje aan de zijlijn van mijn leven commentaar te leveren op hoe het anders zou moeten.

Dus daarom zal het wel niet zo belangrijk zijn wat ik nu ga schrijven. Misschien zelfs wel ronduit waanzinnig, versterkt door het delirium van al bijna 24 uur niks gegeten te hebben en de kunstmatig opgewekte diarree om mijn darmen mooi schoon te krijgen voor het onderzoek. Maar goed, voor den draad ermee. Mijn aanloop was nog nooit zo lang in een blogpost, geloof ik.

Het gaat over een gevoel dat ik vandaag heel sterk heb. Gisteren ook al. En ik heb het eerlijk gezegd de laatste weken ook al vaker gehad. Op zo’n dag als vandaag kijk ik in de spiegel of ik zie toevallig mijn reflectie in een ruit en dan kijk ik naar mijn gezicht. En ineens sta ik dan in een broeierig zaaltje waar er een vijftigtal mensen over mijn schouder mee kijkt naar mijn spiegelbeeld. En dan hoor ik mezelf vragen: “Moet dit gezicht meer of minder mannelijk?”. En de in mijn nek hijgende meute roept dan unisono: “minder! minder! minder!”. En voor ik het besef, hoor ik mezelf roepen: “Dan gaan we dat regelen!”. Dan woelt mijn hand even door mijn haar dat inmiddels al heerlijk lang is en bijna op één lengte. Bijna op de lengte van de pruik die ik gebruik als ik me als Lisa manifesteer. Op die inhammen na dan. Terwijl ik dan tevergeefs met mijn vingers mijn lokken over die kale plekken drapeer, neem ik me voor om een haartransplantatie te laten doen. Om een vrouwelijke haarlijn te krijgen. Een haarlijn die mijn gezicht vrouwelijker zal maken. Dat voornemen heb ik natuurlijk al veel eerder en vaker gemaakt. Maar dat was voor Lisa; natuurlijk wilde ik voor haar een vrouwelijker gezicht. Maar nu voel ik dat ik het ook wil voor Man-ik. Ongeacht mijn keuze om wel of niet full-time vrouw te worden. Ik ben ik. En daar hoort een vrouwelijke haarlijn bij. Ik beloof dat ik mijn vrouwelijke lokken nooit zal blonderen......

Geen opmerkingen:

Een reactie posten