woensdag 8 juni 2016

Fabrieksinstellingen

“Als ik mijn pillen vergeet in te nemen dan vallen mijn borsten eraf”. Dit zei ik wel eens als ik met de nodige bravoure indruk wilde maken met mijn hormoonbehandeling. Mijn innerlijk oog zag dan in Looney Tunes-stijl voor zich hoe mijn boezem zich met een plompe smak van mij losmaakte. Ik wist wel dat het zo’n vaart niet zou lopen. Ik kon best eens een dagje mijn hormoonpillen overslaan. Maar inmiddels begint me te dagen dat ik me geen al te lange pauze kan permitteren.

Over een paar dagen neem ik mijn laatste pillen in de komende zes, zeven weken. Minimaal twee weken voor de operatie moet ik met al mijn hormoonpillen gestopt zijn, zowel de man-onderdrukkende als de vrouw-stimulerende. Vanwege het verhoogde risico op trombose van deze pillen, wil de arts in Thailand (net als zijn collega’s in Nederland overigens) dat ik helemaal clean ben tijdens de operatie. Gezien mijn eerdere ervaring met het abrupt stoppen van de testosterononderdrukkers wilde ik niet cold turkey stoppen, maar geleidelijk afbouwen. Daar ben ik drie weken geleden mee begonnen en op dit moment ligt mijn dosis op ongeveer een derde van wat het normaal is. Nog even en dan staat de teller van mijn oestrogeen op nul. En mijn testosteron op 100%. Terug naar fabrieksinstellingen.

Hoewel ik door de geleidelijke afbouw niet in ondraaglijke heftigheid terecht ben gekomen, voel en zie ik heel goed wat het effect is. Mijn huid is (met name in mijn gezicht) weer minder glad. De poriën zijn niet alleen zichtbaarder, maar ze produceren ook meer zweet: mijn lichaamsgeur is haar zachte subtiliteit weer verloren. Rondingen in mijn lichaam en in mijn gezicht zijn behoorlijk ver verdwenen: mijn lijf lijkt al weer bijna op een mannenlijf, met uitzondering van de borstjes die er – hoewel duidelijk flink geslonken – nog wel zitten. In de spiegel zie ik heel erg de man waar ik juist afscheid van wilde nemen. En mensen op straat zien het ook: de laatste week wordt ik duidelijk weer net zo vaak aangestaard als twee jaar geleden. Onlangs werd er zelfs weer door een groep opgeschoten jongens “meneer” naar me geroepen. Mijn vrouwelijkheid verdwijnt zonder pillen dan wel niet in één dag, maar meer dan een paar weken is er dus niet voor nodig.

Met de verandering in mijn hormoonbalans ben ik me ook minder vrouwelijk gaan voelen. Of eigenlijk moet ik zeggen: minder vrolijk, maar dat zijn voor mij synoniemen in de context van mijn transitie. Ik ben duidelijk prikkelbaarder; ronduit chagrijnig zelfs. Mijn libido roert zich, waarbij ook de aantrekkingskracht van vrouwen weer groter is geworden dan die van mannen. Terug naar fabrieksinstellingen. Maar het ergste is mijn agressie. Ik ben boos. Boos op niks en boos op alles. Ik mopper, vloek en schreeuw wat af. In het verkeer moet ik me soms beheersen om andere weggebruikers niet uit te schelden of – effectiever nog – gewoon van de weg te duwen.

Gelukkig kan ik veel boosheid kwijt bij het VUmc. Ter voorbereiding op mijn operatie in Thailand moest ik een aantal medische vooronderzoeken laten uitvoeren en moest ik een verwijsbrief conform de internationale WPATH zorgstandaard voor transgenderzorg krijgen. Twee zaken die ik dacht via het genderteam van het VUmc te kunnen regelen. En mijn allerverleidelijkste pogingen om het genderteam tot klantgerichtheid te bewegen, leken aanvankelijk ook te lukken. Maar uiteindelijk ging het genderteam natuurlijk toch weer terug naar hun amateuristische en klantonvriendelijke fabrieksinstellingen. Ik kreeg een verwijsbrief die niet aan de WPATH vereisten voldeed en de medische onderzoeken werden ook onvolledig uitgevoerd. En dat vonden ze toch vooral mijn probleem. Dus tot op de dag van vandaag ben ik bezig om deze fouten te (laten) repareren. Grrrr! Die resultaten hadden eigenlijk al twee weken geleden in Thailand moeten liggen.

Nog iets meer dan twee weken en dan zijn mijn testikels weg. Geen testosteron meer in mijn lijf, met uitzondering van het hele kleine snufje dat (zoals bij alle vrouwen) in de bijnieren wordt aangemaakt. Geen bovenmatige agressie, libido en chagrijn meer. Over twee weken krijg ik eindelijk de felbegeerde nieuwe fabrieksinstellingen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten