zondag 30 augustus 2015

Ecstatic

Het is de tweede keer dat ik er ben. Niet in de club, want daar was ik al vaker voor een heerlijk avondje dansen. Maar ik was pas één keer eerder bij Ecstatic Dance. Dansen op je blote voeten, vanuit de flow van je hart. Niet als uitje maar als meditatie. Zonder woorden en zonder regels. Aan de zijkant van de dansvloer zit ik op grote kussens even bij te komen van mijn eigen dansescapades. Met dank aan mijn hormoonbehandeling lukt het niet meer om heel lang achter elkaar zo intensief te dansen. Op de vloer zie ik een grote diversiteit in hoe mensen hun lichaam gebruiken om zich uit te drukken; zelfstandig of in contact met iemand anders. De serene vrouw die sierlijk als een primaballerina danst. De gespierde man en de stoere vrouw die samen capoeira-achtig over elkaar heen rollen. Letterlijk.

Ik zit ook mentaal bij te komen, want een paar minuten geleden liep ik gefrustreerd de dansvloer af, richting wc, omdat door de combinatie van zweet en beweging mijn bh-vulling het zichtbare gebied van mijn decolleté was binnengeschoven. Tijdens een fijne dans met een man merkte ik ineens die twee siliconen halve maantjes op. Kut! Hoe lang zaten die daar al? Ik voelde ijdele hoop dat niemand ze gezien had en vluchtte naar de wc om ze op hun plaats te duwen. Ik was hier al vaak bang voor geweest maar deze keer had ik er niet aan gedacht om ze elke paar minuten even te controleren. Het is pijnlijk duidelijk dat ik het me gewoon niet kan permitteren om me met de flow mee te laten nemen. Nog een minuutje later en mijn bh-vulling was in een vernederende grijns over de dansvloer gevlogen. In de veilige privacy van het toilet huilde ik. Waarom groeien mijn borsten niet meer? Ik wil die protheses niet!

Nu zit ik in lotushouding te ontspannen op heerlijke kussens. De beat van de muziek houdt me onderdeel van de vibe, ook al dans ik even niet mee. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn lichaam. Mijn lijf geniet na van alle beweging die het gemaakt heeft, vervuld van blijdschap dat het weer eens volledig speels en vrij heeft mogen bewegen. Nou ja, vrij… ik heb natuurlijk wel enige regie gehouden opdat het er niet te mannelijk uit zou zien. Evengoed voel ik tevredenheid in mijn lijf.

Ik voel ook dat er iemand naar me toe komt en ik open mijn ogen. Het is die leuke jongen met wie ik vorige keer na afloop even heb staan praten. Hij lacht naar me en komt bij me zitten, recht tegenover me. Ik kijk in zijn ogen en lach naar hem terug. Mijn hand schuift van mijn knie naar die van hem en hij legt zijn hand op de mijne. Zo kijken we een tijdje in elkaars ogen. Open en eerlijk contact zonder woorden, alhoewel het lijkt alsof ik hem toch hoor praten. Alsof ik zijn gedachten kan lezen. Hij vindt me bijzonder en hij is nieuwsgierig naar me. Ik voel dat onze lichamen voorbij ons handcontact verbinding aangaan. Ik voel de energie die door zijn lijf stroomt en ik weet dat hij mij ook voelt. Het voelt goed maar tegelijk hoor ik een paniekerige stem in mijn hoofd: “O als hij mijn mannelijkheid maar niet voelt. Ik ben bang”. Mijn energetische verdedigingsschild komt telkens op en telkens laat mijn verlangen om deze jongen te ontmoeten het schild weer zakken. Het gaat heen en weer in een onrustige flow van besluiteloosheid. De jongen is besluitvaardiger. Hij spreidt zijn benen en met zijn blik nodigt hij me uit om dichterbij te komen zitten. Ik voel hoe een zweem verlegenheid mijn gezicht iets ontwapenends geeft en hij glimlacht naar me. Een verlangen welt speels in mij op. Ik spreid ook mijn benen en steek ze over die van hem achter zijn rug terwijl ik naar hem toe schuif. Achter mijn billen sluit hij zijn benen weer en ik voel hoe zijn handen op mijn onderrug mij omhoog dirigeren totdat ik bij hem op schoot zit. Ik leg mijn handen op zijn schouderbladen en voel hoe nat zijn rug is van het zweet van het dansen. Ik weet dat hij dat bij mij ook voelt, maar het deert me niet. Ik voel de mannelijke kracht van zijn rug, zijn beschermende handen op mijn rug en zijn gespierde bovenbenen onder me. Ik voel een druppel zweet op mijn arm lopen en ik vraag me af of die van mij of van hem afkomstig is. Ik blijf hem recht in zijn ogen aankijken. Het beeld is onscherp geworden omdat onze gezichten nu zo dicht bij elkaar zijn. De muziek pompt onverminderd steeds herhalende riedeltjes in onze oren. Het versterkt de actieve staat van bewustzijn van onze lichamen. Ik voel hoe mijn bekken haar klauwen uitslaat om zijn lijf vast te grijpen met de greep van een vleesetende plant, om hem vervolgens helemaal te verteren. Mijn benen omhelzen zijn billen en mijn ogen sluiten zich. Ik voel me een aantrekkelijke vrouw. Ik geniet van het energetische contact en mijn lijf hunkert naar een fysieke samensmelting. Maar dan grijpt mijn verdedigingsschild weer in: “Kijk uit, laat jezelf niet teveel zien! Die frons in zijn gezicht daarnet, zag je dat? Hij voelde dat je een man bent”. “Ik ben geen man, ik ben een vrouw”, protesteer ik nog. “Maar je kunt niet verder gaan dan dit punt hoor”, blokkeert mijn verdedigingsmechanisme mijn verlangens. Ik voel boosheid opkomen en om me af te leiden concentreer ik me op het contact van mijn handen met zijn rug. Ik merk dat mijn duim een van zijn spieren streelt. Ineens verschuift hij zijn hand van mijn onderrug naar mijn ontblote schouder en ik voel hoe zijn vingers naar mijn nek glijden. Hij speelt wat met het pluishaar aan de onderkant van mijn haarlijn. Terwijl ik dankbaarheid voel naar de hormoonbehandeling die mijn mannelijke nekhaar grotendeels heeft doen verdwijnen, hoor ik mezelf zachtjes kreunen. Ho, let op de toonhoogte, niet teveel borstresonantie, niet te mannelijk. Ik open mijn ogen weer en lach naar hem. Ik voel een neiging om hem te kussen, maar ik aarzel. Ik ben bang dat ik nu zo opgewonden ben dat het op een tongzoen uitdraait en god weet wat allemaal nog meer. Ik ben bang. Ik ben bang voor mijn mannelijkheid en zijn reactie. Zijn afwijzing zou ik niet kunnen verdragen maar ik wil hem ook niet zelf afwijzen uit zelfverdediging. Dit is gewoon te fijn. Maar tegelijk voel ik me een bedrieger. Ik ben niet eerlijk. Arme jongen, haal je maar niks in je hoofd, je wil me echt niet als je de waarheid zou kennen. Ik moet het hem vertellen. Ik haal adem, open mijn mond en… ineens voel ik zijn kriebelende vingers zich naar voren bewegen, richting mijn kaak. Stoppels! Straks voelt hij de stoppels van mijn baard! Het is immers toch al weer aardig wat uren geleden dat ik me heb geschoren. Ik draai mijn hoofd opzij en omhels hem inniger. Mijn hoofd leg ik op zijn schouder, veilig buiten bereik van zijn vingers. Pfff, wat ben ik aan het doen? Ik voel zijn ademhaling in mijn nek en ik merk dat we alle twee een beetje opgewonden zijn. Voel ik daar zijn erectie onder me? Maar die vraag heeft even geen prioriteit want tot mijn schrik voel ik mijn eigen erectie. Neee! Ik buig mijn onderrug, zodat mijn bekken wat kantelt, in de hoop dat hij mijn erectie niet kan voelen. Ik realiseer me dat dat nogal een uitnodigende sensuele beweging is en ik voel zijn lijf lichtjes schokken. Deze kleine energetische ontlading van hem, stroomt door mijn lijf en ik zucht om het de ruimte te geven. Onze tantrische ontmoeting raakt hem. Raakt mij. Raakt ons allebei. Ik denk aan M., met wie ik dit soort ervaringen heel vaak had. Ik mis haar. Ik voel me zelfs schuldig, alsof ik aan het vreemdgaan ben. Sorry, M. Een traan loopt over mijn wang, of is het toch gewoon zweet? Dit is teveel. Ik richt me weer op en kijk hem weer in zijn ogen. Het voelt alsof een licht magnetische kracht van zijn lijf me weer terug wil trekken in de samensmeltende omhelzing. Om dat te voorkomen, leg ik mijn rechterhand op zijn borstspier, mijn arm ontspannen gebogen tussen ons in. Ik voel me meteen veiliger, maar dat duurt niet lang. Hij legt zijn hand ook op mijn borst en verschrikt controleer ik mijn decolleté: gelukkig, geen prothesen te zien. Ook heeft hij zijn hand veilig hoog op mijn borst gelegd en ik voel zijn krampachtigheid om me toch vooral niet te laag en respectloos aan te raken. Wat een lieverd. Ik kijk hem aan en lach naar hem. Hij lacht terug. Synchroon met het langzaam wegvloeien van onze seksuele spanning, ebt ook de muziek weg. In stilte zitten we nog een tijdje zo: onze lichamen verstrengeld, onze aura’s aan elkaar gesmolten. Ik sluit nog even mijn ogen. Ik voel een sterke aandrang om op te staan en heel hard weg te rennen. Alsof onze ontmoeting door de stilte ineens veel zichtbaarder is voor de andere bezoekers. Maar hard wegrennen maakt alles alleen nog maar zichtbaarder en eigenlijk wil ik niet wegrennen, maar deze jongen nog even vasthouden. Ik schaam me. Ik schaam me voor mijn lichaam, ik schaam me over mijn oneerlijkheid naar hem. En ik baal van mijn voet op de rem. Mijn verstandige voet op de rem. Wanneer mag ik me eindelijk volledig in vrouwelijke overgave storten?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten