zondag 22 februari 2015

Moeder

Gisteren was R. hier, een lieve en dierbare vriendin, om me even een knuffel en een kop soep toe te stoppen. Ze had haar zoontje bij zich. Haar zoontje is nogal eenkennig maar ziet het met mij altijd wel zitten. Dat is omgekeerd ook zo (ook wat die eenkennigheid betreft, haha): we worden altijd blij als we elkaar zien. Hij is nu ongeveer anderhalf jaar en hij is echt een poepie (vergeef me dit cliché, het is zo passend). Toen R. en haar zoontje gisteren kwamen lag ik in bed. Zo waren mijn dagen er immers inmiddels uit komen te zien; tot veel meer was ik niet in staat gebleken. Ze kropen bij mij op bed en na enige tijd kwam het lieve jochie tegen me aan liggen. Ik ging iets rechtop zitten om hem beter te kunnen zien en toen floepten mijn borsten onder het dekbed vandaan. R. riep meteen enthousiast: “Je hebt borsten!”. Het was waar. Gek genoeg waren mijn borsten de afgelopen week flink gegroeid, ondanks dat ik door hoge koorts en gebrek aan vast voedsel denk ik wel zo’n kilo of twee was afgevallen. Wellicht zwollen ze op vanwege de koorts. Als je iets verwarmt, zet het immers uit. Maar de groei was gigantisch – eh, relatief gezien dan. Ik begreep er ook niks van, maar was er al wel de hele week blij mee. Na het gekmakende geaarzel van mijn borstgroei van de afgelopen drie maanden, lagen er nu toch ineens twee kleine, magere kipfiletjes op mijn borstkas (hmmm… kipfiletjes klinkt wat plastisch, dat geef ik toe. Ik moet er geloof ik nog erg aan wennen dat dat weefsel onderdeel van mijn lichaam is. Zo voelt het namelijk nog niet echt. Maar ik ben er wel erg blij mee). Vol trots reageerde ik op R.’s uitroep met een grote grijns en een kort opvlammende vlaag van puberale schaamte die me mijn handen meteen op mijn borsten deed leggen, al was het maar voor even.

R.’s zoontje bleef rustig tegen me aan kronkelen. Ik kroelde door zijn haar en streelde zijn ruggetje. Toen hij zich omdraaide legde ik mijn hand op zijn buik en dat vond hij fijn. Hij keek me aan en toen zag zijn onderzoekende geest wat zich daar van onder het dekbed had geopenbaard. Zijn kleine friemelhandje greep meteen naar mijn borst en hij wreef er over. Ik liet hem zijn gang gaan. Hij is nog veel te jong om hem concepten als schaamte en lichamelijke integriteit aan te leren. Dat lukt wel, daar niet van, maar het zou hem naar mijn idee alleen maar beschadigen. Gelukkig dacht zijn moeder daar ook zo over, want ze liet hem ook zijn gang gaan. Hij wreef en kneep een aantal keer gemeen hard. Dat hoort bij grenzen verkennen. Hij begreep gelukkig snel dat daar een grens was voor mij.

Ik werd helemaal week van binnen door de vanzelfsprekendheid van dit fysieke contact. Het deed me beseffen dat ik een moeder was. Diep van binnen. Een echte moeder naast de vader die ik ook nog steeds was - al was het tegen de stroom in. Het leek erop alsof het onderzoekende jochie zich ook ineens realiseerde dat ik een moeder was. Hij richtte zich op en hij kroop met zijn hoofd vooruit in de richting mijn borst. Ik begreep wat hij dacht en ik voelde een wild verlangen in mij opwellen om hem te voeden. Maar in plaats van vocht uit mijn melkklieren, kwam er vocht uit mijn ogen. Door mijn snotterverkoudheid was dat onzichtbaar voor R. Maar de brok in mijn keel vertelde me duidelijk dat het tot me was doorgedrongen dat hier een verlangen was aangeraakt dat nooit ingelost zou gaan worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten