maandag 14 december 2015

Dat zullen we nog wel eens zien!

Mijn lieve hartsvriendin L. belde me vanavond. Zomaar, om bij te kletsen. Gezellig. Nou ja, dat had het kunnen zijn. Maar ik voelde me helemaal niet gezellig. We voelden allebei dat dit niet het moment was en hingen daarom maar snel op. Ik voel me al een tijdje niet gezellig. Okee, soms heb ik goede dagen en dan ben ik actief en dan kan ik oprecht genieten van de dingen die ik doe en van het contact met anderen. Maar de laatste tijd volgen de sombere dagen elkaar weer steeds sneller op. In een eeuwig durende pirouette draait mijn leven om haar as en duikt ze telkens aan de schaduwzijde van haar eigen bestaan, als een planeet die in een eindeloze werveling dag en nacht maakt. Telkens als ik durf te denken dat het beter gaat, komt weer een nacht. En hoewel het afgelopen halfjaar mijn emotionele nachten – in tegenstelling tot de aardse nachten – steeds korter werden en de tijd ertussen steeds langer, heeft zich onlangs in mij in rap tempo een emotionele zonnewende voorgedaan.

Natuurlijk, het is bijna winter en in de aanloop daarvan ben ik traditiegetrouw wat somberder. Natuurlijk, mijn financiële situatie blijft zeer kwetsbaar en daar voel ik me onrustig bij. Natuurlijk, de feestmaand is begonnen en mijn omgeving en de media herinneren me er voortdurend aan dat ik geen gezin, geen familie, geen liefje heb om al die knusse momenten die horen te komen mee te beleven. Dit alles helpt niet. Maar er is iets anders aan de hand. Nu mijn operatie in zicht is wil ik niet meer wachten. Ik wil nú een vagina. Ik wil nú mijn nieuwe lijf gaan ontdekken, ik wil nú seks met een man. Maar het mag nog niet. Het kan nog niet. De verantwoordelijke, verstandige volwassene in mij weet dat. Maar het opgroeiende kind in mij is ongeduldig. Instant behoeftebevrediging is haar kompas. Gemopper is haar taal. Zelfsabotage is haar instrument. Een puber is het, bereid om al het andere dat belangrijk is in het leven op te offeren om die vagina nú te krijgen. Ook al zegt de volwassene dat het zo niet werkt. O nee? Dat zullen we nog wel eens zien!

Ik herken dit gedrag. Vorig jaar voelde ik me in de aanloop naar mijn Real Life fase, mijn totale coming out als vrouw, precies zo. Doodsbang voor wat komen zou, wilde ik liefst zo snel mogelijk weg van de anticipatieangst omdat ik die niet kon verdragen. Een irrationele drang om van een hoge klif af te springen omdat je bang bent dat je zult vallen. En hier sta ik dan, op het zoveelste richeltje van mijn transitie en een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik nog maar even moet wachten. O ja? Dat zullen we nog wel eens zien!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten