maandag 25 april 2016

Van blog naar vlog

Ze hadden me gevonden via Facebook. Of eigenlijk vond ik hen. Ze zochten een transvrouw om te interviewen voor een vrouwenblad. En gezien mijn missie om op een positieve manier bij te dragen aan de bekendheid en acceptatie van transgenders, moest ik natuurlijk reageren. De redacteur was enthousiast toen ze me snel daarna belde. Wilde ik geen vlog maken voor het online magazine? Ze noemde de naam en ik had er nog nooit van gehoord. Maar dat vond ik nogal sneu om te zeggen. En gezien de naam leek het me geen obscuur websiteje: vrouw.nl. “Ja dat wil ik geloof ik wel doen, maar laat me er even over nadenken”, zei ik en ik hing op. De browser gaf uitsluitsel. Vrouw.nl is geen obscure website, maar een digitaal kanaal van de Telegraaf. Op de site stond dat Vrouw een bereik van ruim een miljoen lezers heeft. Dat is ongetwijfeld inclusief de papieren bijlage bij de krant, maar toch. Ik kon vast rekenen op een publiek van meer dan 100.000 lezers. Prima voor mijn missionariswerk. Ik zou met mijn ontwapenende aardigheid de Telegraafvrouwen eens laten zien dat transgenders ook maar gewoon mensen zijn op zoek naar zichzelf. Mijn bijdrage aan de maatschappelijke acceptatie van transgenders. Ik belde terug en zei ja. Onder de voorwaarde dat ik alle filmpjes na montage en voor publicatie mocht zien en een veto mocht uitspreken. Mijn recente slechte ervaring met stereotypering lag me nog vers in het geheugen. Deze voorwaarde was zeer ongebruikelijk voor de redactie, maar ze gingen akkoord. Ze wilden me duidelijk heel graag hebben.

Twee weken geleden filmde ik. Eerst onwennig: wat had ik nou te melden? Mijn leven is voor mij zo gewoon dat ik het niet echt spannend vond. Maar gaandeweg kreeg ik de slag te pakken. Vandaag is het eerste filmpje online gezet, in de rubriek De week van… En dus zag ik zojuist voor het eerst mijn hoofd met daaronder een typische Telegraaf-kop. Prikkelend, maar gelukkig respectvol. Vanaf nu zal elke dag een filmpje verschijnen, zeven keer in totaal. Ik ben heel benieuwd naar de reacties. Ik reken ook op de nodige modder. Maar ja, modder schijnt goed voor je huid te zijn, dus kom maar op.

Dat mijn veto-voorwaarde geen formaliteit is, bewijst de laatste uitzending van BNN’s Spuiten en Slikken, waarin de zogenaamde journalist van dienst de meest ranzige vaginakliniek in Thailand bezocht. Sindsdien krijg ik veel bezorgde reacties. Ga ik het echt daar laten doen? Wat velen niet schijnen te begrijpen is dat BNN en met name het onderhavige programma niet een realistisch beeld van de situatie wil schetsen. Integendeel. Het gaat om sensatie en dat is gelukt. Ze hebben vast lang moeten researchen om deze kliniek te vinden. Nee, mensen, ik ga naar een van de top-klinieken van de wereld. En ja, die staat ook in Thailand. Laten we hopen dat deze framing-actie van BNN geen effecten heeft op mijn crowdfunding.

Met mijn vlog ben ik niet alleen in woorden zichtbaar, maar ook in beeld. Een transgender op zoek naar een manier om haar gender in de wereld te zetten. Op zoek naar een manier om anderen te laten zien dat ze van transgenders niks te vrezen hebben. Ik heb een steen verlegd in de rivier. Precies zoals Bram Vermeulen in zijn prachtige lied beschrijft. Vanaf nu zal de stroom anders lopen. En krijgen transgenders hoop ik minder natte voeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten