woensdag 4 mei 2016

Ontvangen

Voordat ik mijn crowdfundingsactie startte moest ik iets in mezelf overwinnen: het idee dat ik het zelf moet doen. Dat ik geen hulp mag vragen. Dat is een hardnekkig patroontje in mij. Maar toen ik eenmaal in beweging kwam en deze actie opzette, dacht ik dat ik voor deze situatie over de drempel heen was. Maar nee. Hulp vragen is één ding, maar hulp écht kunnen toelaten, zonder schuldgevoelens, is weer wat anders. Bij elk bedrag dat nu op mijn bankrekening gestort wordt, voel ik me naar. Alsof ik het niet verdien. Alsof ik meer mijn best had moeten doen, harder had moeten werken, dan had ik het geld zelf wel bij elkaar kunnen verdienen. Ik weet dat de transitie al jaren zoveel van me vraagt dat ik maar op halve kracht kan werken. Ik weet dat ik de laatste maanden extra onder druk sta vanwege de hereniging en het verlies van S., het contact met mijn ex en haar familie, de toenemende spanning rond mijn operatie. Ik weet dat ik het echt niet anders kon doen, maar ik voel me een profiteur. Iemand die haar handje ophoudt. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik geld krijg zonder er iets voor terug te doen. Een stemmetje in mijn hoofd zegt dat dat niet mag.

De reacties op mijn actie zijn hartverwarmend. Mensen vinden me dapper en vinden het dapper dat ik op deze wijze om hulp vraag. Dat laatste betekent natuurlijk dat zij het stemmetje waar ik last van heb, ook kennen. Mensen doneren – de tussenstand is inmiddels ruim boven de duizend euro – grote en kleine bedragen. De grote bedragen zijn haast intimiderend: mijn schaamte en mijn schuldgevoel maken me dan heel klein. Ik krijg bijdragen uit alle hoeken van mijn vrienden- en kennissenkring. Er hebben ook een paar volslagen onbekenden gedoneerd. Dat moet een gevolg zijn van mijn vlog-serie op vrouw.nl.

Een kennis van mij ontroerde me in het bijzonder. Zij gaat een NIA workshop verzorgen waarin deelnemers leren hoe ze dans en beweging kunnen laten ontstaan uit hun diepste verlangens. Dat vraagt een erkenning van die diepe verlangens, ook als die moeilijk of ontregelend zijn zoals in mijn geval. Omdat ze het bijzonder inspirerend vindt hoe ik trouw aan mezelf blijf, gaat ze de gehele opbrengst van de workshop aan mij afstaan! Wauw. Het ontroert me om inspirerend genoemd te worden. Naast de afwijzing en het verlies dat ik te dragen heb als gevolg van mijn keuze, is het heel fijn om zo in het licht gezet te worden. Maar licht maakt ook de schaduw zichtbaar: de aandacht schrijnt met het gemis aan contact en aandacht van mensen die me dierbaar zijn, S. in het bijzonder. Ik zou zo graag zijn aandacht ontvangen en hem al mijn liefde geven. Maar dat kan niet. Dat moet wachten. Dat moet opnieuw wachten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten