donderdag 14 mei 2015

Don't push me

Het proces van mijn transitie is er een van heel veel kleine stapjes. Ik erger me vaak dood aan de traagheid en uitzichtloosheid van dit proces. Aan de andere kant verbaas ik me over hoe snel het soms gaat. Ga maar na: het duurde decennia voordat ik de mogelijkheid van een transitie überhaupt serieus durfde te nemen, daarna duurde het een paar jaar voordat ik besloot dat ik de beslissing al genomen had en de afgelopen maanden heb ik grotere stappen gemaakt dan ooit tevoren. Nou ja, ik maak die stappen niet zelf natuurlijk. Die stappen zetten zichzelf wanneer ik er klaar voor ben. Ik heb gemerkt dat ik niks moet forceren. Als ik eerlijk naar mijn gevoel luister, dan hoor ik wel of ik ergens aan toe ben of niet.

In het begin van mijn zoektocht durfde ik de straat niet op als ik mijn nagels niet had gelakt. Want nagellak was natuurlijk het toonbeeld van vrouwelijkheid. Inmiddels draag ik haast nooit meer nagellak. Ik liep meer dan drie jaar met een pruik op mijn hoofd in de overtuiging dat ik die pruik echt af zou gaan zetten als ik er aan toe was. Maar dat durfde ik natuurlijk niet. Zelfs na mijn eerste haartransplantatie heb ik lang geaarzeld. Inmiddels werkt mijn oude pruik op mijn lachspieren.

Zo roep ik ook al jaren dat ik het push-up broekje dat ik gebruik om mijn billen er vrouwelijk uit te laten zien, niet altijd zal blijven gebruiken. Maar vooralsnog voegt de padding van het broekje echt wat toe; ook met de huidige bescheiden groei van mijn onderkant. En dat zal het waarschijnlijk altijd blijven doen. De kans dat ik door hormonen een mooie volle Creoolse kont krijg is wel zo ongeveer nul. Dus wanneer komt dan het moment dat ik het broekje uit kan laten? Door de ervaring met mijn pruik weet ik dat dat moment niet gemarkeerd zal worden door een gevoel van tevredenheid met het resultaat zonder hulpstukken. Ik ben nog steeds niet tevreden met mijn haar en toch draag ik geen pruik meer. Op een bepaald moment sloeg de balans om. Het ongemak en het neppe gevoel van de pruik was groter geworden dan mijn onzekerheid over mijn uiterlijk zonder pruik. Ik wilde echt zijn, dan maar met dun en wijkend haar. In een opwelling, met een doorslaggevend duwtje in de rug van M., durfde ik het aan om voor één keer zonder pruik er op uit te gaan. Niet lang daarna verdween de pruik in de kast.

Ik voel dat het moment om mijn push-up broekje bij mijn pruik op te bergen dichtbij is. Maar ik aarzel. Ik durf niet. Ik ontleen zekerheid aan dat broekje. Aan die mooie kont die het me geeft. Aan mijn mooie taille die het accentueert. Maar tegelijkertijd wil ik af van al dat nep. Ik wil echt zijn. De blits maken met mijn eigen kont. Als M. nog bij me was geweest had ze me al lang tot een experiment verleid. Want dat is wat ik nodig heb. Een experiment. En dan zien dat het best wel meevalt, zonder push-up broekje.

De intensiteit waarmee deze gedachten over mijn push-up broekje door mijn hoofd gaan terwijl ik onder de douche vandaan stap en me afdroog, maken me duidelijk dat het moment is aangebroken. Vandaag doe ik het experiment. Ik ga naar de slaapkamer en leg demonstratief mijn push-up broekje in de kast. Ik trek mijn onderbroekjes aan en daaroverheen mijn skinny jeans. Dat voelt gek. Normaal bedekt het push-up broekje mijn billen en een klein stukje van mijn bovenbenen. Net zoals ik daarvoor al gewend was van Man-ik’s boxershorts. En nu schuift voor het eerst in decennia de spijkerstof van mijn broek over de blote huid van mijn billen. In de spiegel zie ik dat het best meevalt. Sterker nog: van voren gezien is mijn vrouwelijke vorm best overtuigend. Dankzij mijn supertaille en de eerste effecten van de hormoonbehandeling op mijn dijen. Hoera! Dan draai ik een kwartslag en bekijk mijn billen van opzij. Hmm… da’s een afknapper: mijn skinny jeans hangt er aan de achterkant een beetje bij. Met mijn handen duw ik tegen mijn billen. Okee, het beweegt losjes, duidelijk geen platte mannenbillen meer, maar de mooie ronding die ik daar gewend was is weg. Het moet maar; experiment is experiment. Ik ga naar buiten. Ik fiets en ik loop door de stad. Ik ontmoet een kennis. Ik doe mijn ding. En het gaat goed. Ik voel me niet erg onzeker over mijn kont. Wel herinnert het afzakken van mijn broekrand aan de achterkant me voortdurend aan de leemte bij mijn billen.

Wanneer ik weer thuis kom kijk ik nogmaals in de spiegel. Ik zie dat mijn hempje uit mijn jeans omhoog is gekropen; vermoedelijk door de vrijgekomen speelruimte. Boven mijn broekrand zie ik mijn huid. Ik zie de bovenkant van mijn billen tussen mijn jeans en mijn opgekropen hempje. En midden over die strook bleke huid loopt elegant een strookje zwarte stof. Mijn string. Mijn string piept in een sensuele, lonkende plaagstoot boven mijn skinny jeans uit. Wauw. Dit maakt me vrouwelijker dan welke padding ook. Ik word hier erg blij van. Experiment geslaagd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten