vrijdag 20 mei 2016

Afbouwen

De afgelopen week was ik op mijn jaarlijkse stilteretraite, waarin ik mezelf heb gelaafd aan de stilzwijgende liefde en koestering van de sangha – de groep mensen die zich in hun pad van zelfontwikkeling verbonden voelt door onze leraar Isaac Shapiro. Vanmiddag kwam ik thuis en nu staat de fluitketel te pruttelen voor mijn eerste zelfgemaakte thee in een week. Terwijl ik zachtjes dromend de diepe ontspanning en de inzichten van de afgelopen week probeer vast te houden, zoemt zachtjes de realiteit van mijn normale leven binnen. Gedachten over wat me de komende week te doen staat komen op en ik kijk in mijn agenda om een van die gedachten te checken. Bladerend door de dagen kom ik de herinnering tegen die ik er een paar weken geleden in had gezet: ‘Afbouwen HRT: 2 spiro 3 progy’. Ter voorbereiding op mijn operatie moest ik mijn hormoonbehandeling afbouwen tot nul. Twee weken voor de operatie moet ik ‘schoon’ zijn vanwege het risico op trombose-complicaties tijdens en na de operatie, maar ik wilde niet cold-turkey stoppen. De nare herinneringen aan het vanwege complicaties acuut moeten stoppen met Androcur twee jaar geleden staan nog in mijn netvlies gebrand: in twee dagen schoot mijn testosteron van nul naar 100% en ik werd knettergek van de agressie in mijn lijf. Deze keer ging ik het maar geleidelijker doen; in drie stappen. Elke week zou ik de dagelijkse dosis testosteronblokker en estradiol elk met één pil verlagen tot ik op nul uit zou komen. Het eerste moment brak volgende week al aan; exact vier weken voor mijn operatie.

Nu ik door mijn agenda aan dat moment wordt herinnerd, besluit ik om maar meteen mijn pillendoosje aan te vullen, zodat ik het niet kan vergeten. Ik loop naar mijn medicijnkastje en pak de benodigde doosjes. Ik begin met Spironolacton – mijn testosteronblokker. Ik zie mijn voorraad en zonder precies te tellen, weet ik dat ik die niet meer op ga maken. Over vijf weken zijn mijn testikels verwijderd en maakt mijn lichaam nauwelijks meer testosteron aan. Ik pak een strip pillen uit het eerste doosje en terwijl ik met mijn duimnagel op een witte pil in de strip druk, zeg ik tegen mezelf: “Dit is bijna voorbij”. Ik hoor een droge krak. Ik neem aan dat het geluid komt van de aluminium afdekfolie aan de onderkant van de pillenstrip, maar het had net zo goed het geluid kunnen zijn geweest van mijn emoties. Wat met het losglijden van de eerste pil, gleed er ook een gevoel van opluchting door me heen. Mijn lijf begon lichtjes te trillen en ik huilde. Het is bijna voorbij. Het is bijna voorbij. Eindelijk. Bijna definitief verlost van mijn mannelijke chemie. Bijna een operatie. Eindelijk. Ik zucht diep, haal mijn neus op alsof ik daarmee de geplengde tranen ook weer opzuig. Huil maar niet meer. Het is bijna voorbij. Eindelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten