vrijdag 2 december 2016

Loszittende tegels

Vandaag durfde ik het aan: fietsen. Drie maanden lang mocht het niet van dr. Chettawut. Het tere weefsel van mijn vagina moest eerst goed helen, hechten en doorbloeden. Mijn dappere (of moet ik zeggen: ongeduldige) eerste poging aan het begin van de vierde maand was geen succes. Toen mijn vagina mijn fietszadel raakte, leek het alsof mijn clitoris door de druk er af geperst werd. En ik gebruik hier geen metafoor. Ik leefde al maanden met de angst dat het meest tere onderdeel van mijn nieuwe vagina zou afsterven of anderszins gevoelloos zou blijven en mijn onbarmhartige zadel perste gewoon alle bloed uit mijn schaamlippen en zitvlees; ik voelde het omhoog stuwen. Eigenwijs als ik ben, ging ik toch fietsen. Staand, dat wel.

Na een paar weken volgde de tweede poging en die verliep iets beter, qua pijn. Wel ging ik steeds bij elk hobbeltje (en ja een takje is ook een hobbeltje) even uit het zadel. Dat moest een grappig gezicht geweest zijn. De nasleep was echter niet grappig: dagenlang was mijn vagina rood en gevoelig. Toen sprak ik een quotum met mezelf af: maximaal eens in de vier dagen en dan niet langer dan tien minuten. In de praktijk vond ik mezelf na elke fietspoging weer minimaal een week bij de tramhalte. Fietsen was te oncomfortabel.

Het is inmiddels ruim vijf maanden sinds mijn operatie. Brak van een te korte nacht (niet van een spannend avontuur, maar van de werkstress helaas) snak ik vandaag naar frisse lucht en beweging en de zoveelste epilatiebehandeling van mijn baard is een mooie gelegenheid om er op uit te gaan. Ik pomp de te weinig gebruikte achterband op, pak mijn fiets uit de berging, en stap op de trapper. Voorzichtig ga ik zitten. Ik voel hoe eerst mijn jas het zadel raakt, dan mijn broek en dan mijn billen. Heel voorzichtig ontspan ik mijn benen iets. Ik voel me langzaam iets zwaarder worden op het zadel. En nog iets. En nog iets. Ja ik zit. Ik zit en het voelt ok√©. En terwijl ik mijn benen rondjes laat draaien op de trappers, concentreer ik me op het gevoel in mijn vagina. Het voelt goed. Een lichte druk, maar niet alarmerend. Voelt wel normaal eigenlijk. Fietsen op een scrotum was ook nooit een pretje. Na een minuutje kom ik bij een roodbetegeld fietspad. Mijn aandacht wordt getrokken door een knalgeel bord aan het begin ervan: “Pas op: loszittende tegels”. Meteen flitsen mijn ogen over het wegdek en ik veer instinctief omhoog. Hmmm, nee ziet er goed uit hier. Ik fiets door en laat me ontspannen op mijn zadel zakken.

Terwijl ik geniet van de lichaamsbeweging en het gevoel van vrijheid dat het fietsen me geeft, doolt mijn aandacht tussen mijn gedachten en alles wat er om me heen te zien is in deze levendige straat. Ineens voel ik het stuur in mijn handen licht schudden en ik hoor het typische rommeldebommel-geluid van wiebelende betonnen stoeptegels. Ik kijk naar beneden en ja: loszittende tegels. Meteen til ik mijn vagina van het zadel. Tegelijk realiseer ik me het vreemde daarvan: ik ga omhoog omdat ik de tegels zie, niet omdat ik een naar gevoel had in mijn vagina. Zou het dan inmiddels toch…? Voorzichtig ga ik weer zitten, terwijl de tegels onder mij blijven rammelen. Ik voel… Ik voel… Ik voel niks bijzonders. Ik fiets! Ik fiets over hobbels! Meteen vertelt een glimlach op mijn gezicht hoe blij ik ben dat ik weer een klein stukje van mijn normale leven op mijn revalidatie heb veroverd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten