woensdag 7 oktober 2015

Koude douche

Ik sta hier al een tijdje met mijn ogen dicht. Ik kreun er zelfs bij. Het warme water klatert over me heen in een niet aflatende stroom weldaad. Ik geniet met mijn ogen dicht van deze koestering. Mijn lichaam kronkelt zich in wulpse bochten om maar zoveel mogelijk van het goddelijke water op te vangen. Het goddelijke water dat nooit eerder zo overvloedig uit mijn eigen douche liep. Mijn hand glijdt over mijn lichaam, mijn vingertoppen sensueel aquaplanend over mijn zachte huid. Mijn vingers glijden over mijn borsten en ik voel mijn rondingen. Mijn vrouwelijke rondingen. Ik ben een sexy vrouw. Ik weet het zeker. Mijn borsten lijken enorm gegroeid. De laatste keer dat ik keek waren ze lang zo groot niet als ze nu aanvoelen. Ik hoor mezelf tevreden spinnen. Zo groot. Een stemmetje in mij gelooft het niet en wil het met eigen ogen zien. En terwijl ik mijn ogen open en naar beneden kijk, zie ik mijn borsten precies zoals ze gisteren waren. Duidelijke borsten, maar niet zo groot als ik ze net ervaarde. Deze teleurstelling wordt echter ruw overschaduwd door wat ik nog meer zie.

Iets verder naar beneden hangt een piemel. Mijn piemel. Ai. Dat is waar ook. Ik ben geen vrouw. Ik ben een transvrouw. Met nog steeds één been in mijn mannenleven. Dat mannenleven deed me een aantal jaar geleden zoveel pijn dat ik besloot de vrouw in mij eens echt de ruimte te geven. Langzaam kroop ik in een paar jaar tijd naar het punt dat ik me realiseerde dat ik geen keus meer had. Dat ik eigenlijk al aan mijn transitie was begonnen en dat ik die wilde afmaken. Ik wilde een volwaardig leven als vrouw. En dat wil ik nog steeds. Maar mijn god wat duurt het allemaal lang. En wat heeft het veel verlies opgeleverd. Ik ben mijn energie kwijt, mijn zelfvertrouwen. Ik ben M. kwijtgeraakt, de vrouw die ik ondanks alles nog steeds als de liefde van mijn leven beschouw. En ik ben S. kwijtgeraakt. Mijn lieve jongen. Mijn zoon. Ik had hem zo graag nog zoveel willen meegeven. Ik had graag nog zoveel met hem willen beleven. Ik had graag nog zoveel knuffels van hem gehad. Als ik over hem praat, met vrienden of kennissen die er naar vragen, dan zeg ik altijd monter dat we elkaar wel weer gaan zien over een tijdje. Maar ik begin daar steeds vaker aan te twijfelen. Ik ben bang dat ik hem kwijt ben. Dat we elkaar nooit meer gaan zien.

Ik voel een rilling over mijn rug gaan. Ik zie kippenvel op mijn armen. Het water dat uit de douchekop stroomt voelt koud. Is de ketel uitgevallen? Ik draai aan de warmwater-knop, maar het water wordt niet warmer. Ik draai de knop de andere kant op en ineens wordt het water nog kouder. IJskoud. Ik schrik ervan en realiseer me dat niet het water koud was geworden, maar mijn hart.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten