dinsdag 29 november 2016

Orgasmeschien?

Wanneer ik vroeger geil was, had ik een permanent opgejaagd gevoel in mijn lijf. Onbewust stuurde ik mijn ogen dan koortsachtig heen en weer op zoek naar neukmateriaal. Niet concreet, want daar was ik veel te onzeker en onhandig voor als man, maar dan toch in elk geval om mezelf de opwinding te gunnen van aantrekkelijke vrouwen. Mijn hormoonbehandeling had mijn geilheid fundamenteel herijkt. Het duurde heel lang voor ik het kon herkennen. Geen opgejaagd gevoel. Geen koortsachtig gedoe. Het is een kalme ondertoon van ontvankelijkheid. Een soort ‘ja ik wil’ die aan niemand in het bijzonder is gericht.

Zo’n ‘ja ik wil’ had ik vanochtend ook. Ik lag in bed te dilateren. Sinds ik weer aan het werk was dilateerde ik nog maar twee keer per dag. Het was gewoon onmogelijk om – zoals de dokter me had opgedragen – driemaal daags een uur de tijd te vinden om mijn vagina te behoeden voor krimp. Wel probeerde ik nu per keer iets langer te dilateren, om mijn geweten te sussen. Vanochtend lag ik weer gedwee mijn eerste ronde dagelijks corvee uit te voeren. Het dilateren in Thaise stijl is in het geheel niet opwindend: ik moet gewoon de pelotte (de dilatatiedildo) zo ver mogelijk inbrengen en dan stevig aan blijven drukken. Maar toch voelde ik deze ochtend een verlangen. Ik voelde de volheid van mijn vagina en ik voelde de warmte van mijn hand tussen mijn benen. En toen voelde ik ineens ‘ja ik wil’. Zonder aarzelen ging mijn andere hand ook naar mijn vagina. Mijn middelvinger gleed even langs de met pelotte gevulde opening van mijn vagina om wat glijmiddel te verzamelen, om vervolgens langzaam omhoog te glijden tussen mijn schaamlippen door. Mijn vingertop streelde mijn kleine schaamlippen en toen ik iets harder drukte schoven ze uit elkaar. En daar was zij. Clit. Mijn clitoris. Ik had die natuurlijk inmiddels al vaker aangeraakt, maar nu voelde het anders. Zachter. Fijner. Mijn vinger deed haar pulserende werk, ondersteund door pelotte in mijn vagina die ineens heen- en weer was gaan bewegen. Het voelde fijn. Geborgen. Vol. Ik voelde me ontspannen. Ging hijgen. En toen schokte mijn been. Nu doet hij dat wel vaker als ik me ontspan, maar toen hij nog eens schokte en nog eens, voelde ik me gretig worden. Mijn handen verhoogden het tempo. Ik werd warm van binnen. Hijgde. Schokte. En toen kwam er een diepe zucht en minderde ik vaart. Langzaam strelend hield ik mijn beide handen tussen mijn benen, tot het wekkertje me vertelde dat de verplichte dilatatietijd er op zat.

Verward bleef ik liggen. Dit was heerlijk. Zo fijn was het nog niet eerder geweest als ik mezelf daar beneden aanraakte. Ik was er ontspannen van geworden. Tevreden. Ik wilde wel knuffelen, maar buiten Beer was er niemand in mijn bed. Met de pluizige randjes van Beers oren tegen mijn wang vroeg ik me af of ik nu was klaargekomen of niet. De sensaties waren fijn. Vervullend. Maar van een totaal andere orde dan het mannelijke orgasme dat ik zo goed kende. Ik had niet de intense, allesverslindende warmte gevoeld van endorfine die de bloedvaten van mijn brein in spoot, zoals hete thee je slokdarm kan verwarmen op het randje van aangenaam en pijnlijk. Niet de seconde van totale leegte, totale eenwording met alles en iedereen die ik ken van mijn mannelijke orgasme. Niet de verkramping in mijn schaamstreek. En geen ejaculaat. Was ik nu klaargekomen? Was dit mijn nieuwe orgasme? Misschien. Even voelde ik teleurstelling. En tegelijk was het goed zoals het was. Dit was sinds mijn operatie de eerste keer dat ik mezelf seksueel zover had gestimuleerd dat mijn lichaam duidelijk een piek bereikte in genot. Of dit de ultieme piek was of dat er nog een heel gebergte aan intense piekervaringen op me wachtte, deed er nu niet toe. Het was fijn zoals het was.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten