donderdag 30 juni 2016

Tieten

Langzaam rol ik op mijn zij en duw voorzichtig mijn bovenlijf schuin omhoog terwijl ik mijn benen uit bed laat glijden. Ik ben aan het opstaan, voor het eerst in 24 uur. De afgelopen dag heeft L. alles voor me gedaan. Thee gebracht, pillen gebracht, eten gebracht, liefde en aandacht gegeven. Ik lag hier mijn narcose uit te wasemen voor zover dat kon met de sterke pijnstillers die ik had. L. heeft ook een flink aantal keer de zak van mijn katheter geleegd. Maar ik voel me nu al best eventjes fit en wakker en mijn ‘zelf doen’ patroon is ook ontwaakt. Dus wil ik uit bed om mijn plaszak bij de wc te gaan legen. Het is ook goed om te bewegen. Dat is goed voor mijn fysieke herstel en mijn gevoel van eigenwaarde. Dus ik trotseer alle pijn, de stijfheid en de bewegingsbeperking van de pakking rond mijn schaamstreek en sta op. Heel voorzichtig waggel ik de vier meter naar de wc in de badkamer hier vlak naast mijn bed. Ik ga bij de wc-pot staan, houdt de katheterzak erboven en open het kraantje. Mijn opgespaarde urine klettert de wc in. Ik moet lachen. Als man heb ik vrijwel nooit staand geplast en nu ik geen piemel meer heb is dat zo ongeveer het eerste wat ik doe. Het leven zit vol humor.

Ik sluit het kraantje, schud mijn tijdelijke kunststof piemeltje even af en dep de laatste druppel met een wc-papiertje. Pff, dit was zwaar werk. Snel terug naar bed. Ik draai me om en zie mezelf in de spiegel. En ik schrik. Niet vanwege mijn vermoeide gezicht. Niet vanwege mijn ongewassen en ongekamde haren. Maar vanwege mijn borsten. Ze zijn kolossaal. Voetballen, zo groot lijken ze me. Dit zijn geen borsten. Dit zijn tieten. Tieten uit een slechte pornofilm. Sinds twee dagen geleden de strakke pakking van mijn borsten af ging had ik ze niet in de spiegel gezien. Ze leken me al erg groot, maar liggend in bed naar beneden kijkend gaf natuurlijk het niet het beste beeld. En ik wist dat ze na de operatie hard en gezwollen zouden zijn. Maar dit is meer dan hard en gezwollen. Dit is monstrueus. Het voelt alsof de rest van mijn lijf twee keer in die bulten past. Dit is uit verhouding. Compleet uit verhouding.

Ik roep L. Samen kijken we naar mijn borsten. Zij vindt ze ook groot, maar herhaalt de informatie dat ze gezwollen zijn en nog zullen krimpen. En na een paar maanden gaan ze meer hangen en dan vallen ze natuurlijker. Ze heeft gelijk. Dat gaat allemaal gebeuren. Maar ik vertrouw het niet. Dit lijkt wel een cup D en ik ging voor cup B. Heb ik nu echt twee cups wondvocht? Straks als ik thuis ben en weer mijn hormoonbehandeling mag hervatten, gaan mijn borsten juist ook nog datgene aangroeien wat ik de laatste maand kwijt was geraakt omdat ik voor de operatie moest stoppen met deze pillen. Hoe kan dit ooit nog een cup B worden? Ik begin te huilen. Dit is niet goed. Dit is niet goed. Ik heb te grote borsten. Tieten die mijn toch al brede mannelijke bovenlijf alleen maar benadrukken. Dit maakt me niet vrouwelijker. Dit maakt me lelijk. Heel lelijk.

Huilend strompel ik naar bed en L. komt naast me liggen en pakt mijn hand. Samen nemen we door hoe het ook weer zat met de protheses die ik in mijn bh droeg voor de hormoonbehandeling en de kipfiletjes die ik de laatste anderhalf jaar gebruikte om mijn eigen borstjes een beetje te boosten. 300cc en 150cc, zo had ik onlangs vastgesteld door ze in een maatbeker met water te gooien. En die nepborsten brachten me in beide gevallen te weinig boezem naar mijn zin dus ik moest ietjse meer laten plaatsen, zo had ik geconcludeerd: 400cc. Op advies van dr. Chettawut hadden we vorige week besloten tot 435cc omdat hij aangaf dat het uiteindelijke resultaat meestal zo ongeveer 20% kleiner zou ogen. Maar wat ik net in de spiegel had gezien was geen 20% kleiner, maar 100% groter.

Allerlei hypothesen schoten door mijn paniekerige hoofd. De dokter had de verkeerde maat geplaatst? Ik had thuis verkeerd gemeten? We hadden zijn opmerking over 20% kleiner verkeerd geïnterpreteerd en hij bedoelde eigenlijk 20% groter? Ik moest een tweede operatie! Deze implantaten moesten er zo snel mogelijk uit en er moesten kleinere in. Waarom wilde ik eigenlijk 400cc, terwijl ik de prothesen van 300cc vóór de hormoonbehandeling droeg toen ik nog geen eigen borstgroei had? Die 100cc extra had ik toch inmiddels ruimschoots van mezelf? Waarom had dr. Chettawut geen fatsoenlijke spiegel in zijn spreekkamer gehad waarop ik vooraf het resultaat wat beter had kunnen zien? Ik kon toch geen totaalplaatje krijgen via een handspiegel? Het totaalplaatje kreeg ik zojuist, hier in de badkamerspiegel in het hotel. Nu het te laat is.

2 opmerkingen:

  1. In vrijwel alle damesbladen komt naar voren dat veel vrouwen niet tevreden zijn met hun boobies. Welkom bij de club :-)

    Afwachten dus, maar het komt goed. Echt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, mijn onzekerheid hierover is inderdaad een bewijs van mijn vrouwelijkheid! Maar toch: er zijn weinig vrouwen die door te grote borsten hun vrouwelijkheid verliezen. Als transvrouw kan dat wel gebeuren. Alles wat je mannelijkheid benadrukt bedreigt dat je omgeving je als vrouw ziet. Het is dus net effe iets existentiëler. Dus moet alles wat je als transvrouw nog kunt beïnvloeden aan het mannenlichaam, ook zo goed mogelijk gedaan worden. En dat is hier in mijn beleving duidelijk niet gelukt.

      Verwijderen