woensdag 13 april 2016

Thailand

De vraag stellen is hem beantwoorden. Dit cliché gaat (zoals het hoort met clichés) vaak op. In mijn frustratie over het nieuwe uitstel van mijn operatie verzuchtte ik gisteren, tijdens een woelige nacht: kan ik niet beter naar Thailand gaan? Ja, Thailand is het walhalla van de geslachtsaanpassende operaties; daar leveren ze topkwaliteit: het wordt mooier, met meer gevoel en met relatief minder complicaties en hersteloperaties. Dat wist ik al lang. Toch had ik vorig jaar al besloten dat niet te doen. Ik zag op tegen het verre land voor zo’n intieme ingreep. Alsof je de intimiteit geen recht doet als je het niet van héél dichtbij haalt. Maar belangrijkste tegenargument was de kosten. Ik dacht weinig vergoed te krijgen van de zorgverzekering bij een operatie in Thailand. En ik had veel van mijn reserves al opgemaakt aan haartransplantaties en inkomensaanvulling omdat ik de afgelopen twee jaar vanwege mijn transitie veel te weinig had gewerkt. Ik had de optie afgeschreven.

Maar nu ik nog weer langer moet wachten op de operatie in Nederland, ben ik het vertrouwen verloren. Ik voel me respectloos behandeld. Dat doet de balans enigszins veranderen. Terwijl ik achter mijn computer druk bezig ben me niet te concentreren op het werk dat ik eigenlijk moet doen, start ik de Facebook-chat. Ik vraag een vriendin die toevallig nu in Thailand zit, wat haar operatie heeft gekost. Ik kijk op de website van dr. Chettawut (de kliniek van mijn voorkeur) en vraag ze om een datum-indicatie. Al snel krijg ik antwoord: 25 juni. Ik start internetbankieren om naar mijn spaargeld te kijken. Ik laat een bericht achter via de website van de zorgverzekering met de vraag wat ik van hen kan verwachten. Ik stuur een Whatsappje naar hartsvriendin L. om mijn gedachten te delen en vraag of zij eventueel met me mee zou willen gaan voor de nodige mantelzorg gedurende de maand dat ik daar moet blijven. En zo tekent zich langzaam een mogelijkheid af. Maar ja dat geld.

Er komt een mail binnen. Een zakelijke relatie vraagt hoe het gaat en ik vertel over de situatie. Mailt hij terug: “Waarom doe je geen crowdfundingsactie?”. Makkelijk gezegd, denk ik. “Zou jij daar dan geld aan geven?”, probeer ik zijn voorstel te ridiculiseren. Maar tot mijn verbijstering mailt hij simpelweg: “Ja hoor. Voor jou wel”. Ik word nieuwsgierig en wil eigenlijk vragen hoeveel hij dan zou geven. Maar dat durf ik toch niet. Te impertinent. Maar daardoor begint er wel iets in mijn hoofd te fladderen en tekent zich een beeld af van mijn vele relaties die allemaal €5,- doneren en me zo toch als snel een duizend euro geven. Nog steeds onvoldoende, maar het zou er wel voor zorgen dat ik minder hoef te lenen. Want die optie is er natuurlijk ook. En zo begonnen de puzzelstukjes in elkaar te passen. Zou het dan toch lukken? Kon ik inderdaad naar Thailand gaan?

De grote dip van twee dagen geleden begint zich te keren. Ik voel euforie. Thailand. Waarom niet? Die vraag kan ik zeker wel beantwoorden: geld, gedoe, risico in den vreemde. Maar de kwaliteit van het resultaat lonkt. Ik kijk naar een foto van een neo-vagina van Chettawut en word blij. Zo mooi. Dit gun ik mezelf toch ook? De beslissing is met mijn hart al genomen. Alleen ziet mijn hoofd nog veel hobbels. Per saldo aarzel ik. Maar niet echt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten