woensdag 8 april 2015

Staren

Terwijl ik langs het terras liep voelde ik ogen prikken. Intuïtief keek ik meteen de goede kant op. Daar zat een man die langs het hoofd van zijn vrouw me aankeek. Nou ja, aankeek… aanstaarde is een betere omschrijving. Daar was ik op zich inmiddels wel aan gewend en hoewel ik dat op sommige dagen helemaal niet kon verdragen, maakte ik er vaak ook een spelletje van. Dan keek ik strak terug en degene die als eerste wegkeek, verloor. Dat won ik altijd. Vandaag voelde ik me sterk, dus ook deze man kreeg van mij de strakke blik. Met kalme pas bleef ik doorlopen; mijn blik op hem gericht. Hij bleef ook terugkijken en draaide zijn hoofd gewoon mee. Toen het hoofd van zijn vrouw zijn zicht dreigde te belemmeren ging hij snel verzitten. Maar hij hield vol. Ineens voelde ik me heel ongemakkelijk. Ik voelde me naakt. Niet zo gek, want ik wás ook naakt. Deze man ook. Ik had vandaag een dagje sauna met vriendin Y. en ik liep na een kwartiertje zweten in de Finse blokhut nu uit te dampen in de tuin van het saunacomplex.

De man op het terras bleef me strak aanstaren met ogen die langzaam ietsje groter werden. Zijn toenemende verbazing kreeg zijn hoogtepunt toen zijn mond letterlijk openviel. Ik dacht dat dat alleen in tekenfilms gebeurde, maar nu zag ik dat het ook in het echt kon. Ik begreep natuurlijk wel waar zijn verbazing vandaan kwam. Hij zag een lichaam dat vrouwelijk bewoog, kleine borstjes had, en toch ook duidelijke mannelijke trekken had. Waaronder een piemel. Hij begreep er niks van. Hij was niet de enige die vandaag naar me had gestaard. Schaamteloos loerde iedereen naar mij. Maar de blik van deze man leek ik niet van me af te kunnen schudden, hij leek wel aan me vastgezogen. Mijn ongemakkelijke gevoel werd sterker en sterker. Toen ik de stem van mijn vader in mijn hoofd hoorde zeggen “loop niet zo raar, je bent een jongen” raakte ik in paniek. Snel hield ik mijn handdoek voor mijn kruis alsof ik wilde zeggen: “nee hoor ik ben een meisje, kijk maar naar mijn borstjes”. Ik zuchtte diep en liep door. Mijn blik draaide ik weg. Weg van de man op het terras. Weg van de confrontatie met het besef dat ik een raar en onbegrijpelijk lijf heb op dit moment. Weg van de winnaar van dit spelletje. Voor het eerst verloor ik. Ik keek als eerste weg. Maar ik kon dit even niet meer aan. Ik zocht een klein stil hoekje van de tuin en ging daar zitten. Ik zuchtte en voelde de brok in mijn keel een poging doen om tranen uit mijn hoofd te duwen. Ik slikte de brok en de tranen in.

Gelukkig was Y. altijd in de buurt om me af te leiden. We hebben heerlijk gekletst, ons vol overgave gelaafd aan de prille lentezon en genoten van sauna, zwembad en appeltaart. Dat gaf me de moed om dit moment maar eens te gebruiken om ongegeneerd naar andere mensen te staren. Naar vrouwen welteverstaan. Ik heb vandaag heel veel verschillende vrouwenlijven naakt gezien. Dat gaf me een beter beeld van hoe divers de rondingen zijn. Daardoor werd ik wat gerustgesteld over de ontwikkeling van mijn eigen dijen en billen. En werd nogmaals bevestigd dat ik supermooie benen heb. Ik kreeg zowaar even het gevoel dat het helemaal goed ging komen met mijn vrouwenlijf. En wat mijn borsten betreft: de verbijstering van Y. bij de eerste aanblik en de starende blikken van de andere gasten maakten me ook duidelijk dat mijn borstgroei toch echt substantieel is op dit moment. Het is nog geen half A-tje, qua cup, maar toch: onmiskenbaar borsten. Onmiskenbaar borstweefsel ook, stelde Y. vast toen ze ongevraagd zonder enige aarzeling even mijn linkerborst kneedde om te voelen.

Ondanks de starende blikken en de onzekerheid en emoties die ze bij me opriepen, keek ik terug op een fijne dag toen Y. en ik aan het eind van de avond naar de kleedkamers gingen om ons weer aan te kleden. Ik deed mijn locker open, haalde mijn tas er uit en ritste hem open. Mijn blik viel op mijn twee onderbroeken, mijn push-up billenbroekje, mijn siliconen borstprothesen. Om me heen was het een drukte van jewelste. Gezien het tijdstip niet raar dat de meeste gasten zich ook aan het aankleden waren om weer huiswaarts te kunnen gaan. Maar net zo gek als het voelt om op een druk marktplein jezelf uit te kleden, zo voelde nu de gedachte mezelf aan te moeten kleden. Om de onmiskenbare piemel en de ballen weg te moffelen met een string en een meisjesonderbroekje. Om mijn bh om te doen en de prothesen er vervolgens in te leggen. Terwijl iedereen naar me kijkt. Mijn keel werd droog, mijn ademhaling stokte. Ik voelde mijn hart bonken als een pneumatische hamer. Mijn lijf bevroor. Ik wilde weg. Weg hier. Maar dat kon niet. Dat kon niet.

Het lukte me uiteindelijk om mijn angst in te slikken en te gaan handelen. Verstand op nul en blik op oneindig, zoals dat zo treffend heet. Ik deed wat ik te doen had. Voor mijn gevoel ademde ik pas weer uit toen Y. en ik aangekleed en wel bij de receptie stonden om ons saunadagje af te rekenen. Ik hoorde mezelf nog tegen haar zeggen: “ik doe wel stoer, maar intussen…”. We stapten naar buiten. We waren nog geen twee meter gevorderd op het grindpad naar de parkeerplaats toen ik brak. Tranen liepen over mijn wangen. Y. pakte me vast en zei: “je bent stoer. Je hebt het gedaan. Je bent stoer”. Lief he? Maar ja, stoer? Dit? Het vraagt maar één tussenstap van stoer naar gestoord: stoer, gestoerd, gestoord. Waarom doe ik dit? Waarom ga ik zo’n intense confrontatie aan met mijn rare lijf? Met al die blikken en meningen van anderen? Het antwoord is simpel: omdat ik me mijn vrijheid niet wil laten afnemen. Ik leefde als een vrij man. Ik wil ook leven als een vrije vrouw. Dit hele proces vraagt al zoveel compromissen van me. Niet meer naar de sauna kunnen is er een te veel. Tenminste, zolang ik deze confrontatie nog aan kan. Ik wist niet dat een dagje ontspannen zo heftig kon zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten