maandag 20 april 2015

Ja-woord

Mijn schouders zijn opgetrokken. Ik ben gespannen. Ondanks de warmte van de middagzon die op mijn rug schijnt ben ik niet in het hier en nu. Ik ben bij wat er straks allemaal kan gebeuren. Fantasie├źn over hoe ik afgewezen zal worden, over mijn stress om zo goed mogelijk over te komen en over hoe men schande zal spreken van die man in een jurk tollen over elkaar heen in mijn hoofd. Een windvlaag rukt aan mijn stuur en schudt me letterlijk uit mijn gepieker wakker. Ik corrigeer mijn fiets en trap gestaag door. Tussen mijn armen door kijk ik naar beneden. Ik zie een mooie jurk, wapperend in de wind. Ik zie twee mooie benen, gepimpt met een subtiele dunne huidkleurige panty en gepumpt met twee zachtroze pumps. Ik herinner me de aanblik in de spiegel, zojuist voordat ik vertrok. Ik zie er goed uit. Dankzij L. die me sponsorde om mooie nieuwe kleren te kunnen kopen. Nieuwe kleren voor vandaag. Voor de bruiloft van S. en W.

Ik fiets door het natuurgebied aan de rand van de stad om bij het paviljoen te komen waar S. en W. zullen trouwen en waar we met elkaar zullen feesten. Ik doe nog wat stemoefeningen als laatste redmiddel voor mijn door verkoudheid donkerder geworden stem. En dan ben ik er. Ik parkeer mijn fiets en loop over het grindpad naar het gebouw. Grindpad. Welke tuinarchitect legt nu een grindpad aan bij een locatie waar veel vrouwen komen die feestelijk gekleed zijn? Dat moet een man geweest zijn. Voor zover mijn normen voor elegantie het me toestaan loop ik met mijn gewicht op mijn voorvoet om te voorkomen dat de hakken van mijn pumps tussen het grind wegzakken.

Wanneer ik binnenkom zie ik andere gasten staan, die elkaar overduidelijk al kennen. Het is een geklets van jewelste. Ik voel me overweldigd door de vele mensen, de herrie die ze maken en mijn eigen onzekerheid. Gelukkig heeft mijn leven me ook de nodige flair aangeleerd, dus ik doe net of er niks aan de hand is. Je wilt tenslotte ook niet bleu overkomen. Terwijl ik ogenschijnlijk kalm de ruimte in loop kijk ik wat rond of ik bekenden zie. Tevergeefs. Ik wissel korte blikken uit met mensen die me zien lopen, maar niks beklijft. Vriendelijk knikken lukt me prima, maar ik merk dat ik aarzel om meer contact te maken. Want tja, dan horen ze mijn stem. Toch al niet supervrouwelijk en nu met mijn verkoudheid lijkt hij wel op die van Joe Cocker. Ik merk ineens dat iemand me aanstaart en instinctief kijk ik de goede kant op. Ik zie een vrouw met een open, ge├»nteresseerde blik naar me kijken. Ze is familie van de bruid, dat zie ik meteen. Alsof me dat geruststelt, stap ik op haar af. Het moest er tenslotte toch een keer van komen. Ik stel me voor en we raken in gesprek. “Ik ben een vriendin van S.”, zeg ik wanneer ze vraagt naar mijn connectie met het bruidspaar. Ik ben verrast omdat ik geen seconde aarzelde over de term. Een vriendin: het klonk even gek als vanzelfsprekend.

Even later komt het bruidspaar aan. Ik geef S. een kus en een knuffel en hij zegt: “Je ziet er prachtig uit, Lisa”. Ik kijk guitig en stamel: “Jij ook hoor” terwijl ik voor de vorm even mijn vingers over zijn stropdas laat glijden. Maar mijn aandacht is niet bij de stropdas, maar bij het innerlijke gejubel dat ik voel opkomen. Even later zie ik aan de andere kant van de zaal de broer van S. staan. We hebben elkaar jaren geleden al eens ontmoet; althans Man-ik en hij. Ik twijfel er niet over of S. hem over mijn stap verteld heeft. Ik stap op hem af. Hij ziet me aankomen, herkent me en zegt: “Hee da’s lang geleden, hoe is het?”. Alsof ik niet intussen een meisje geworden ben. Grappig.

Er zijn nog veel meer mensen aanwezig die van S. over mij gehoord hebben. Zoals een vriend van S. die ineens op me afstapt met de zin: “Jij bent vast Lisa”. Ik voel dat hij oprecht is. Ik voel me niet behandeld als een bezienswaardigheid, maar als een vriendin van S. waar deze betreffende vriend al eens wat over gehoord had. Dat laatste is trouwens wederzijds, dus we raken gezellig in gesprek. Het besef dat ik als transgender dus nog steeds erg herkenbaar ben legt het af tegen het plezier dat ik beleef om deze vriend van S. nu eindelijk eens te ontmoeten.

Na de huwelijksvoltrekking, champagne en taart gaat het feest van start. Inmiddels heb ik al veel mensen gesproken en ik voel me op mijn gemak. Ik ben verbijsterd als opeens een vrouw naar me toe komt met wie ik eerder deze dag al uitgebreid had gesproken: “ik hoor net dat jij vroeger een man was! Wauw!”. Ze had geen seconde getwijfeld aan mijn vrouwelijkheid. Ik voel me geaccepteerd. Ik voel me gezien, niet omdat ik een transgender ben, niet als bezienswaardigheid, maar ik voel me gezien als mens. Wanneer ik naar het toilet ga en de deur achter me sluit, barst ik ineens uit in een klein vreugdedansje. Ik besluit het niet, het gebeurt gewoon. Mijn handen gaan de lucht in, mijn billen wiebelen heen en weer en na een paar seconden stamp ik zelfs met mijn voeten op de grond. Ik kijk in de spiegel en zie mezelf met een gelukzalige blik in mijn ogen. “Je doet het. Je bent hier en het gaat goed!”, fluister ik tegen mezelf. “Yes!!”

Met een grijns op mijn gezicht van heb ik me jou daar kom ik terug van het toilet. De band gaat spelen en ik merk dat mijn lichaam begint te wiegen op de muziek. Eerst mijn billen, maar even later ook mijn schouders; mijn armen zwieren losjes mee. Dat duurt niet lang. Bij het tweede nummer sta ik samen met drie andere pioniers, waaronder de bruid, voluit met mijn armen zwaaiend de dansvloer in te wijden. Ik draai, ik zwier, ik schud en ik wiebel: ik dans. Ik beweeg alsof ik al jarenlang alleen maar op pumps heb gedanst. Alsof dat niet voor het eerst is nu. Ik geef me over aan de muziek en de vreugde in mijn lijf. Natuurlijk kijk ik naar hoe andere vrouwen dansen. Natuurlijk observeer ik mezelf en stuur ik bij als ik te mannelijk ga bewegen. Maar het gaat speels, bijna vanzelf, zonder de strengheid die ik mezelf zo vaak opleg uit angst te falen in mijn vrouwelijkheid. Ik ben nu vooral bezig met genieten.

Wanneer ik in de nacht weer naar huis fiets door het verlaten en pikdonkere natuurgebied voel ik blijdschap. Ik was als vrouw op de bruiloft van S. en W. Mijn eerste bruiloft als vrouw. En het was een succes. In alle opzichten. Ik ben gezien als vrouw, gewaardeerd als mens en gerespecteerd voor mijn keuze. En ik heb gedanst. In mijn supermooie jurk, op mijn supermooie pumps, heb ik vol overgave gedanst. Urenlang. Grootse gevoelens komen over me: triomf, trots, geluk. Alle gevoelens van gelukzaligheid die ik tijdens deze avond heb verzameld, culmineren nu in een grote vurige bal die mijn hart bijna laat klappen. Tranen van geluk lopen over mijn wangen. Vanavond zaten mijn mannelijke biologie en mijn mannelijke conditionering me niet in de weg. Vanavond was ik vrouw. Voluit vrouw. Ik hoor mezelf de stilte van de nacht openscheuren met luide kreten: “Yes, yes!, YES!!!”. Op de dag dat S. en W. elkaar het ja-woord gaven, geef ik mijn ja-woord aan het leven als vrouw.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten