dinsdag 15 september 2015

Tranen voor de wereld

Mijn hart klopt in mijn keel. Ga ik dit echt doen? Ja natuurlijk, waarom heb ik anders alle voorbereidingen getroffen? Ik ben er klaar voor. Vanmiddag heb ik in mijn keuken het mes nog geslepen met het aanzetstaal. Ik ben alleen thuis, wat logisch is want mijn geliefde en mijn kind hebben me verlaten. De brieven voor hen liggen klaar. Waarom zou ik het niet doen? Ik kan niet meer. Ik ben moe gestreden. Ik kan het niet meer opbrengen om te moeten knokken voor mijn plekje in deze wereld. Deze vijandige wereld. Deze wereld die van alles van mij verwacht, maar me zo weinig teruggeeft. Deze onbarmhartige wereld. Ik ben er klaar mee. Ik ben klaar voor de dood.

Een zachtgele schemer van een veel te klein lampje gloeit in mijn huis. De gordijnen zijn dicht, buiten is het donker. Ik voel me juist zeer helder. Al mijn bewegingen neem ik tot in de kleinste details waar. Als ik mijn onderarm beweeg, zie ik de kleine haren erop heen en weer wiegen in de wind. Ik zie pezen zich aanspannen om het mes in mijn hand te houden. Het koude staal van het mes glimt in de zachte gloed van de schemer. Ik druk de punt van het mes ietsje in mijn huid. Er ontstaat een klein deukje op de plek waar mijn huid naar binnen veert, in een poging dit gevaar af te weren. Ik zie de fijne structuur van mijn opperhuid oplichten. Ik zie elke porie, elke haar. Ik vergroot de druk van het mes op mijn huid iets en ik zie de plek waar het metaal de huid raakt van kleur veranderen. Een klein beetje bloed welt op uit mijn lichaam. Ik hoef nu alleen nog maar hard door te drukken en het mes doorsnijdt zoveel aders dat ik vrijwel zeker zal bezwijken. En doordrukken is precies wat ik nu ga doen. Mijn blik verruimt zich als ware het de aanloop voor deze laatste bewust uitgevoerde beweging in mijn leven. De punt van het lemmet van het mes verkleint zich in mijn blikveld. Ik zie het hele mes, mijn hand, mijn arm. Ik zie de plek in mijn huis die ik heb gekozen om te sterven.

Ik zucht diep en knipper met mijn ogen. Ik ben weer op een andere plek, in een ander huis, in een andere tijd. Maar de herinnering aan mijn eerste zelfmoordpoging, jaren geleden, is nog springlevend. Ik kijk op mijn telefoon en lees het zojuist ontvangen berichtje nog een keer. Het is een hartverscheurende mededeling van een vriendin die me vertelt dat een andere vriendin, haar partner, een einde aan haar leven wil maken. Omdat ze de heftige, onmenselijk zware transitie van man naar vrouw niet meer kan dragen. Ze is niet de enige, weet ik uit cijfers van het SCP onderzoek over het leven van transgenders in Nederland: 70% van de transgenders heeft er wel eens aan gedacht, 30% heeft er ooit een plan voor gemaakt en 20% heeft een zelfmoordpoging gedaan.

Terwijl ik de woorden van mijn vriendin lees, komen ook andere herinneringen boven. Herinneringen aan mijn eigen relatie met een vrouw die uit het leven wilde stappen. Herinneringen aan de aankondiging van haar doodswens. Herinneringen aan haar poging. Herinneringen aan mijn bereidheid om haar te laten gaan. Herinneringen aan de afdeling Spoedeisende Hulp waar mijn eigen angst en verdriet en mijn verlangen er voor haar te zijn om voorrang streden. Ik ken zelfmoord. Ik ken zelfmoord van twee kanten.

Ik lees de woorden van mijn verdrietige vriendin nog een keer en ik denk aan de wanhoop van haar partner. Nee, ik vĂ³el haar wanhoop. Wanhoop die ik zo goed ken. Het leven kan zo ongelooflijk complex, wreed en onbarmhartig zijn. Terwijl ik met de telefoon nog in mijn hand ga zitten om niet door mijn slappe benen te zakken, huil ik tranen voor mijn twee vriendinnen. Tranen voor mezelf. Tranen voor de wereld.

2 opmerkingen:

  1. Wat een contrast, ik vecht (nog steeds) om in leven te blijven en jij wil weglopen voor het leven!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lieve Petra, jouw moeilijke gevecht is hard, na alles wat je gedaan hebt om juist voluit te kunnen leven. Weet dat ook ik voluit probeer te leven. Maar mijn herinneringen aan tijden dat dat niet zo was, zijn nog springlevend. En die herinneringen beschrijf ik hier. Geen zorgen: ik wil helemaal geen zelfmoord plegen hoor.
      Veel sterkte met jouw strijd! <3

      Verwijderen