maandag 1 augustus 2016

Eat, pray, sleep

Ik heb het al eerder gezegd: mijn transitie is alleen aan de buitenkant een transitie. Binnen in mij is het juist een integratie; een heelwording. Ik heb mijn proces dan ook meer dan eens vergeleken met een spirituele reis. In de zoektocht naar mezelf ontdek ik diepere lagen van bestaan, waarin het bijvoorbeeld mogelijk blijkt om de man die ik ooit was ook een plek te geven in plaats van er alleen maar vandaan te willen gaan. Als mijn proces een spirituele reis is, dan ben ik in zekere zin een monnik (m/v). In elke spirituele traditie is een monnik iemand die zijn of haar leven wijdt aan spirituele wijsheidsvinding. Ik zeg hier bewust wijsheidsvinding in plaats van waarheidsvinding, want zodra een geloofsbeoefenaar denkt dat zijn geloof de enige waarheid omvat, gaat het mis. Religieus fanatisme heeft door de eeuwen heen en tot op de dag van vandaag veel moois vernietigd. Een spirituele reis gaat volgens mij over de dialoog met jezelf en met je omgeving om te komen tot diepere hoogstpersoonlijke inzichten. Niet over het klakkeloos overnemen van een door iemand anders geschreven bijbel, maar research plegen alsof je zelf een bijbel wilt schrijven. Een monnik geeft zo’n proces van wijsheidsvinding maximaal de ruimte door zich af te zonderen van het wereldlijke en zich naar binnen te keren, door zich terug te trekken in afzondering en het gestructureerde en gedisciplineerde leven van een kloosterling te leiden. Zo voelt mijn leven op dit moment ook.

Mijn reis naar mezelf heeft een kloosterlinge van me gemaakt. Ik ben een non; zonder habijt weliswaar. Sinds mijn operatie leef ik volgens een zeer streng dagritme, vol met vaste rituelen. Rituelen die me niet zijn opgelegd door een liturgie of een bijbel, maar door een arts. Ik voer die rituelen uit; niet gedreven door de wil tot onthechting zoals een boeddhist zijn meditatie uitvoert, maar juist gedreven door gehechtheid: gehechtheid aan een mooie vagina en borsten. Daarom masseer en dilateer ik.

Elizabeth Gilbert heeft haar eigen transformerende spirituele reis in haar gelijknamige boek samengevat in drie woorden: eat, pray, love. Voor haar symboliseren die woorden de drie fasen in haar proces. Voor mij staan ze model voor mijn persoonlijke mantra van dit moment: eat, pray, sleep. Mijn dagen bestaan op dit moment vrijwel volledig uit die drie elementen, elke dag opnieuw. Ik eet, ik slaap en de overige tijd besteed ik grotendeels aan mijn ‘gebed’ bestaande uit borstmassage in zeven stappen en dilateren in drie stappen. Dit gebed duurt anderhalf uur en moet ik drie keer per dag herhalen: zodra ik wakker wordt, halverwege de middag en voor ik ga slapen. En omdat ik moe ben doe ik vrijwel elke middag ook nog een dutje, waardoor er per saldo op een dag maar een paar uur over blijft om iets anders te doen. Mijn wereldlijke leven is dus heel klein op dit moment en dat frustreert me. De afgelopen maand baalde ik er al regelmatig van, maar toen ik nog in Thailand was, viel er ook niet zoveel anders te doen. Maar eenmaal thuis voel ik meer verlangen om mijn leven weer op te pakken; ook omdat ik me langzaam iets fitter begin te voelen en mijn lijf me iets meer bewegingsvrijheid begint te geven. Maar ik zit klem in het dwingende regime van mijn leven als non in de Orde der Revalidatie. Volgens de arts moet ik dit regime minimaal een jaar volhouden – nog bijna elf maanden dus – en dat intimideert me. Ik zie niet voor me hoe ik dit combineer met mijn werk en mijn sociale leven en beide wil ik toch echt weer oppakken. Zelfs het vinden van tijd om te bloggen is lastig. Of het effect gaat hebben op de lengte van mijn blogposts weet ik niet. Daar kan ik nu ook niet over nadenken, want ik hoor de kloosterbel alweer: tijd om te dilateren…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten