zaterdag 27 juni 2015

Gordijnen dicht

Het is warm buiten. Als gevolg van een atmosferische vergissing heeft de zomer ons dan toch eindelijk bereikt. Om mijn huis koel te houden heb ik de meeste gordijnen dicht gedaan. Maar ik voel de warmte en het mooie weer lonken. Hoe zeer ik de afgelopen maanden ook hunkerde naar de zon, vandaag wil ik me niet op straat vertonen. Vandaag heb ik weer een baard. Overmorgen is weer een epilatiebehandeling gepland en voorafgaand daaraan laat ik mijn baardgroei door de VU beoordelen, in de hoop dat dat beter verloopt dan de vorige keer. Daarom schoor ik me eergisteren voor het laatst. Door de hoge frequentie en de trage voortgang van de epilatiebehandelingen ben ik inmiddels al zo gewend aan ‘baarddagen’ dat ik me af en toe op straat vertoon met baardgroei. Dat doe ik vrijwel nooit op de derde baarddag. In het geschipper tussen de drang naar vrijheid en de angst voor afwijzing (en geweld) is een driedagenbaard eigenlijk synoniem aan een kluizenaarsdag. Met een tweedagenbaard durf ik soms wel over straat te gaan. Maar vaak voel ik me ook met een tweedagenbaard een gedrocht en wil ik het liefst onzichtbaar blijven. Het is volkomen onvoorspelbaar. Daarom had ik voor de zekerheid gisteren al voldoende eten in huis gehaald om het tot overmorgen uit te kunnen zingen. Ik weet nooit of ik me sterk genoeg voel om me over mijn onzekerheid heen te zetten. Vandaag lukt dat duidelijk niet.

Ik voel me niet alleen vandaag maar eigenlijk al de hele maand niet zo fijn. Ik slaap slecht en voel me de hele dag door onrustig. Ik mis S. Het gaat niet goed met hem. Alle hulpverleners om hem heen maken zich meer zorgen over hem dan zijn moeder lijkt te doen. Zij houdt mij nog steeds op afstand. Ze informeert me niet, of hoogstens met summiere en verouderde informatie en dan nog pas als ik er zelf om vraag. Ik heb inmiddels directe lijntjes kunnen leggen met de meeste zorgverleners rond S. Zij zagen uit zichzelf geen reden om mij te betrekken. De belofte van mijn ex dat zij mij op de achtergrond wel zou betrekken maakte de kous voor hen juridisch gezien wel af. Het frustreert me hoe makkelijk ik buitenspel gezet ben. Ik kan natuurlijk met (juridisch) geweld mijn positie opeisen, maar dat maakt waarschijnlijk meer kapot dan het helpt. Maar wat dan? Ik wil mijn kind bijstaan in het moeilijke proces waar hij in zit. Een proces waar ik een factor in ben, of zijn moeder dat nou wil of niet. Je kind loslaten is al lastig als het goed met hem gaat. Maar nu? Het is vreselijk. En ik mis hem enorm.

Dezelfde machteloosheid voel ik ook over mijn eigen proces. Ik voel me erg boos over hoe de VU in totale desinteresse en gebrek aan planmatig werken mijn transitiefase met negen maanden heeft verlengd. Gisteren heb ik daarover een streng gesprek gehad met een verpleegkundig consulent van het genderteam. Deze consulent heeft als taak om het complexe multidisciplinaire zorgpad te bewaken en patiƫnten met informatie bij te staan (het is trouwens niet deze consulent die de steken heeft laten vallen; geloof het of niet: deze functie bestond tot voor kort nog niet eens bij het genderteam). Het gesprek verliep prettig. De consulent in kwestie kwam krachtig, kritisch en open op me over. Het werd in de eerste minuut al duidelijk dat de VU normtijden hanteert voor genitale ontharing die niet aansluiten bij wat de externe zorgverleners nodig achten. Het lag dus niet aan mij: ook de VU dacht dat dat in negen maanden wel gepiept is. Evengoed had die ontharing al eerder gestart moeten zijn, zo gaf de consulent toe. Ze bood excuses aan en belangrijker nog: ze beloofde in overleg te gaan met de externe huidtherapeut die de genitale ontharing doet en met de chirurgen over mogelijkheden van ontharing tijdens de operatie. Ik duim en bid dat mijn extra wachttijd hierdoor wat teruggebracht kan worden. Ik heb vertrouwen in de strijdbaarheid die de verpleegkundig consulent liet zien. Ik heb alleen weinig vertrouwen in het vermogen van het genderteam van de VU om met een realistische pragmatiek patiƫntenzorg op maat te leveren. Mij rest niks anders dan de tijd uit te zitten in deze gekke verwarrende overgangsfase. Ik moet wachten totdat mijn lichaam eindelijk klaar is en ik kan beginnen mezelf er in thuis te gaan voelen. Totdat ik kan beginnen mijn seksualiteit te herontdekken. Totdat ik verlost ben van de drukkende onzekerheid over hoe lang dit proces nog gaat duren. Tot die tijd blijf ik mezelf maar achter de gordijnen verstoppen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten