zondag 1 november 2015

1 jaar

Het is een typisch jubileum: een dag die in zichzelf niks bijzonders is, maar die vanwege de grote symbolische betekenis allerlei emoties oproept. Let wel: een symbolische betekenis die alleen gebaseerd is op een door toeval en wetenschap geconstrueerde werkelijkheid: de kalender. De kalender vertelt me dat het een jaar geleden is dat ik de mail de wereld instuurde waarmee ik in werkelijk alle gebieden van mijn leven verkondigde dat ik als vrouw verder zou gaan leven. Vrienden en familie wisten het natuurlijk al. Er was door mijn contacten met lotgenoten ook een levensgebied waar mensen mij niet hadden gekend als Man-ik, ook al wisten ze dat die er wel geweest moest zijn. En er was door mijn vrijwilligerswerk zelfs een levensgebied waar men niet eens wist dat ik ooit Man-ik geweest was. Mijn totale coming out leverde een stortvloed aan positieve, steunende en totaal verraste reacties op. Er waren een paar aarzelende reacties, maar negatieve reacties kreeg ik eigenlijk niet op mijn mail. Sommige mensen communiceerden juist door helemaal niet te reageren ook wat ze er van vonden.

Dat is nu allemaal een jaar geleden. Zo’n jubileum is typisch een moment om de balans op te maken. Om datgene wat geschiedenis is geworden, samen te vatten om een beetje greep te krijgen op de werkelijkheid. Vrees niet: ik heb geen ABC-tje gemaakt, zoals je die vaak te horen krijgt op bruiloften en partijen. Maar ik ontkom niet aan terugkijken. Niet omdat het hoort, maar omdat de datum die de kalender aangeeft, mij in gedachten terugbrengt naar vorig jaar: de eerste dag van mijn fulltime bestaan als vrouw, volledig geopenbaard aan de wereld.

Na een turbulent en moeilijk jaar ben ik opgelucht. Opgelucht dat ik me heb ontworsteld aan het nare, vermoeiende dubbelleven dat ik een aantal jaar leidde, met Lisa-dagen en Man-ik-dagen, levend in werelden die ik angstvallig gescheiden hield. Nu is het helder en dat geeft rust: ik ben Lisa. Punt uit. Als ik terugdenk aan Man-ik dan voel ik minder strijd, minder verzet dan de afgelopen jaren het geval was. Dat wil niet zeggen dat de mannelijke conditionering verdwenen is. Of dat mijn mannelijke belevingswereld ineens is opgelost in een feminiene bloemenweide. Man-ik bestaat nog. Als bron, als achtergrond, als aspect van mij. En vooral wanneer ik moe ben, schemert die conditionering sterker door mijn vrouwelijke expressie heen dan ik graag zou zien. Het is niet anders. Af en toe zie ik ook dat dit me juist completer maakt. Gebalanceerder. Yin en Yang als eenheid en niet als polariteit.

Ik ben blij dat ik nu elke dag vrouw mag zijn. Dat ik mezelf mag laten zien op een manier die veel beter bij me past. Ik zie mezelf elke dag vrouwelijker worden: mijn lijf vervrouwelijkt dankzij de hormonen, mijn stem is ietsje minder mannelijk geworden dankzij logopedie en volcontinue aandacht voor mijn spraak, mijn vrouwelijk gedrag wordt met de dag natuurlijker en vanzelfsprekender. En toch gebeurt het nog meerdere keren per week dat ik aangesproken wordt als ‘mevrouw’ en dat het dan even duurt voor ik door heb dat ze mij bedoelen. Het gebeurt nog dagelijks dat ik een jubeltje in mijn lijf voel rondwentelen in totale blijdschap over mijn vrouw zijn. Alsof iets in mij nog steeds niet kan geloven dat het allemaal echt waar is. Gewoon is vrouw zijn dus nog lang niet geworden.

Ik ben trots. Trots op wat ik heb bereikt. Trots op mijn doorzettingsvermogen. Op mijn trouw aan mezelf. Het voelt goed om nu eindelijk mezelf eens serieus genomen te hebben. Om nu eindelijk te hebben toegegeven aan een vervreemdende en bizarre realiteit die al mijn hele leven deel van mij was en mij regelmatig saboteerde.

Maar er is ook veel verdriet. Verdriet om het verlies. Ik ben emotioneel instabiel, ik heb heel weinig energie, ik ben tot op het bot onzeker. Ik ben aan het ontwaken in een compleet andere beleving van mezelf, mijn emoties, de wereld om me heen en mijn rol daarbinnen. En ik weet niet of wat ik nu ervaar bij de transitiefase hoort of dat het vanaf nu een permanente realiteit zal blijken. Ik ben een ontluikend pubermeisje met de ervaring, verantwoordelijkheden en ambities van een veertiger. Dat contrast frustreert. Om nog maar te zwijgen over het hybride lichaam dat ik nu nog heb. Ik wil weer voluit leven, mijn actieve, kleurrijke en zelfstandige leven terug. Maar het lijkt erop dat dat nog wel even zal duren. Het gaat nu beter dan een half jaar geleden, maar het herstel gaat langzaam.

Bij dit alles klinkt permanent de melancholische achtergrondmuziek van de eenzaamheid. Ik mis S. vreselijk en ik voel me machteloos. Ik voel verdriet over mijn moeder. Ik mis M. nog steeds. Ondanks lieve vriendinnen L. en R. die heel dicht bij me staan, mis ik die ene speciale persoon in mijn leven die zo sterk op mij is afgestemd dat hij of zij (ja zelfs dat is niet helder) weet wat ik voel en bij wie ik me permanent gekoesterd kan voelen.

Ik ben blij met mijn gender. Ik ben trots op mezelf. Maar ik blaas dat ene kaarsje op de jubileumtaart van vandaag uit met een brok in mijn keel en tranen die op het punt van doorbreken staan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten