vrijdag 8 mei 2015

Smogalarm

Vorig jaar maart voerde de Parijse overheid de maatregel in: alternerend rijden. De ene helft van de automobilisten mocht alleen op de even dagen rijden; de andere helft alleen op de oneven dagen. De maatregel was bedoeld om de door een combinatie van factoren ontstane piek in de luchtvervuiling in de stad te verminderen. Sindsdien hanteert men in Parijs een smogalarm; als de omstandigheden het vereisen, dan wordt het alternerend rijden tijdelijk ingevoerd. Zo'n maatregel wordt ook op andere plekken op de wereld gebruikt als een stad dreigt te verstikken onder een dikke laag onprettige chemische mist.

Het smogalarm geldt op dit moment ook voor mij. Ik dreig ook te verstikken onder een dikke laag onprettige chemische mist. Alleen wordt mijn chemische mist niet door uitstoot en gebrek aan wind veroorzaakt, maar door mijn hormoonbehandeling. Ik ben moe. Heel moe. En het enige dat ik kan doen om niet ten onder te gaan is: alternerend rijden.

Gisteren had ik een dag met veel bezigheden. Vroeger noemde ik dat ‘een dagje lekker bezig’. Tegenwoordig noem ik dat ‘een heel drukke dag’. ’s Ochtends werkte ik twee uurtjes. Daarna deed ik wat klusjes in huis: een beetje opruimen, een was doen, wat administratie. ’s Middags ging ik met een vriendin genieten van thee met taart op een terrasje in de zon. ’s Avonds ging ik uit eten met een vriend. Objectief gezien niet echt een dag waar een workaholic blij van zou worden. Ik werd er wel blij van, zeker van de apotheose. De vriend met wie ik ’s avonds at noemde me een ‘aantrekkelijke vrouw’. We knuffelden heerlijk; een beetje flirterig zelfs. Ik kan me niet herinneren dat we dat ooit deden toen ik nog als Man-ik met hem samenwerkte in het theater. Alle reden om tevreden te zijn, zou je zeggen. Dat was ik ook, toen ik gisterenavond naar bed ging.

Maar die mooie en (volgens mijn hedendaagse normen) actieve dag moet ik vandaag bekopen. Ik ben ondanks de acht uur nachtrust vandaag heel moe. Mijn spieren lijken alleen maar in slow-motion te kunnen bewegen. Informatie dringt nauwelijks tot mijn hersenen door. De krachtsinspanning om rechtop te zitten is me al te veel; ik hang op de bank en ik hang achter de computer. Vandaag leef ik in een onprettige verstikkende mist. Vandaag kan ik niet in mijn leven rondrijden vanwege het smogalarm. Ik heb gisteren teveel uitstoot veroorzaakt waardoor ik vandaag thuis moet blijven. Alternerend rijden is mijn levensritme geworden. Waar is die frisse wind die de lucht klaart?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten