zaterdag 25 juni 2016

Queeste

Het gonst in mijn hoofd. Ik heb een onrustige vijf uurtjes geslapen. Niet echt gepiekerd, geen nachtmerries gehad. Maar wel erg onrustig. Spieren in mijn lijf zijn stijf. Ik voel stress. Stress over mijn operatie vandaag. Morgen heb ik het lichaam van een vrouw. Weliswaar nog flink ingepakt en voorzien van katheter en drains, maar het is het lichaam van een vrouw. De grote transformatie is dan voltrokken. Het elixer verkregen, zoals Joseph Campbell het noemde in zijn boek De held met de duizend gezichten. De mythen van de wereld – uit alle tijden – voltrekken zich volgens een universeel patroon, zo toonde Campbell aan. Ontvlamd door een grote inspiratie gaat de held alleen op reis – dierbaren achterlatend. Hij ontmoet zowel ontberingen en tegenslagen als vrienden die hem helpen. Uiteindelijk vind hij het elixer, de morele schat (een beetje held gaat tenslotte voor iets hogers dan zelfverrijking), en keert hij huiswaarts. Om daar te merken dat de reis hem zo veranderd heeft dat hij niet meer terug kan in zijn oude leven.

In zekere zin is mijn operatie ook wel zo’n archetypisch heldenverhaal. Mijn fundamentele inspiratie een vrouw te willen zijn bracht me naar dit verre, vreemd oord en ik liet ook dierbaren achter. Althans, het voelt alsof de operatie me verder van S. verwijdert. Ik ontmoette vele tegenslagen, zowel tijdens de voorbereidingen als tijdens de reis zelf (dure nieuwe tickets moeten kopen vanwege het missen van een aansluiting staat me nog vers in het geheugen). Vrienden als L. (en Y. die later nog hierheen zal komen) helpen me onderweg. Vandaag zal ik van magiĆ«r Chettawut het elixer ontvangen: een vrouwenlichaam. De weken van herstel die volgen zijn onderdeel van de overdrachtelijke thuisreis zoals Campbell bedoelde. Wanneer ik over een week of vier daadwerkelijk thuis ben begint – volgens lotgenoten – langzaam de nieuwe werkelijkheid door te dringen dat het leven fundamenteel veranderd is. Dat ik fundamenteel veranderd ben. Dat mijn queeste ten einde is.

Maar eerst moet ik nog het elixer bemachtigen. Een heilige graal uit een grot veroveren. Een ring in een vulkaan smijten. Een geslachtsaanpassende operatie ondergaan. Volgens Campbell wordt de held vlak voor het grijpen van het elixer vervuld van twijfel. Een onbewust vermoeden dat hij nooit meer hetzelfde zal zijn, doet de held aarzelen. Zal hij het doen? Ja natuurlijk doet hij het, de lokroep waarmee het avontuur ooit begon is te sterk. De held doet het. Ongeacht de consequenties. Omdat hij nu eenmaal niet anders kan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten