woensdag 16 december 2015

Halverwege

Ik zag het helemaal voor me: een stop-motion filmpje van hoe mijn borsten als gevolg van de hormoonbehandeling in twee jaar tijd zouden uitgroeien tot een mooie cup B. Dus begon ik vorig jaar foto’s te maken: zijaanzichten van mijn borsten. De eerste foto, vijftien maanden geleden, toonde niets meer dan een rode tepel, de foto’s die volgden lieten steeds een ietsiepietsie dikkere welving zien, maar veel was het niet. Na de vierde foto haakte ik af. Niet omdat de onhandig uit de hand geschoten foto’s nooit een mooi filmpje konden opleveren, maar vanwege de frustratie over de tegenvallende groei.

Inmiddels is mijn borstgroei halverwege. Niet halverwege de door mij gewenste omvang, maar halverwege de gemiddelde periode waarin borsten zich ontwikkelen bij transvrouwen. Na een jaar of tweeëneenhalf à drie schijnt de boel wel uitgegroeid te zijn. Wat je dan aan borstomvang mist, moet met implantaten worden opgelost; een optie waar driekwart van de transvrouwen ook voor kiest om zich happy te kunnen voelen met de eigen boezem. Ik wil eigenlijk geen implantaten (vanwege gezondheidsrisico’s en het ‘neppe’ gevoel), maar het lijkt er op dat ik daar toch op af steven. Mijn beslissing om extra hormonen te gaan slikken heeft de boel zeker weer aan het groeien gezet, maar ik ben niet gerust op het trage tempo.

Nee, ik hoef geen cup dubbel-D. En ja, er zijn veel vrouwen met maar een cupje A. En ja, ik ben vrij slank, dus moeten mijn borsten niet te groot zijn. Maar omdat mijn borsten zich bevinden tegen de achtergrond van mijn brede mannelijke torso en omlijst zijn met mijn relatief brede schouders, is een bescheiden A-tje echt uit balans voor een geloofwaardig voorkomen. Is er niet een of ander wondermiddel dat mijn schouders, longinhoud en borstkas zou kunnen doen krimpen naar vrouwelijke proporties?

Mijn borsten vinden het, hoe stereotiep vrouwelijk, nogal moeilijk om ruimte in te nemen. Maar de rest van mijn lichaam reageert behoorlijk goed op de vrouwelijke hormonen. Ik heb een kont, dijen en zachte ronde vormen all over the place. Een maand of twee geleden liet ik me door een artistieke fotograaf naakt fotograferen om dit gekke rare tussenstadium van mijn lichaam vast te leggen. Niet alleen voor mezelf, maar ook om aan een breder publiek zichtbaar te maken welke emoties en fysieke processen een rol spelen bij een transitie. De foto’s zullen komend jaar zeker nog geëxposeerd gaan worden.

Ik kijk regelmatig naar die foto’s. Ze geven me een ander gezichtspunt dan mijn badkamerspiegel. Mijn lichaam is zo aan verandering onderhevig, dat het moeilijk is om me er in thuis te voelen. De foto’s helpen me daar bij. Als ik er naar kijk ben ik steeds dolblij en totaal verbijsterd. Ben ik dat? Is dat vrouwenlichaam mijn lijf? Dat mooie vrouwenlichaam? Ook de borstjes zijn mooi, hoe klein ze ook zijn. Maar wat doet die gekke piemel daar dan nog?

Foto: Izaak P. Slagt

Geen opmerkingen:

Een reactie posten