dinsdag 19 mei 2015

You are desirable!

Een stilteretraite als deze maakt innerlijke processen voelbaar waar je in het dagelijkse leven makkelijk aan voorbij gaat. Natuurlijk zijn dat nooit prettige processen; dat is precies de reden dat je hele systeem zo hard werkt om er in het dagelijkse leven aan voorbij te gaan. Mijn processen gaan deze week over mijn mannelijkheid. Ja, je leest het goed: mijn mannelijkheid. Die mannelijkheid heb ik decennialang ruimte gegeven, gecultiveerd zou je kunnen zeggen. Noodgedwongen, dat wel. Uit angst. Puur om te overleven. Die mannelijkheid is deze week heel sterk aanwezig. Ik merk het aan mijn bewegingen, ik merk het aan mijn stem (die ik ondanks de stilteretraite echt nog wel af en toe gebruik). Gelukkig ben ik in een omgeving waarin ruimte is om alles wat zich aandient er gewoon te laten zijn. Ik voel me niet zo heel sterk een ‘man in een jurk’. Ik weet dat ik dat wel gevoeld zou hebben als ik nu met deze energie in mijn normale leven had rondgelopen.

Om de innerlijke processen nog maar wat verder op te porren, besloot ik gisteren een sessie met een SE-therapeut te doen. SE staat voor Somatic Experience en dat is een therapeutische techniek waarbij je diep in je systeem gewortelde overlevingsreacties kunt onderzoeken en verzachten door ze via fysieke ervaring en steun alle ruimte te geven. Belevenissen tijdens dergelijke sessies laten zich niet door aardse wetten beperken en zijn daarom soms surrealistisch. Je doorkruist tijd, plaats en ruimte in een oogwenk zonder er drugs voor te hoeven nemen (niet fronsen dus bij wat ik hierna schrijf; ik heb je gewaarschuwd). Op een bepaald moment tijdens mijn sessie raakte mijn onderste chakra heel sterk geactiveerd. Ik voelde het gloeien tussen mijn testikels en mijn vagina (die energetisch gezien beiden aanwezig zijn; fysiek gezien niet zoals je wel weet inmiddels). Vanuit daar trok de energie eerst mijn vagina in om zich daarna door mijn hele lijf te verplaatsen. De sterke mannelijke energie van de laatste dagen verdween als sneeuw voor de zon, inclusief testikels. Ik voelde me een vrouw, een meisje eigenlijk. Door heel mijn lijf, behalve mijn handen gek genoeg. Mijn handen werden juist steeds mannelijker. Ik herkende die handen. Het waren de handen van mijn vader. Ik voelde de mannelijke kracht van mijn vader in deze handen en ik wilde niets liever dan dat hij mij aan zou raken. De therapeut nodigde uit dat ook te laten gebeuren. Aarzelend bewogen mijn eh.. zijn, eh… de handen over mijn lijf, op zoek naar een plek waar het fijn was. Met een tederheid die extra aandoenlijk was omdat ze voortkwam uit deze krachtige mannenhanden, vonden de vingers mijn kaak. Speels en liefdevol gleden de vingertoppen van wang naar hals en terug, telkens een jubelsprongetje makend over de rand van mijn kaak. Ik vond het heerlijk. Ik voelde me gezien en gekoesterd als vrouw. Alsof de belangrijkste man uit mijn leven hiermee mijn vrouwelijkheid erkende. Ik voelde alle grenzen vervagen en me compleet samensmelten met die mannenenergie. De warmte en siddering van energie deed mijn lijf trillen en tranen stroomden uit mijn ogen. Minutenlang huilde ik met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Na deze bizarre sessie voelde ik mijn mannenenergie nog veel sterker dan daarvoor. Maar gek genoeg werd mijn vrouwenenergie daar niet door weggedrukt maar juist versterkt. Van binnenuit.
 
’s Avonds bij de bar sprak een van de mannelijke deelnemers me aan. Hij zei: “I can contain it so don’t worry, but I want to say to you that I find you a very desirable woman”. Vrijwel direct gevolgd door een kus op mijn mond. Het was geen kus met bijbedoelingen, dat voelde ik wel. Hij kon zich inderdaad beheersen. Het was een kus om mijn vrouwelijkheid met zijn mannelijkheid te bezegelen. Daarin vielen die mannelijkheid en die vrouwelijkheid samen: een kus van welgemeende liefde. Een geslachtsloze liefde die tegelijk alle geslachten omvat. Ik voelde daardoor mijn eigen mannelijkheid en vrouwelijkheid weer wat dichter tegen elkaar aan schurken; samenvallen haast. Als een soort yin en yang om elkaar heen wentelend in een eindeloze cyclus waarin de ene steeds voortkomt uit de andere. Een speels mengsel van alle mogelijke kwaliteiten. Op de achtergrond hoorde ik een stem in mijn hoofd die zich druk maakte over de toekomst: “Kijk uit met die man in je, straks raak je je vrouwelijkheid nog kwijt. Net nu je als vrouw bent gaan leven”. Maar de toekomst deerde me niet. Ik voelde een diepe scheur in mijn ziel dichtvloeien met mijn liefde voor mezelf. Onwetend en onge├»nteresseerd in de consequenties genoot ik van het moment. Toen ik eindelijk mijn ogen opendeed en diep adem had gehaald voelde ik me krachtiger dan ooit. Een vrouw, die niet op de ijle structuur van een verlangen is gefundeerd, maar op de krachtige basis van het hier en nu. Niet engelachtig en sereen, maar geaard en aanwezig. Dat voelde goed. Goddelijk, mag ik wel zeggen.

Deze ervaring leert me dat ik mijn mannelijke energie niet moet wegwensen als hij zich aan me opdringt. Ik moet deze mannelijke energie toelaten. En dan bedoel ik niet enkel accepteren, maar zelfs zonder reserves volledig omarmen. Misschien moet ik in zulke gevallen Man-ik kussen en tegen hem zeggen: “You are desirable!”.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten