donderdag 26 februari 2015

Sijpelen

Fight, flight or freeze. Op elke onverwachte, schokkende en/of gevaarlijke gebeurtenis reageer je met één van deze drie tactieken. De laatste persoon verstijft en laat alles gebeuren, de tweede maakt dat hij zo snel mogelijk weg is en de eerste blijft in de situatie en handelt om de situatie te veranderen. Ik heb al een aantal maal in gevaarlijke verkeerssituaties gemerkt dat ik van het eerste type ben. Ik geef een ruk aan het stuur, geef gas of rem en zoek naar dat oog van de naald om doorheen te gaan. Dat is me al een paar keer gelukt. Dit mechanisme werkt ook bij situaties die mentaal/emotioneel ‘gevaarlijk’ zijn. Situaties die je zoveel pijn kunnen veroorzaken dat de instinctieve stressreactie gericht op lijfsbehoud ook gewoon getriggerd wordt. Emotionele pijn en fysieke pijn zijn immers op een dieper neurologisch niveau gewoon hetzelfde.

De drie stressreacties zijn erg verschillend. Maar wat ze gemeen hebben is dat er bij alle drie sprake is van uitgestelde emotie. Alle emoties die opgeroepen worden door de gebeurtenis worden even niet gevoeld. Eerst moet er gefight, geflight of gefreezed worden. Pas na afloop, als de bedreigende situatie achter de rug is, dan komen de emoties los en dan voel je alsnog wat je eigenlijk op het moment zelf had moeten voelen. Dit dissociatieve gedrag én de uitgestelde ontlading is een bescherming tegen trauma’s.

Zo werkt het ook bij mij. Je hebt op dit blog al twee keer kunnen lezen hoe ik na het verbreken van mijn relatie met M. aanvankelijk relatief kalm bleef om na een aantal dagen alsnog in verdriet en drama terecht te komen. Het is nu weer aan de orde, maar dan over S. Vorige week sprak S. naar me uit dat hij me voorlopig niet meer wil zien. De boodschap kwam hard aan en natuurlijk heb ik vrij snel daarna gehuild. Maar daarna werd ik rustig. Er moest gehandeld worden. Er was immers genoeg boosheid over de rol van mijn ex en de rol van het ziekenhuis van S. hierin. Inmiddels heb ik excuses van het ziekenhuis ontvangen over hun ongeoorloofde advies aan mijn ex om mij maar niet te informeren over de laatste ziekenhuisopname van S. Excuses van mijn ex zijn net zo zeldzaam als een wederopstanding na de dood. Het schijnt wel eens gebeurd te zijn, maar ik heb het nooit gezien.

Gisteren was het duidelijk dat de emotionele stilte van de eerste dagen voorbij is. Dat het verdriet binnen begint te sijpelen. Gisteren heb ik gehuild om S. Meerdere keren en ook op totaal onverwachte momenten. Ik vind het verdrietig dat ik er niet voor hem kan zijn in de lastige tijd die hij doormaakt. Mijn ouderhart stroomt over van liefde en beschermingsdrang, maar al die energie klettert onbenut op de kille tegelvloer. Ik mis hem. Ik wil hem vastpakken. Ik wil hem troosten. Ik wil hem in zijn oor fluisteren dat alles goed is. Maar het is niet goed. Hij wil me niet zien. Hij voelt zich op dit moment ziek en hij is gefrustreerd dat zijn lichaam hem in de steek laat. Dan is het logisch dat je alleen nog maar in een klein hoekje wilt wegkruipen en verder geen gezeur aan je hoofd kunt hebben. Als je je klein en kwetsbaar voelt, dan wil je alle complexe verantwoordelijkheden van het leven niet. Dan wil je dat iemand je vastpakt en over je bol aait. Vertel mij wat.

Ik begrijp S. zijn behoefte goed. Ik heb dan ook ingestemd met zijn wens. Er is nu enkel contact via Whatsapp en dan nog reageert hij maar sporadisch. Het is zo. Dat is wat hij nu nodig denkt te hebben. Ik voel in mijn hart onze sterke verbinding, onze liefde voor elkaar. Die is niet weg. Ook niet bij hem. Ik weet dat onze scheiding tijdelijk is, daar vertrouw ik op. Ik hoop alleen maar dat deze pauze niet zo lang gaat duren dat het onmogelijk wordt om de draad weer op te pakken. Omdat onze levens te ver uit elkaar gegroeid zijn. Ik hoop maar dat hij snel weer de ruimte vindt om voor mij weer te voelen wat hij wil voelen zonder dat hij de druk voelt rekening te houden met wat zijn moeder van mij vindt. Ze heeft hem door zijn ziekte, meer nog dan anders, helemaal naar zich toe getrokken. Door zijn ziekte is hij nu gewoon te afhankelijk van haar geworden. Never bite the hand that feeds you.

Lieve S., in mijn hart ben ik bij je. Ik wacht op je. Ik hou van je.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten