zondag 27 maart 2016

Pillenroos

Het is weer tijd voor mijn zondag-ritueel. Dat ritueel is geen kerkgang, geen theevisite bij oma, geen wandeling met de hond in het bos. Op zondag vul ik mijn pillendoosje. Mijn pillendoosje is zevenhoekige donut, opgebouwd uit zeven vakjes, met op elk vakje een klepje waar de dag van de week op gedrukt staat. De hoeveelheid pillen die ik elke dag inneem is dusdanig intimiderend, dat ik niet al die apothekersverpakkingen op mijn aanrecht wil hebben slingeren. Daarom doe ik elke zondag, netjes afgepast, alle pillen voor de komende week in mijn pillendoosje in waarna ik de grote apothekersverpakkingen weer in een donkere kast opberg, ver uit het zicht.

Ik klik alle klepjes van mijn pillendoosje open en begin. Eerst de Spironolacton – drie tabletten per dag – om mijn testosteron te blokkeren. Eenentwintig krakjes later ga ik verder met Progynova (estradiol), vier tabletten per dag. Maar de echte uitdaging voor mijn duimnagel vormen de grote capsules progesteron. Na veertien keer een ferme krak is het rondje weer gemaakt. Vervolgens krijgt elke dag nog een pilletje Finasteride, om de laatste restjes dihydrotestosteron die wellicht nog in mijn bloed rondzwerven onschadelijk te maken, zodat mijn duurbetaalde haartransplantaties niet alsnog uitvallen. Om het af te maken verdeel ik ook nog tabletjes vitamine D, tabletjes vitamine B12 en echinacea om het door de voorgaande chemicaliĆ«n getergde lijf wat extra ondersteuning te geven.

Ik berg alle pillen op en kijk naar het resultaat in mijn pillendoosje. Alle zeven klepjes staan open. Dat is een geinig gezicht en mijn oog wordt naar binnen gelokt als een bij door bloemblaadjes. Mijn pillendoos als pillenroos. Het is een kleurrijk geheel. Een paar groene tabletjes zouden het helemaal afmaken, maar het is nu al heel wat. Geroutineerd klik ik de klepjes dicht en ik schuif het rammelende doosje van me af.

Jaren geleden, toen ik nog sterk twijfelde wat ik nu aan moest met die vrouw in mij, pleitte een van mijn innerlijke tegenstemmen sterk tegen het toedienen van chemische rommel in mijn lichaam. Die tegenstem is verstomd, zo lijkt het als je naar de inhoud van mijn pillendoos kijkt. Maar dat is niet waar. De tegenstem is er nog en kijkt uit naar het moment van De Grote Operatie. Want dan zullen mijn testikels eindelijk verwijderd worden en wordt een deel van mijn pillen overbodig. Dat zal verlichting geven. Niet alleen aan die innerlijke stem, maar ook aan mijn lijf dat het zwaar heeft met al die pillen. Slaperigheid, lichte duizeligheid en slapte zijn bij mij gaan horen, net als een droge huid, spierkrampen en hartkloppingen. Ik accepteer die bijwerkingen van Spironolacton en Finasteride omdat ik nu eindelijk de vrouw kan zijn die ik ben. Maar wat zou het fijn zijn als ik die pillen niet meer hoef te nemen. Na bijna twee jaar testosteronblokkering ben ik er klaar mee. Kom maar op met die operatie!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten