zondag 24 april 2016

Kinderen die vragen...

Het is een bekend gezegde en het wordt door veel opvoeders gebruikt: ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’. Deze goedbedoelde poging om kinderen wat beleefdheid bij te brengen is misleidend. Door te dreigen dat ze hun wensen helemaal niet meer vervuld zullen krijgen, worden kinderen monddood gemaakt en klein gehouden. Heel vreemd, want het uiten van je wensen lijkt me de eerste stap in de realisatie ervan.

Door de populariteit van dit vreemde gezegde is er een bloeiende markt ontstaan van zelfrealisatie-trainingen waarin de inmiddels volwassen kinderen wordt uitgelegd dat ze er mogen zijn en waarin ze oefenen om hun verlangens en wensen te uiten. Dat is heel handig, want we weten inmiddels allemaal dat je met stilletjes in een hoekje wachten totdat iemand je geeft wat je begeert, niet heel ver komt. Wanneer je je wensen uitspreekt creëer je focus voor jezelf, waardoor je kansen gaat zien. Wanneer je je wensen uitspreekt gaan anderen je helpen die te realiseren. Vanzelf. Lees Martinus Knoope’s boek De Creatiespiraal er maar op na. Ik pleit daarom voor een aanpassing van het gezegde. Mijn voorstel is: ‘kinderen die vragen zullen we behagen’.

Dat neemt niet weg dat het – na eenmaal geconditioneerd te zijn met het oude gebod – heel erg spannend is om je wens te uiten. Ik weet er alles van. Ik vraag niet snel hulp. Ik doe dingen graag zelf. Dat is (ok, ik geef het eerlijk toe) deels omdat ik eigenwijs ben en denk dat ik het écht beter kan. Maar dat is deels zeker ook omdat ik het eng vind om hulp te vragen. Want tja: mensen kunnen die hulp weigeren. En die gedachte alleen al voelt als een afwijzing. Zo was het decennialang in mijn leven.

Inmiddels heb ik dankzij mijn transitie eindelijk wat meer vertrouwen in mezelf gekregen. Dus nu durf ik hulp te vragen. En dat wil ik bij deze ook doen. Mijn besluit om me in Thailand te laten opereren gaat heel veel geld kosten. En dat heb ik niet. Ik heb de afgelopen jaren al veel geld uitgegeven aan mijn transitie en aan inkomenscompensatie omdat ik door het intense proces al een tijd niet volledig kan werken. Dus het spaarpotje is vrij ver leeg. De operatie in Thailand gaat me €15.000,- kosten, waarvan de zorgverzekering me een schamele €3.000,- vergoed (waarover ik later ongetwijfeld nog zal schrijven). De rest van het geld zal ik zelf bij elkaar moeten zien te krijgen. Vandaag lanceerde ik daarom een crowdfundingsactie. De eerste reacties van vrienden op Facebook zijn zeer bemoedigend. Wat een lieve mensen heb ik toch om me heen!

Mijn oprechte vraag aan iedereen die dit blog leest: wil je me ook helpen? Op mijn crowdfundingspagina vind je alle informatie over hoe je dat kunt doen. Dankjewel!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten