zondag 23 maart 2014

Overgang

Ik word wakker van het kleffe beddengoed dat als natte lappen om mijn lijf geplakt zit. In de roes van het grensgebied tussen slapen en waken realiseer ik me dat ik enorm zweet. Voor de zoveelste keer deze week word ik drijfnat wakker. Mijn lijf is in de overgang, dat is duidelijk. Of het door de testosteronblokkers komt weet ik niet, maar dat ligt wel voor de hand. Mijn amper wakkere geest neemt zich voor om de bijsluiter daar maar eens op na te lezen.

Ik sla het dekbed weg en ga op de andere helft van mijn bed liggen. Mijn lijf hunkert. Niet naar een droog plekje om te liggen, maar naar seks. Ik voel mijn vrouwenlichaam heel sterk en ik wil een warme, harde, natte pik in me. Nog een beetje slaapdronken breng ik mijn hand naar mijn kruis en ik schrik van dat slappe stukje vlees dat daar hangt. O ja, mijn eigen piemel, da’s waar ook. Ik kreun mopperig de teleurstellingen weg dat ik geen vrouw ben en dat er geen warme, harde, natte pik in de buurt is om me te verwennen. Ik draai onrustig in mijn bed en probeer te ontspannen. Ik adem diep, leg mijn handen op mijn tweede chakra, sluit mijn ogen en probeer Lisa voor me te zien. ‘Lisa, jij bent onderdeel van mij’, zeg ik in gedachten tegen haar. De innerlijke rust en de afwezigheid van dwangmatigheid van de afgelopen tijd lijken in één klap ver weg. Een pompend verlangen bonkt in mijn keel. Vandaag moet een Lisa-dag worden. Ik wil het! Maar mijn langzaam ontwakende mind denkt dat het geen goed idee is. Stiekem zijn we immers al een paar weken in een experiment beland om te kijken of ik Lisa in mij kan dragen zonder die nadrukkelijke manifestatie. En daarnaast kán het vandaag simpelweg niet. Vandaag ga ik op verjaardagsvisite naar mijn zus en daar zie ik mijn moeder ook. En die weet niks van mijn zoektocht. De afgelopen paar jaar stond ik al een paar keer op het punt om het haar te vertellen, maar telkens verschoof er weer iets in mij waardoor mijn richting of mijn vertrouwen veranderde. Telkens zag ik er dan van af. Ik kan haar alleen een duidelijke boodschap geven waar ik zelf volledig achter sta. Mijn moeder kan niet omgaan met twijfel of nuance en een genuanceerde en van twijfel doordrenkte boodschap zou de botte, egocentrische reactie die ze hoogstwaarschijnlijk zou geven (‘ach wee, wat heb ik toch fout gedaan’) alleen maar verergeren. Ik wil mezelf die kwelling besparen.

Met een teleurgestelde en mopperende Lisa in mij sta ik op uit bed. Ik ga naar de wc, drink een glas water en ga op de vertrouwde plek in het midden van mijn woonkamer staan om mijn Chi Kung oefeningen te doen. Ik begin mijn enkels één voor één los te draaien, zodat ik een beter contact met de aarde kan hebben. En dan doe ik de eerste ‘opwarm’-oefening, om geblokkeerde energie uit mijn benen en bekken los te maken. Met mijn benen gesloten, knieën gebogen, handen op mijn bovenbenen, half zittend in het niks draai ik cirkels met mijn knieën. Ik voel stijfheid in mijn onderrug. Ik voel spanning in mijn bekkenbodem. Ik voel een opgeblazen gevoel ter hoogte van mijn tweede chakra. En dan stuwt er ineens een bal van energie omhoog. Als ik niet beter zou weten, dan zou ik denken dat ik moest braken. Maar er komt geen maaginhoud omhoog. Er komt pijn en emotie. Ik huil als een gewonde beer. Een diep rochelend gebrom komt er uit mijn bekken omhoog. Ik huil zo heftig dat ik mijn evenwicht bijna verlies. Ik stop met mijn bewegingen en laat me voorover op de grond vallen. En zo, voorovergebogen, huil ik mijn innerlijke pijn weg. Eenmaal uitgesnotterd kan ik mijn Chi Kung weer oppakken en ik maak mijn oefen-cyclus af. Na de heftige emoties van het begin komen er alleen nog maar diepe zuchten van ontspanning en wanneer mijn oefeningen klaar zijn voel ik me rustig, opgewekt en aanwezig. Ik voel mijn vrouwelijkheid sterk, ook mijn vrouwenlichaam is voelbaar aanwezig. Maar ik voel dat dit alles onderdeel is van mij en dat het niet uitgeleefd hoeft te worden in een manifestatie als Lisa. Ik heb mezelf weer bijeengeraapt. Het is goed zo.

Na het ontbijt check ik mailtjes op mijn telefoon en ik zie dat Fading Gender weer een post op haar blog heeft gedaan. Ik volg dat blog al een tijdje en herinner me de vorige blogpost waarin ze schreef dat ze deze week ‘de operatie’ zou krijgen. Snel klik ik haar blog open en lees haar bericht. Het is een vrij zakelijk en rommelig (vermoedelijk door de restanten van de narcose) verslag van haar operatie. Niet persé een tranentrekker. Maar terwijl ik haar verslag lees voel ik de pijn van onvervuld verlangen. Ik voel zelfs een zweem van jalousie. Niet dat ik Daniëlle haar geluk misgun. Maar het confronteert me met Lisa, die in mij leeft en die ook een operatie wil. Die ook een echte vagina wil. Die helemaal vrouw wil zijn. En zo is er van de rust en tevredenheid die ik eerder deze ochtend met hard werken had hersteld niets meer over en ten diepste realiseer ik me dat mijn innerlijk welzijn ontzettend wankel is. Tranen van verdriet en wanhoop rollen over mijn wangen bij de gedachte dat dit misschien wel altijd zo zal blijven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten