donderdag 18 juni 2015

Cursus

“Welkom op deze cursus patiëntgerichtheid. Vandaag gaan we dieper in op hoe je met transvrouwen omgaat. Dit doen we aan de hand van de volgende praktijksituatie: de vervolg-indicatie voor gelaatsontharing. Voor heel veel transvrouwen is het aantal behandelingen dat zorgverzekeraars meestal vergoeden veruit ontoereikend om hun baardgroei afdoende te verwijderen. Veel verzekeraars willen de patiënt liever geen extra vergoeding geven. Alleen als wij aan de hand van een deskundige beoordeling door een hooggekwalificeerde dermatoloog vaststellen dat er inderdaad nog sprake is van baardgroei, dan willen sommige zorgverzekeraars soms wel extra vergoeding bieden aan de patiënt.

“De eerste stap is om een consult in te plannen met de aan het genderteam verbonden dermatoloog. Vertel direct tegen de transvrouw dat zij zich voorafgaand aan dat consult drie dagen niet mag scheren, omdat er anders geen baardgroei beoordeeld kan worden. Let op: dit vinden de transvrouwen een heel vernederende voorwaarde; ze willen liever niet gezien worden met een baard, ze willen immers vrouw zijn. Dus ze zullen wel protesteren en vragen of ze niet een fotootje kunnen opsturen. Maar geef daar geen gehoor aan.

“Wanneer de patiënt op de dag van het consult zich, een beetje schuchter ineengedoken vanwege de gêne over de baardgroei, bij de balie van het genderteam meldt, zeg dan dat het consult niet hier in de veiligheid van de vertrouwde omgeving plaatsvindt, maar dat de patiënt zich moet begeven naar de afdeling Dermatologie. Dermatologen staan er immers om bekend dat ze te beroerd zijn om een middagje consulten te doen op een andere afdeling. Daarom is het beter dat de patiënten zich met baard vertonen in de algemene wachtkamer van de afdeling Dermatologie. Dat ze zich daar heel opgelaten zullen voelen, daar kunnen wij ook niks aan doen.

“Vervolgens laat je die patiënten daar lang op hun beurt wachten. Natuurlijk konden we al voorspellen dat de arts ging uitlopen, maar aangezien de patiënten alleen maar patiënt zijn en verder toch geen leven en geen verantwoordelijkheden hebben, is het te verwachten dat ze best de rest van de middag willen wachten. Wanneer de wachtkamer na anderhalf uur wachten toch een beetje ongezellig begint te worden van de drukte, dan stuur je gewoon een paar patiënten naar huis met de boodschap dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Let op: sommige patiënten komen van heel ver weg en kunnen tot wel 2,5 uur reistijd achter de rug hebben. Zij zullen zeer gepikeerd zijn dat ze onverrichterzake weer naar huis worden gestuurd en voor jan doedel drie dagen voor schut hebben gelopen met hun baard. Sus hun boosheid dan met een gratis uitrijkaart voor de parkeergarage. Ga vervolgens weer achter je computer zitten en ga over tot de orde van de dag”.

Bovenstaand fragment is natuurlijk een sketch. Zo’n cursus patiëntgerichtheid bestaat helemaal niet. De sarcastische ondertoon is van mij. Maar helaas: de handelingswijze klopt wel. Dit is precies wat mij onlangs overkwam. Ik voelde me behandeld als een homp willoos vlees. Gelukkig woon ik niet zo ver van de VU af dat ik er 2,5 uur voor had moeten reizen, maar ik kon aan het geborrel naast me horen dat het bloed kookte bij de andere twee transvrouwen die ook naar huis werden gestuurd. Ik reageerde vrij gelaten in de trant van ‘ik ben niet boos alleen erg verdrietig’. Dit was niet de eerste keer dat ik me schandalig behandeld voelde door het VUmc ('de VU' voor intimi). Dit is hoe het daar gaat. De VU is een bureaucratische vesting waar je niet tegen kunt strijden. Ik trok dan ook niet mijn zwaard, maar mijn agenda en maakte een nieuwe afspraak.

ps: inmiddels heb ik ook een afspraak gemaakt met de zorgcoördinator van het genderteam om bovenstaande ervaring en nog belangrijker: mijn frustratie over negen maanden extra wachttijd te bespreken. Wordt vervolgd...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten