donderdag 12 maart 2015

Aan het logeren

Je kent het wel. Je komt al jaren regelmatig bij die ene vriendin over de vloer. Kopje thee op de bank, samen een hapje eten, wijntje in de tuin. Je voelt je er zo thuis, dat je zonder nadenken de vaatwasser uitruimt, meehelpt met koken of zelf je thee zet. En dan komt ineens het moment dat je voor het eerst blijft slapen. Bijvoorbeeld omdat een aannemer jouw badkamer aan het verbouwen is. Of omdat je huis is afgebrand. Voor je het weet sta je dan ineens in de badkamer van je vriendin. Voor je het weet zie je voor het eerst het ochtendlicht door de gordijnen van haar logeerkamer schijnen. Voor je het weet, ziet je vriendin je voor het eerst in je ochtendkloffie. Geen probleem natuurlijk, maar het voelt toch een beetje ongemakkelijk. Je voelt je een beetje een vreemde in een huis waarvan je dacht dat het je vertrouwd was. Ineens blijk je niet te weten waar de schone handdoeken liggen. Ineens blijk je allerlei nachtelijke geluiden niet te kennen. Was dat de krantenjongen? Of toch een inbreker? Zo voel ik me op dit moment. Mijn huis is niet afgebrand. En er is geen aannemer bezig in mijn badkamer. Ik heb een hormoonbehandeling. Een hormoonbehandeling die me heel geleidelijk naar onbekend terrein heeft geloodst.

Om te beginnen is mijn smaak veranderd. Tien jaar geleden besloot ik dat ik minder zoetigheid, koolhydraten en vlees wilde eten ten faveure van extra groente. Het leverde me langzaam maar zeker een gewichtsverlies van bijna vijftien kilo en een superslank lijntje op. Niet dat ik nooit meer snoepte, maar de dagelijkse boterhammen met hagelslag verdwenen uit mijn eetgewoonte. De laatste jaren deed ik wel meer dan een half jaar met een pak hagelslag. Maar dat is voorbij. De laatste weken eet ik zoveel zoetigheid, vlees en koolhydraten dat ik bang ben die vijftien kilo er in een half jaar weer aan te eten. Mijn eetgewoonte is veranderd in iets dat me niet onbekend is, maar toch niet als eigen voelt. Het is onbedwingbaar. Ik wil zoetigheid. Ik wil koolhydraten. Ik wil vlees! En groente? Ach, nee, niet zo’n zin in. Hoort deze nutriĆ«nte regressie ook bij de transitie? En wanneer gaat dit over? Ik wil niet mijn taille verpesten. Je zou denken dat al die overtollige voedingsstoffen helpen bij het vervrouwelijken van mijn lichaam, maar vooralsnog komen die vetreserves gewoon nog op mijn buik terecht, waar ze altijd al terecht kwamen. Tegen mijn buik schreeuwen dat dat vet naar mijn billen en borsten moet, helpt niet. Geloof me, ik heb het geprobeerd.

Daarnaast voelt mijn lichaam vreemd aan. Want ondanks dat mijn buik teveel vetopslag voor zijn rekening neemt, is er toch echt al sprake van enige borstgroei. Ook mijn dijen beginnen ietsjes uit te dijen (aha, daar komt dat woord vandaan!). Mijn lijf past niet meer in een hokje. Het is overduidelijk niet meer het goed gevormde mannenlichaam dat ik na drie decennia eindelijk was gaan tolereren als mijn stoffelijke manifestatie hier op aarde. Het was dan wel niet het lijf dat ik wilde, maar het zag er wel goed uit. Daar is nu niks meer van over. Dankzij verlies van spiermassa is de mannelijke vorm behoorlijk vervaagd. Maar dat maakt het nog geen vrouwelijk lichaam. Mijn borsten zijn gegroeid, maar lijken nu al tijden aarzelend rond een soort groeiplafond te schommelen, waardoor het niet meer is dan een onwennige aanzet tot borsten. En een stuk onder die wannabe-borstjes bungelt gewoon mijn mannelijk geslachtsdeel; mijn spiegelbeeld in totale verwarring achterlatend. Hom noch kuit, bijna letterlijk. Ook is mijn lichaamsgeur veranderd. Ik ben anders gaan ruiken. Het ruikt wel lekkerder, maar deze nieuwe geur ervaar ik als iets van buiten mij. Een vreemd aroma dat mijn vertrouwde geur heeft verdreven. Ik voel me niet thuis in dit verwarrende lijf. Ik voel me een vreemde in dit lijf dat op onderdelen toch vertrouwd voelt. Ik ben aan het logeren bij een vriendin terwijl mijn badkamer verbouwd wordt. Ik ben aan het logeren in mijn eigen lichaam.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten