vrijdag 21 augustus 2015

Epilaaiend

De rand van de wastafel drukt in mijn onderbuik. Ik leun wat voorover om goed in de spiegel te kunnen kijken. Zag ik het nou goed? Het lijken er zoveel. Dichterbij de spiegel gekomen blijk ik het goed gezien te hebben. Het zijn er veel. Immens veel. Ik tel er in de gauwigheid al zo een stuk of 30 à 40 op mijn bovenlip. Haren. Donkere haren. Grrrr, waar komen die nu vandaan? Ik grom hardop: “Grrrr”. De galm in de badkamer versterkt niet alleen het geluid, maar ook mijn frustratie zo lijkt het, want ineens roep ik: “Godverdomme! Het moeten er minder worden, niet meer! Waarom groeien die kutdingen nu ineens weer allemaal terug? Ze waren toch bijna weg op mijn lip? Wat is dit? Zeker omdat die kut-hormonen voortdurend heen en weer schommelen omdat die kutpillen niet goed werken!! Al die klote epilatiebehandelingen helpen dus ook niet echt. Ben al negen maanden bezig! En ik had er al anderhalf jaar IPL opzitten! Mijn epilatiebudget is op. Hoe krijg ik die gore kutharen weg? Ze moeten weg, ze moeten weheheg!!”. Ik mep met mijn hand op mijn gezicht alsof ik die haren eigenhandig wel even terug naar binnen zal slaan. Omdat dat pijn doet stop ik er mee. Ik begin te huilen. Trillend en snotterend laat ik me op de vloer zakken. Ik krimp in elkaar en huil. Vandaag blijf ik maar binnen. Ik voel me niet sterk genoeg om de wereld te trotseren met mijn driedagenbaard. Ik heb geen vertrouwen meer in de epilatiebehandeling die ik morgen krijg. Geen vertrouwen in de goedhartigheid van de zorgverzekering om me nog extra geld te geven voor het verwijderen van mijn baardgroei. Geen vertrouwen dat het ooit nog wat wordt met mij als vrouw.

’s Avonds hang ik op de bank, met Facebook op schoot, te proberen de wereld in mijn huis te halen, als ik een nieuwe mail ontvang. Mijn tablet bliept even naar me, als een lonkende knipoog. Ik weersta de verleiding niet en ik open mijn mail. De mail is van mijn zorgverzekeraar: “u heeft een nieuw bericht. Ga naar de berichtenbox op onze site”. Het is mij een raadsel waarom ze niet meteen de inhoud van het bericht in de mail meesturen, maar nu is het mijn redding. Want ik durf niet. Ik durf het bericht niet te gaan lezen. Het gaat vast over mijn aanvraag voor extra budget voor gezichtsontharing. Ik had onlangs de zorgverzekeraar zelf maar een brief geschreven om het verzoek te motiveren omdat ik het gestuntel en gedraal van de VU die dat moest regelen een beetje zat was. En dit is vast de afwijzing van de zorgverzekeraar: de VU gaf me namelijk weinig kans. Pfff, een afwijzing. Die kan ik er nu niet bij hebben. De woedeuitbarsting van vanochtend ligt me nog vers in het geheugen. Ik besluit het bericht niet te gaan bekijken. Ik ga slapen. Ik ben moe. Het was een emotionele dag.

De volgende ochtend zit ik te ontbijten. Ik moet een beetje opschieten want ik moet naar mijn ‘epileuze’, zoals ik de huidtherapeute noem die mijn baard epileert. Het is de laatste behandeling die ik nog uit mijn budget kan betalen. Zonder nieuw budget weet ik niet hoe ik de behandelingen voort moet zetten. Ik herinner me het bericht van mijn zorgverzekeraar en ik zet mijn tablet aan. Ik voel angst voor de afwijzing en een lichte paniek maakt zich van mij meester. Ik dissocieer: ik zie hoe mijn trillende vingers inloggen op de website van mijn zorgverzekeraar, maar het lijkt alsof ik het niet zelf doe. Mijn trillende vingers openen het bericht. Mijn ogen schieten over de tekst op het scherm, maar ik neem niks waar. Het is één letterbrij. Nee toch niet: zie ik daar het woord ‘akkoord’ staan? Nee dat kan niet. Nog eens lezen: ‘akkoord’. Huh? Wacht, er staat vast het woordje ’niet’ voor. Ik lees:“We gaan akkoord met uw aanvraag”. Wat? Akkoord? Akkoord! Jaaa, ze gaan akkoord! Ik heb weer geld!! Ik begin te huilen. Het zijn geen tranen van frustratie, zoals gisteren. Het zijn tranen van opluchting. Ik voel mijn lichaam ontspannen. Heel even voelt het alsof ik de hele wereld aan kan. Alsof het me niks uitmaakt dat ik zometeen met mijn driedagenbaard naar mijn epileuze fiets en de hele weg aangestaard ga worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten