maandag 7 april 2014

Een pad... eindelijk!

Afgelopen weekend kreeg ik een rondleiding van een IVN-gids door mijn eigen park. Ze loodste mij en een ruim tiental andere geïnteresseerden over de vele kronkel­paadjes in dit mooie park aan het eind van mijn straat. Ik kom hier al jaren meerdere keren per week. Dit was dus een gekke hernieuwde kennismaking. Het was heel leuk om zoveel te leren over de historie van het park en over de planten en dieren die er leven.

Ik ben er inmiddels aan gewend: mijn genderzoektocht kleurt altijd mijn aandacht. Dus ook tijdens deze rondleiding. Toen de gids het had over tweehuizige planten (planten/bomen die in afzonderlijke mannelijke en vrouwelijke varianten voorkomen) projecteerde ik dat concept op mezelf. En ik concludeerde dat ik tijdens mijn zoektocht altijd had geredeneerd vanuit die tweehuizigheid: ik dichtte mezelf onbewust een tweehuizige gender toe. Ik was vrouw, maar soms ook man. Als ik de een was kon ik niet de ander zijn. Ze konden onmogelijk tegelijk bestaan.

Tot een maand of twee geleden er een keerpunt optrad. Mijn reis naar Londen, mijn ontmoeting met Persia West, de start van de Androcur: wat precies de draai in gang zette weet ik niet. Maar sinds die tijd zie ik mezelf als eenhuizig: er komen op mij zowel mannelijke als vrouwelijke bloemen voor. Ik ben vrouw en man tegelijk. Deze verschuiving noemde ik eerder op dit blog al mijn innerlijke heelwording. En dat is het volgens mij ook. Het proces van mijn innerlijke heelwording is nu echt begonnen.

Aanvankelijk vond ik die verandering verwarrend; die eenhuizigheid gaf nog veel minder richting aan mijn proces dan mijn zwabber-status van daarvoor. Met zwabberen veranderde ik steeds van richting, maar kon ik wel bewegen. Nu had ik het gevoel gekregen dat ik helemaal richtingloos was en stilstond. Maar dat gevoel veranderde tijdens deze rondleiding totaal.

Ook mijn gedachten kronkelden spelenderwijs door hun eigen landschap. Ze proefden het nieuw verworven concept van eenhuizigheid nog eens goed. En tijdens dat proeven kwam er plots een lichtflits en brandde ineens een helder pad op mijn netvlies. Dit pad was radicaal anders dan alle paden die ik tot nu toe had afgewogen in mijn genderzoektocht. Dit pad liet zich niet definiëren in termen van een bestemming. Dit pad was geen keuze tussen man of vrouw. Ook geen de facto keuze om op twee geslachten te blijven hinken bij gebrek aan een beslissing. Het pad dat ik zag was fundamenteel anders. Ik realiseerde me ineens wat het steeds zo moeilijk maakte om simpelweg te kiezen voor transitie. Die keuze richtte zich namelijk op een abstractie. Natuurlijk, ik leefde parttime als vrouw. Ik had bewust allerlei ervaringen opgezocht om zo goed mogelijk te voelen wat het inhoud om een vrouw te zijn. Maar daarmee werd de optie om volledig vrouw te worden toch niet voldoende concreet. Ik had de grens van wat je kunt concretiseren door ervaringen op te zoeken allang bereikt, zonder dat ik het wilde zien. Ik stond stil. De keuze om vrouw te worden leidde mij naar een te abstracte, te ongewisse toekomst. Ik vond de impact van die keuze veel te groot om zomaar in het diepe te springen. We hebben het immers niet over een nieuwe baan. We hebben het niet over emigreren. We hebben het over je piemel er af laten snijden.

Maar toen ik in gedachten het nieuwe heldere pad voor me zag was het voor mij ineens duidelijk waaróm ik nooit gewoon kon besluiten vrouw te worden. Ik neem beslissingen niet met mijn hoofd. Die machinerie is er alleen maar om beslissingen te onderbouwen (lees: goed te praten) die ik op basis van mijn gevoel neem. Ik weet dat het zo werkt, ook al doe ik soms mijn best mezelf iets anders wijs te maken. Dus ook de beslissing om vrouw te worden, kan ik alleen maar met mijn gevoel nemen. Maar abstracties over de toekomst bevatten geen gevoel. Althans geen oprecht, eigen gevoel. Toekomstbeelden in je hoofd triggeren overtuigingen, angsten en fantasieën. En die kleurrijke verzameling onwaarheden roept heftige gevoelens op. Tegenstrijdige, complexe en veranderlijke gevoelens die meer te maken hebben met eerdere ervaringen die je projecteert op die toekomst dan met de toekomst zelf.

Er is maar één manier om betrouwbaar naar je gevoel te luisteren. Er is maar één plek waar het stil genoeg is om dat ene unieke gevoel te horen dat op dat moment belangrijk is. Dat is in het nu. Hier en nu. De enige manier waarop ik mijn gevoelskompas dus kan gebruiken voor mijn genderzoektocht, is om een pad te kiezen dat me niet uit het nu haalt. Een pad te kiezen dat geen bestemming heeft. Het was dit pad dat zich aan mij openbaarde.

Mijn gevoel is helder: ik wil vrouwelijker zijn. Daar twijfel ik niet aan. Ik kies er niet voor om vrouw te worden. Ik kies er voor om maatregelen te nemen die me vrouwelijker maken. Niet eenmalig. Niet als een project. Niet op basis van een ‘programma van eisen’ gebaseerd op een idee van hoe het zou moeten zijn. Maar als een proces. Elke dag opnieuw. Elke dag stel ik mezelf de vraag: ‘ben ik vrouwelijk genoeg?’ en dan luister ik naar mijn gevoel. En zolang ik voel dat ik nog niet voldoende in de ‘vrouwelijke’ richting ben opgeschoven, beweeg ik nog wat meer. Totdat ik voel dat het ver genoeg is. Totdat ik voel dat de balans tussen mijn mannelijkheid en mijn vrouwelijkheid goed is. Misschien blijk ik dan volledig vrouw te zijn. Misschien niet.

Ik heb het volgens mij al eens eerder op dit blog gezegd: spirituele en filosofische wijsheden zijn platitudes tot het moment dat je in je eigen pijnlijke zoektocht de diepere betekenis ervan hebt doorgrond op een ander niveau dan in je hoofd. Dat is wat mij nu is overkomen. Vandaag is het me ten diepste doorgedrongen dat het enige begaanbare pad een pad zonder bestemming is. Een pad dat alleen bestaat uit die ene steen waar ik nu op sta. De steen van het hier en nu. En in het vertrouwen dat de volgende steen opdoemt zodra ik de volgende stap zet, voel ik in het hier en nu waarheen ik moet gaan. Elke dag opnieuw. Elke dag een stapje vrouwelijker. Totdat het goed is.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten