donderdag 9 april 2015

Vriendschap

“Ik ben blij met jou. Ik ben blij dat jij in mijn leven bent”. Terwijl ik dat zeg, glijdt mijn duim over de hand van L. Onze handen liggen op de tafel van het restaurantje waar we zitten en houden elkaar vast. Er liggen tranen op de drempel van mijn traanbuisjes. Tranen van ontroering. Van het besef hoe bijzonder het is als iemand je niet veroordeelt. Als iemand je steunt, ook als je dingen doet die moeilijk zijn om te omarmen. L. en ik kennen elkaar al 25 jaar en hebben in onze vriendschap al veel meegemaakt samen. Vrijwel die hele periode was ik Man-ik en ik realiseer me hoe fijn het is dat ze nog steeds bij me is nu ik Lisa ben. “Ik ben van plan dat ook voor altijd te blijven”, antwoord L. Haar vingers onderstrepen dat door over de rug mijn hand te strelen. Er glipt een traan over de drempel van mijn traanbuisjes heen en die maakt mijn ogen vochtig. L. vervolgt: “Als ik aan je denk, zie ik je voor me zoals je nu bent”. Dat is teveel van het goede. Zonder terughoudendheid wellen de tranen nu in mijn ogen op. Ik voel een warme gloed vanuit mijn borst door mijn hele lijf gaan. Het scheelt niks of mijn lijf gaat trillen van de ontlading van emotie. Zoals je nu bent. De echo van erkenning klinkt door in mijn hoofd. In mijn hart. Ik voel me intens gelukkig. Ik knijp in L.’s hand om zeker te zijn dat ik niet droom. Of misschien wel om te voorkomen dat ze me ooit nog loslaat.

L. en ik zitten in een restaurant om een heerlijke dag samen af te sluiten. Deze middag hebben we geshopt. Nieuwe kleren gekocht. Dat heb ik al heel lang niet meer gedaan, omdat ik daar simpelweg het geld niet voor heb. Gelukkig kreeg ik de afgelopen anderhalf jaar zo af en toe overgeschoten kleding van vriendinnen (met Y. als hofleverancier) anders had ik mijn nieuwe leven moeten leiden met de schamele verzameling die ik kocht in de eerste aarzelende jaren van mijn zoektocht. Ik heb nu niet ineens een loterij gewonnen (dat zou echt bijzonder zijn, want daar doe ik niet aan mee) en ik heb ook niet ineens een stuwmeer aan energie ontdekt waardoor ik weer fatsoenlijk kan werken om geld te verdienen. Ik heb dus nog steeds geen geld om me nieuwe kleding te kunnen permitteren. Maar L. wel. En L. wilde me heel graag in het nieuw steken voor de bruiloft van vriend S. waar ik volgende week naar toe ga; mijn allereerste bruiloft als vrouw (dresscode: tenue de ville; ik moest toch even Googelen wat dat nu eigenlijk precies inhield voor vrouwen). Na twintig jurken in vier winkels waren we er uit: het werd de allereerste jurk met blazer uit de allereerste winkel. Hoe stereotiep wil je het hebben…

Deze dag met L. en de dag met Y. gisteren doen me realiseren hoe waardevol en bijzonder vriendschappen kunnen zijn. L. en Y. staan naast me in mijn proces. Ook al is het niet makkelijk voor ze. Ze raken ongevraagd hun Man-ik kwijt en krijgen er een Lisa voor terug. Een Lisa die al een paar jaar totaal overweldigd is door de intensiteit van de zoektocht en de transitie. Een Lisa die meer met zichzelf bezig is dan met anderen. Een Lisa die heftige en ook donkere emoties heeft. Die geen energie heeft. Een Lisa die op zoek is naar troost en veiligheid. Ik realiseer me heel goed hoe heftig dat voor een vriend of vriendin moet zijn. Dat besef werd vorige week nog eens versterkt door G. die me in heftige bewoordingen ego├»sme verweet en onze vriendschap verbrak. Een vriendschap die ik niet verloor omdat ik een vrouw was geworden, maar omdat dat proces voor haar te heftig was. Precies dezelfde reden waarom mijn lieve S. afstand van me heeft genomen. Precies dezelfde reden waarom M. en ik elkaar niet meer zien. Een gendertransitie kost relaties. Ook met dierbaren die je niet wilt verliezen.

Ik kijk weer naar L., terwijl de tranen in mijn ogen langzaam opdrogen. Onze handen liggen nog steeds in elkaar gevouwen tussen ons in op tafel. Ik voel een kalme stilte in me. In ons. Een stilte die zegt: het is goed zo. Het voelt alsof ik dichtbij het doorgronden van het wonder van onze vriendschap ben. En tegelijk heb ik het idee dat ik er helemaal niks van begrijp. Misschien is dat juist precies wat een echte vriendschap kenmerkt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten