maandag 13 juli 2015

Agendastress

“Aanstaande zondag… eens kijken… Ja, ik kan! Leuk! ..eh… nee kan toch niet”. In mijn stem klinkt lichte teleurstelling door. Maar die teleurstelling is een gefilterde emotie. Omdat ik niet wil laten zien wat ik werkelijk voel; dat noemen we beschaving. Van binnen grom ik van boosheid: het zal weer eens niet waar zijn! Ik word er moedeloos van. Word ik uitgenodigd voor een leuk uitje – in dit geval een relaxed dansfeestje – en dan moet ik verstek laten gaan. Niet omdat ik geen tijd heb, nee mijn agenda is vrijwel leeg die dag. Er staat maar één afspraak in en die afspraak is eigenlijk vooral een herinnering voor mezelf: Niet Scheren. Deze zondag mag ik me niet scheren, net als de zaterdag en de vrijdag ervoor. Want op maandag heb ik weer een epilatiebehandeling gepland staan. Voor de zoveelste keer moet ik een leuk uitje aan me voorbij laten gaan vanwege mijn baard. Grrrrr!

Mijn Real Life Experience bestaat voor een groot deel aan het ervaren van schaamte, ongemak en afzondering omdat ik elke twee weken mezelf drie dagen niet mag scheren om vervolgens nog twee dagen rood (en soms gezwollen) te zijn als nasleep van de behandeling om mijn baardgroei te verwijderen. Ik haat het. Ik haat het. Ik wil mijn leven als vrouw uitbouwen. Mezelf laten zien. Bij vrienden zijn. Nieuwe vrienden maken. En hoewel ik de laatste tijd iets makkelijker mezelf mét baardgroei durf te vertonen (ook omdat deze eindelijk minder zichtbaar begint te worden), is de laatste dag voor de behandeling eigenlijk nog steeds een no-go-area. Bij een goede vriendin zijn lukt me dan nog wel. Maar gezellig zwieren en zwaaien op een dansfeest waar iedereen je ziet… nou nee dank je. Ik kruip maar weer in mijn schulp. De schulp die ik nou juist met mijn transitie probeerde af te werpen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten