zaterdag 19 maart 2016

Vertigoshot

Alfred Hitchcock schijnt de techniek niet te hebben uitgevonden, maar doordat hij het toepaste in zijn film Vertigo, uit 1958, is deze cameratechniek bekend geworden en heeft het zijn naam gekregen: het Vertigoshot. Door de camera naar voren te rijden en tegelijkertijd uit te zoomen, lijkt de horizon zich van het centrale punt af te bewegen. De persoon of het ding waarop gefocust wordt blijft staan; het is echt de achtergrond die in de verte verdwijnt. Mijn leven op dit moment voelt als een Vertigoshot.

Mijn dagen zijn tot op de rand toe gevuld. Er kan door het energie-lek dat ‘geslachtstransitie’ heet niet zo veel in mijn emmertje op dit moment, maar het leven blijft druppels en plenzen water in mijn emmer doen. Ik ben dolblij dat ik S. weer zie, maar het vraagt veel van me. En dan heb ik het niet eens over het heen en weer reizen naar het 100 kilometer verderop gelegen ziekenhuis. Het vreet aan me om mijn kind zo ziek te zien. En de dynamiek tussen zijn moeder en mij vreet ook aan me. Ik heb het gevoel dat ik me voortdurend moet bewijzen. Bewijzen dat ik wel een vrouw ben (hoewel niemand in de familie van mijn ex dat ooit zal geloven, zo lijkt het). Bewijzen dat ik wel een goede vader ben. Bewijzen dat ik echt van S. houd. Bewijzen dat ik hem niet opnieuw ziek ga maken, want dat is het paradigma waarin mijn ex hem lang gevangen heeft gehouden. Ik probeer mezelf te blijven, mijn integriteit te bewaren en in contact met mijn zoon te zijn. Maar ik voel een voortdurende strijd, in en om mij.

Daarnaast probeer ik nog zo veel mogelijk te werken, want ik moet eigenlijk extra geld verdienen in plaats van het juist uit te geven aan buitensporige reis- en parkeerkosten. Ik heb extra geld nodig voor de periode dat ik herstellende zal zijn van mijn operatie. Mijn operatie die en passant ook nog maar met een maand is uitgesteld. Zelfs zonder die terugtrekkende beweging voelt mijn operatie verder weg dan ooit. Al mijn aandacht gaat naar mijn strijd om deze belastende en drukke periode te overleven. Ik heb nog geen seconde aan mijn operatie kunnen denken. Als in een Vertigoshot lijkt mijn operatie – mijn poort naar de volgende fase in mijn identiteitsontwikkeling; mijn ontsnapping aan dit vacuĆ¼m waarin mijn gendertransitie zich nu bevindt – zich steeds verder van mij vandaan te bewegen. Dat is een beangstigend gevoel. Ik probeer het te sussen met de verstandige gedachte dat het uitstel nu eigenlijk goed uitkomt, omdat er meer tijd is om het herstel van S. helemaal mee te maken voordat ik me op mijn eigen operatie ga voorbereiden. Maar ik ben het wachten meer dan zat.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten